Lieke Lamb bij SBS Shownieuws Talpa Network over Fake accounts

Bij SBS Shownieuws besprak Lieke de fake accounts van BN-ers op social media, die met een bekende naam proberen om mensen geld afhandig te maken of ze op een andere manier op te lichten.

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Visie Klimaat door Richard Lamb

WAT GAAT ER GEBEUREN ALS HET ÉCHT LANG DROOG BLIJFT?

Voor verschillende organisaties werd Richard gevraagd mee te denken over korte  en lange termijn gevolgen van het veranderende klimaat. Wat als we langere periode met extreme droogte of hitte te maken krijgen?

Voor Metro maakte hij een korte samenvatting: Lees hier

Ook sprak hij erover bij verschillende radio programma’s:

luister hier uitzending 1

luister hier uitzending 2  

 

 

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , | Leave a comment

SBS Shownieuws praten over muziek, t-shirts en Retro !

Bij Shownieuws SBS mocht ik mijn visie geven op de retro trend onder jongeren die klassiekers uit de pop en rock muziek vooral kennen uit eigentijdse films en series.

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

TrendWatcher Lieke Lamb bij RTL EditieNL over Ztringz

Bij Editie NL, RTL mocht ik vertellen over de retro trend in speelgoed en dan met name Ztringz

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Vierkante Ogen,
Column voorgedragen bij het Ministerie van OCW, April 2017

Vierkante Ogen,
Column voorgedragen bij het Ministerie van OCW, April 2017
Bijeenkomst over de voor- en nadelen van digitalisering in de klas.

Mijn naam is Lieke Lamb, Innovatie Ambassadeur, TrendStrateeg en Spreker. Ik houd mij bezig met technologische ontwikkelingen en hun impact op de maatschappij, om zo organisaties op weg naar de toekomst te helpen met visies, strategieontwikkelingen, beleidsplannen etc.

Ik woon op twitter (verslaafd schijnt het,.. tja wat heet… verslaafd aan communicatie …verslaafd aan praten met anderen ..aan contact….en verslaafd aan lezen en kijken.. verslaafd aan het nieuws, verslaafd aan het leven!)
Ik ben tevens moeder van 4 pubers.
Ik weet niet of u goed naar mijn ogen heeft gekeken. Ik weet ook niet of het echt goed te zien is, maar ze zouden vierkant moeten zijn.

Onklikbaar
Dat gegeven verraadt  dan ook direct mijn leeftijd. Want onze hele generatie kreeg vierkante ogen. Wij allemaal! De schuld van de TV  En we werden ook allemaal enorm agressief. Dat kwam onder andere door The A-team. U weet wel  die groep potige inhuur-helden.  En door MacGuyver  en door nog meer van zulks. Ik herinner me enquêtes die we op school in moesten vullen over wat en hoe vaak we keken. ‘Voer voor statistieken’ gromde mijn vader als we erover vertelden. Ik herinner me een gesprek van mijn moeder met een buurvrouw naar aanleiding van een artikel wat toen verscheen over vierkante ogen. Ik was er verbaasd over. Ik was in de leeftijd dat ik wel begreep dat je van stiekem ‘s avonds lezen in het donker heus niet per direct je ogen verpestte. Iets waar ik als jong kind zo veelvuldig voor was gewaarschuwd. En ik begreep ook dat de gekke bek die je trok heus niet bleef staan als net de klok sloeg. Angst constructen om kinderen sociaal of cultureel gewenst gedrag bij te brengen.  En toch keek ik even…. in de spiegel …naar mijn ogen ..niets vierkants kunnen ontdekken. Wel vroeg ik me recalcitrant  af wat ouderen zouden krijgen van al het krant lezen dat ze deden. Was het niet oa Plato die zich tegenstander toonde van de geschreven tekst? Omdat er zodoende binnen de communicatie dimensies verloren zouden gaan.  Evenals Socrates die vond dat geschreven woorden, zonder aanwezig gesprek, zonder aanvulling van kennis uit het hoofd, overgeleverd werden aan niet bedoelde interpretaties. Schrijven was dom vermaak. Zou te veel lezen ten koste zou gaan van ons geheugen? Waren we als mens gedoemd te ‘verdommen’ zodra we het schrift zouden introduceren en dingen op die manier zouden vastleggen in plaats van traditioneel een beroep doen op onze eigen hersenen? De discussie over de introductie van de rekenmachine (sinds wanneer kunnen en  mogen kinderen die in de klas bij zich hebben?) laat ik verder rusten.

Tegenwoordig zitten we met een generatie Screenagers. Een generatie die niet beter weet dan dat alles op een schermpje te bezichtigen is. Die heel goed weet dat er  naast boeken ook digitale pagina’s bestaan. Gevolgd overigens door een generatie die slechts weet dat er naast digitale pagina’s ook ergens zo iets bestaat (of heeft bestaan)  als boeken. Dat er ooit een telefoongids was .. en een stratengids…onklikbaar….!

Digtal Natives
Talloos zijn inmiddels de onderzoeken over het beter verwerken van informatie als deze niet digitaal maar gewoon op papier zou zijn. Over de nachtrust die verstoord zou worden door schermlicht of sociale druk en onrust, de ontwikkeling van de hersenen die ingeperkt zou worden door digitale vormen van input. De verslaving ligt op de loer. Ikzelf doe als moeder ’s avonds in plaats van het licht soms de wifi uit..

Het mooiste was nog een onderzoek, ik meen vanuit Oxford, van enkele jaren terug waar een tijdschrift gigant mij eens mee om de oren sloeg: dat onderzoek claimde dat jongeren tussen de 12 en 18 het liefste nog gewoon van papier lazen in plaats vanaf een ipad. De ipad!!  (we hebben hem sinds 2010, dus nog geen 10 jaar).  Dus 12 tot 18 jarigen waren toen geen (en zelfs nu zijn 12 jarigen dat nog niet ) ‘Digtal Natives’. Ze werden geboren in het pre-ipad tijdperk. En toch zijn zíj inmiddels de Youtube generatie, waar de Hitkrant zijn papierpers voor stop heeft gezet.!! En het bleek niet het enige tijdschrift dat pijn leed door de jongeren. Laat staan de jonkies, de peuters,  die wel echte ‘Digital Natives’ zijn! Van hen zijn schattige filmpjes te vinden online (ja inderdaad op dat Youtube dus) dat ze op hun moeders Margriet of Viva klikken en swipen om een foto te vergroten en dan met teleurgestelde stem zeggen “kapot”. Ze lezen helemaal niet liever van papier. Als ze überhaupt al graag lezen.

Als Trendwatcher bepleit ik altijd dat het niet het concept is, dat door de eeuwen heen verandert, (op dat niveau verandert er weinig) maar de verschijningsvorm. Een digitale snapchat in plaats van een foto, een foto in plaats van een direct klaar Polaroid, een dia, een schilderij, een rotsschildering…

Een smartphone in plaats van een iPad, een boek, een pen, een krijtje met een bord, een lei, een kleitablet.
Bij veel van die verschijningsvormen is het niet de technologie, maar het gebruik waar het knelpunt ligt.  Wat is zinnig en op welke manier? In welke hoeveelheid? De mens ontwikkelt het liefst vanuit een oude verschijningsvorm. Herinnert u zich de eerste digitale tijdschriften en folders nog? Je zag de pagina’s en kon met de muis naar de hoek van die pagina gaan om daar met een hoekje de pagina ‘om te slaan’.. Op het scherm!
Gedacht vanuit een oude verschijningsvorm terwijl  er voor dit specifieke medium veel betere toepassingen te bedenken zijn . Met ingebedde filmpjes , externe links etc. De echte mogelijkheden die een technologie biedt.

Of je een computer, een digiboard en zelfs een iPad in de klas hebt is allang geen issue meer. Zou het niet moeten zijn. De vraag is : wat doe je er zo zinnig mogelijk mee? Sta je het toe en zorg je zelfs voor een lesprogramma waarbij omgang met en doorgronding van het apparaat dusdanig  gestimuleerd wordt dat het kind er later in de maatschappij zijn voordeel mee kan doen?  Het zelfde geldt nu voor de mobiele telefoon. De smartphone.  Wat zijn de mogelijkheden?

Mogelijkheden die kinderen misschien wel sneller doorhebben dan wij. Toen ik mijn kinderen vroeg naar wat ze ervan vonden dat ze bij sommige docenten hun smartphone in moesten leveren antwoordde mijn 15 jarige zoon: och.. als ik de bluetooth aan laat staan kan ik met m’n oortje gewoon muziek blijven luisteren al ligt de phone dan voorin de klas in het bakje.

Sprokkelwijs
Kinderen zijn slim en gelukkig maar. Want zij zullen later volop met die technieken aan de slag moeten. Hun voordeel ermee doen en zich er tegen moeten weten te wapenen. Als je ziet dat alleen al je gezondheidszorg steeds meer in je mobieltje zit. Je administratie, je communicatie. En dat zouden we onze kinderen ontzeggen omdat ze nou eenmaal van papier moeten leren omdat.. ja waarom, omdat ze later ook alles vanaf papier zullen doen? Nee, omdat wij dat nou eenmaal zo gewend waren?  Of OK, omdat ze anders zijn afgeleid…door bv snapchat facebook, etc. ( Alsof ik vroeger niet naar buiten staarde, poppetjes tekende  of briefjes schreef. Zou het zin hebben gehad mijn ogen af te plakken of mijn pen af te pakken? Kinderen weten heus wel redelijk maat te houden. Zeker met goede begeleiding! En ja af en toe dus keihard optreden en afpakken die digitale zooi!)

Maar de mogelijkheden met digitaal en zelfs een mobiel in de klas zijn juist zo leuk, nog zo in de kinderschoenen maar zo veelbelovend. Kahoot is een leuk voorbeeld en mijn kinderen wisten me ter verzekeren dat dan eigenlijk altijd iedereen gewoon meedoet. Daar zit de clou. Alles met mate en met duidelijke focus vanuit de docent. Een pro actieve houding. Natuurlijk moet die telefoon af en toe weg en uit, maar compleet verbannen is geen optie.

Temeer in  de toekomst de digitalisering enkel maar groter zal worden.  Op dit moment is het fascinerend om te zien hoe horterig en stoterig dat soms nog gaat. Neem alleen al een volgsysteem zoals Som of Magister ed, waar ieder moment cijfers op kunnen worden gezet. (Die kinderen dan op willekeurige momenten (vlak voor het slapen, vlak voor een ander proefwerk) te zien krijgen. Kan dat niet, wanneer de cijfers dan ook worden  ingevoerd, op 1 vast tijdstip op het systeem gezet?) De apps voor huiswerk hulp blijven nog vaak achter, Google Translate maak er soms echt nog een potje van. Maar het  ontwikkelen van nieuwe apps en toepassingen en het bijblijven bij wat er  als toepassing verkrijgbaar is – hoe vermoeiend soms ook-  is broodnodig. Als je alleen al kijkt naar de Hololens van Microsoft. Een stap verder dan virtual reality, de augmented reality (mixed of added reality). Nog verder gaat Sensory Reality, zoals de 4DX-films in de Pathe-bioscopen en de Experience Pod van Sensiks die alle zintuigen prikkelt met geur-, licht-, geluid-, wind- en temperatuurwisselingen.  Kinderen leren vanuit allerlei bronnen. Lang niet allemaal traditioneel. Zo sprokkelen zij als het ware hun informatie bij elkaar. Lesstof bevindt zich niet meer enkel in een schoolboek. Traditioneel onderwijs wordt Sprokkelwijs. Daarbij krijgt lesstof een hele nieuwe dimensie en kan je als aanbieder geen struisvogelpolitiek bedrijven.

 Artificial Attention
Zaak is wel te zorgen dat de elektronica niet consequent voor foute toepassingen wordt gebruikt. Rekenmachines hebben al een examenstand. Het ‘Jammen’ van telefoons is (ivm 112-bereikbaarheid) verboden voor scholen. Maar een goede oplossing kan niet uitblijven. Een manier waarbij de mogelijkheden van een device, of dat nou een pen is of een smartphone, optimaal zinnig worden gebruikt terwijl misbruik wordt teruggedrongen. Met in de toekomst een steeds persoonlijker digitale assistent (Artificial Intelligence wordt in mijn beleving  ‘Artificial Attention’ en dus een ‘Artificial Assistent’). Want de mogelijkheden voor 1-op-1 assistentie via je mobiel device zijn in feite oneindig. Als je ziet wat Siri nu al kan en waar artificial intelligence zoals bijvoorbeeld Google Home of Alexa en Echo van Amazon toe in staat zijn, is het toch alleen maar toe te juichen om dat zo door te ontwikkelen dat elk kind straks precies op maat uitleg begeleiding controle en ondersteuning krijgt. En je device voor andere zaken gebruiken is dan automatisch al niet meer mogelijk want je digital assistent zal zich direct te kort gedaan voelen. Sterker nog, een groter aandachtspunt ligt wat dat betreft bij de privacy en bewegingsvrijheid dan bij afleiding).  Je AI zal je stemming kennen en misschien wel weten wat er het best op welk moment aan leerstof kan worden opgenomen en dus aangeboden. Hij (of zij) oefent met je, verbetert je, stimuleert je. De eerste projecten om via devices kinderen met autisme te leren communiceren, lopen al. Een enorme uitdaging wel voor de aanbiedende partijen, van zorg tot scholing: welke methode werkt? Wat geeft het meeste leerwinst, wat blijkt niet te werken. Gebruik maken van digitalisering als middel, maar sterker nog ook als doel: leren programmeren. Het is voorlopig heus nog een zoektocht. Maar blijf wel zoeken.

Schermen zullen ons omringen in allerlei vormen. Onder andere klein en prive met al dan niet een terugkoppeling naar een centraal systeem van waaruit een menselijke begeleider nog mee kan kijken.
Is dat slecht voor hun ogen, voor hun nachtrust en voor hun concentratie? Voor hun leervermogen of vooral voor hun begeleiders?

Balans
Zolang  ze er niet agressiever van worden dan ik werd door MacGyver, denk ik dat we er wijs aan doen de schermen voor ze aan te zetten en ze de digitale blik op de wereld te gunnen. Ze webwijs te maken. Met mate, in balans.  Waarbij leren een vrolijke uitdagende bezigheid is waarbij de echte en de digitale wereld elkaar volop versterken en  steeds meer zullen blenden/vervlechten. En zolang we dan die schermen niet te vierkant maken komt het met hun ogen vast ook wel goed.

Lieke Lamb,

TrendWatcher.com // Future Expertise Center

Posted in Blog | Tagged , , | Leave a comment

Bij Shownieuws: Hoe Computers Artiesten Verdringen

Bij Shownieuws o Talpa (op SBS6) mocht ik vertellen over Artificial Intelligence , dat muziekstukken schrijft en tekenfilms tekent en  hoe holografie de plek van artiesten inneemt. Waar we vroeger van Theater overgingen naar Film gingen , gaan we nu van live optredens naar computer gegenereerde beelden  en berekeningen!

Van the Beatles tot Elvis, Michael Jackson tot Kennedy, the Flinstones en Hatsune Miku

Klik op de foto om het item te zien (het begint op ong 24.47)

Posted in Artificial Intelligence, In the Media, Lieke Lamb | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Een dronk op docenten die het verschil maken !

“Nou dan zie ik u bij de diploma uitreiking!” Hij steekt zijn hand uit om gedag te zeggen. Ik wil mijn hand optillen om de zijne te schudden, maar vertraagd dringt door wat hij zegt! En even blokkeert alles in mijn lichaam. Ik verstijf. Kennelijk doorgrondt hij het rare moment van hapering, of misschien is het iets in mijn gezichtsuitdrukking dat me weggeeft. In ieder geval lijkt hij mijn gedachten te raden. Hij lacht ontspannen en voegt er vrolijk aan toe: “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, zo’n bijdehante meid, kom op !”

Morgen wordt ze 19 en dit was de laatste tafeltjesavond (of tienminutengesprek) van dit jaar. De allerlaatste van de hele school periode als ze slaagt…als ze slaagt.  Ik durf het nog niet te geloven. Houd liever nog even een slag om de arm. Er kan nog van alles misgaan. Er moet nog een examen periode. De moeilijkste. Ze is er nog niet.

Drie jaar geleden begon ze op deze VMBO school . Na een lange intensieve strijd die al in groep 1 van de basisschool begon en ons via regulier naar speciaal onderwijs leidde. Tot aan een half jaar thuis zitten aan toe. Want niemand zag het zitten. Niemand durfde het aan. Hele rijen mappen heb ik staan van alle voorgaande gesprekken op scholen, met docenten, met besturen, met begeleiders. Bij alles wat -bij de brand die we hadden- verloren ging, bleef dit ongeschonden. Helaas! zou ik bijna zeggen. Want wat heb ik getwijfeld om het zelf dan allemaal maar weg te gooien bij het herinrichten van het huis. Een schone lei! Ik kon het niet. Bij het doorbladeren, tijdens het afwegen, werd ik de gesprekken weer in gezogen. Terug de tijd in. Met het risico in een zoutpilaar te veranderen. De eindeloze verslagen met daarin de nadruk op wat ze niet kon en vooral de al dan niet goedbedoelde waarschuwingen aan het adres van ons; de ouders. Realiseer wel dat…Wees er van bewust dat.. begrijp wel dat.. Ga ervanuit dat…. U moet niet denken dat… Het indekken.

Er spreekt weinig vertrouwen uit al die verslagen. Waar privé ingehuurde hulp en een enkele gouden therapeut nog de kracht in haar wilden zien, leek het of docenten ons vooral willen doordringen van het feit dat het kansloos was. Hun gebrek aan vertrouwen in haar kunnen is af en toe zelfs pijnlijk voelbaar door geschreven adviezen heen.

Wij hadden als ouders natuurlijk veel onzekerheid, angst soms, hoe het later moest. Maar voelde wel altijd een diep soort vertrouwen. Vertrouwen dat ze het op de een of andere manier zou redden. We waren blij met het vertrouwen dat de school ons schonk toen ze drie jaar geleden na een lange zoek- en smeektocht het daar dan toch mocht gaan proberen. Zwaar omringd door de mitsen en maren. Eigen risico. Wij waren het als ouders die moesten duwen en trekken. Niet alleen aan haar, maar vooral ook aan het schoolsysteem. Anderen overtuigen dat ze het echt wel kon. Smeken om geduld, bidden om begrip en vragen om dat zo waardevolle vertrouwen. En vol “zie-je-wels” als ze goede cijfers haalde. Als ze overging. Wij wisten het wel dat ze het kon! Ha!!  Wij wel. Wij hadden niet getwijfeld aan haar kunnen!

Nu staat daar tegenover me ineens een docent, “een strenge hoor” had mijn dochter mij toevertrouwd. Maar ik vind hem vrolijk en ontspannen. Een lid van ‘het systeem’ dat meer vertrouwen heeft in mijn dochter dan ik. Die me met zijn lach troost, bemoedigt en berispt. “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, kom op !”

Ik kan hem wel zoenen. En als ze straks slaagt (als.. ik durf er helaas gewoon nog niet van uit te gaan) doe ik dat misschien ook wel. En als ze niet mocht slagen: ook!  Want het gaat niet om dat papiertje. Het gaat om willen zien dat er potentie in zit en moed tonen daar mee aan de slag te gaan. Het gaat er om het kind vertrouwen te schenken.

Morgen wordt ze 19. En als we toasten zal ik in gedachten een dronk uitbrengen op deze docent en alle docenten, met name die in het speciaal onderwijs, die bereid zijn een stapje verder te gaan, zonder continu op de rem te gaan staan. Die zoeken naar wat lukt en dat ook durven uitdragen. Een dronk op docenten die het verschil maken! Dank jullie!

Posted in Blog | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

SBS ShowNieuws Over Facebook

Aan de desk bij Shownieuws mocht Lieke Lamb uitleggen wat er nou precies bij Facebook aan de hand was naar aanleiding van het Cambridge Analytica schandaal. (Klik hier )

 

Een paar dagen later volgde nog een korte update, nadat Mark Zuckenberg excuus maakte en beterschap beloofde. (Klik hier)

 

De mediacourant vond er vervolgens ook wat van…

Shownieuws opent frontaal de aanval op Facebook

Shownieuws opent wederom met technieuws

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

MHONDORO WILDLIFE YOGA, DAG 5

Het begroeten van de nieuwe dag buiten op het balkon met uitzicht over de vlakte en alle vogels op de achtergrond is iets dat ik ga missen thuis. Ik ben behoorlijk verbrand,  heb chronisch slaaptekort maar ben half 6 op en heb zin in de laatste safari.

Er was even sprake van die te laten zitten omdat iedereen best wel moe is en overvoerd met indrukken maar ik wil het voor geen goud missen. Ik ben hier nou toch ! 😉

GELIJK GOED WAKKER

Terwijl ik voor onze lodge op Lies zit te wachten hoor ik achter me Ivan de trap af komen. Zonder op te kijken van mijn telefoon waarop ik net even foto’s aan het indelen ben, groet ik hem. Hij antwoordt niet maar blijft staan. Ik zeg nog een keer hoi en hoor dan een intens gegrombrul. Verschikt draai ik me om en het is dus niet Ivan maar een flinke  aap die vlak achter me zit. Groot en met gevaarlijke tanden. Van schik laat ik bijna mijn telefoon vallen. Gelukkig schikt hij ook erg van mij (can’t blame him ) en hij rent weg. Als ik hem met mijn ogen volg zie ik hem zich aansluiten bij een heel grote groep apen die over het terrein rent.


Als ik even later bij de villa ben zien we de hele groep apen op de vlakte zitten in de buurt van de drinkplek.

 

Maar ook een vlinder laat zich zien.

UITBUIKLEEUW, KEUTELSPUGEN, ZEBRAPORN EN EEN VERREGENDE BROMANCE

Terwijl een deel van de groep uitslaapt of bij het zwembad blijft, gaan wij gauw erop uit. Want er is een leeuw gespot. De sfeer is weer opperbest. Tussen Patrick de fotograaf en Ivan heeft zich een komische ‘bromance’ ontwikkeld van de week waarbij ze elkaar bovendien aftroeven in wie het meest gevat en grappig kan zijn. We spotten een prachtige mannetjes leeuw.

Werkelijk volgevreten ligt hij uit te buiken en dat geeft ons de gelegenheid hem volop te bewonderen. Moeder en welpen zijn verderop.  Maar waar Ivan ze in de verte achter een heuvel ziet liggen blijven ze voor mijn ogen onvindbaar. Ivan vertelt weer honderduit over hoe lang zo’n leeuw er dan over doet zijn eten te verwerken, dat de jongen van een ander mannetjes niet veilig voor hem zijn en hij de vrouwtjes wel erg veel van het zware jaagwerk laat doen.


Na een tijdje besluiten we de leeuw, die inmiddels af en toe rechtop zit, rustig te laten bijkomen van zijn maaltijd en zelf ook even iets te eten een stuk verderop.  Het is nog vroeg maar al behoorlijk warm. Ik ben wel toe aan wat te drinken want voel me wat licht in mijn hoofd en mijn benen voelen wat wiebelig. Myriam, die al de hele week een welkome aanvulling is van de groep leert ons nu samen met Ivan nieuwe termen en ‘bokdrolspuug’.

Waar wij eerst allemaal vol afgrijzen er niet over piekeren om aan t bokdrolspuug mee te doen, hebben we toch even later allen een keutel tussen onze tanden om deze vervolgens zo ver mogelijk weg te spugen.

Het is meligheid top als Ivan op zijn hoofd staat en later blijkt hoe kippig ik ben als ik sta te filmen ik niet doorheb dat vlak achter mij een jakhals loopt. (als je goed kijkt zie je hem in het begin van het film-fragment al lopen 😉

Dan is het langzamerhand echt tijd deze laatste safari af te ronden en terug te gaan. We stuiten nog op een hele horde zebra’s. De beesten bijten elkaar, bestijgen elkaar en trappen elkaar. We kijken gefascineerd toe en voorzien het #metoo achtige schouwspel van het nodige commentaar waarbij we onze eigen menselijke invulling aan het geheel geven. Waarbij het uiteindelijk gewoon vechtende mannetjes blijken.


Ondertussen vallen de eerste druppels en gauw worden de regenjassen aangedaan want op dag 1 leerden we: als het losgaat gaat het goed los. En dat gaat het nu ook .

Terwijl Ivan toch hier en daar nog stopt (al is het maar om Patrick een bloem aan te bieden) houdt de groep de sfeer melig door oa  ‘islands in the stream’ te zingen.

Ik gok dat we een van de meest luidruchtige safarigangers ooit zijn maar hé, we hebben genoten en ik heb zelden zo gelachen en geluk gehad met een groep medereizigers. !

Na een laatste stop voor een waterbok met kleintje, komen we terug bij de lodge waar het ontbijt klaarstaat.

 

 

INTERNET OF THINGS, SAVE THE RHINO’S

Ik ontbijt ik maar half. Voel me niet helemaal topfit. Het is tijd om langzamerhand spullen te gaan pakken en ik wil nog een interview afnemen met Myriam en Monique. Verder maak ik afspraken met Bradley .

Bradley Schroder is de CEO van Welgevonden Game Reserve en aanspreekpunt van het  LoRa project. Ik wil hem dolgraag interviewen over dit state of the art-project om neushoorns te beschermen door middel van nieuwe technologie. Dieren als impala’s en zebra’s krijgen hierbij een band met een zender om, die signalen uitzenden (via LongRange: LoRa). Aan de hand van het realtime verzamelen en bekijken van deze gegevens (algoritmes) kan men het gedrag van de dieren in kaart brengen. En men kan zien of er een stroper op het terrein is. Uit eerdere proeven met dit concept kwam namelijk naar voren dat dieren anders reageren op bijvoorbeeld de aanwezigheid van een leeuw dan van een mens. Het is een belangrijke ontwikkeling want stropers zijn een groot (en complex) probleem en de neushoorn (3 gedode neushoorns per dag in Zuid Afrika)  wordt er als diersoort daadwerkelijk door bedreigd in zijn voortbestaan. Kortom een prachtig project waar ik vanuit mijn werk ook erg in geïnteresseerd ben. Een mooi voorbeeld van ‘the Internet of Things’.. the Internet of Animals. Het was de bedoeling deze week al het interview te doen, maar er was simpelweg te weinig tijd.  Vandaag gaat het helaas ook niet meer lukken, maar we spreken af elkaar te skypen en dan uitgebreid over het project te praten. Ergens ben ik er ook wel blij mee want ik voel me per minuut zieker worden.

Uiteindelijk neem ik (weer thuis) een interview met hem op:

COME AS A GUEST,  LEAVE AS A FRIEND

Voordat we echt vertrekken, krijgen we nog een rondleiding over het achterliggende terrein. De heuvel op, achter onze lodges is namelijk nog een heel stuk daar waar ook de sterrenuitkijk is. Een groot rond plateau helemaal op de top, waar allemaal schuin geplaatste stoelen naast elkaar staan en waar je dus op een heldere avond heerlijk relaxed alle sterren kan bezichtigen. Die zie je hier sowieso heel goed en Ivan heeft ons al een paar avonden uitleg gegeven.

We lopen door naar het gedeelte waar de nieuwbouw in aanbouw is, naar de grote tuin waar eigen groenten en fruit wordt verbouwd. En naar de locatie waar voor eigen gezuiverd water wordt gezorgd. De zon brandt fel als we over het terrein lopen en ik heb moeite om op mijn benen te blijven staan. Mijn hoofd bonkt en gonst en mijn armen lijken zonder kracht of bloed. Ik probeer me krampachtig te focussen op het hier en nu. Iedereen is gelukkig druk met de laatste foto’s en het naderend afscheid. Niemand die iets merkt. Nou ja.. bijna niemand. Als ik bij de villa afscheid van iedereen neem, duwt Eddy me twee paracetamol tabletjes in mijn handen. Een voor nu, een voor eventueel nog later. Hij lacht. Ik kan hem wel omhelzen. Na het glas water en medicijn gaat het al gauw beter en eenmaal in de jeep keert de rust in lijf en hoofd grotendeels terug.

Een laatste zwaai naar de mensen die hier zo geweldig voor ons gezorgd hebben. Een dikke omhelzing voor Myriam, die in korte tijd zo dierbaar is geworden, of zoals ze zelf over Mhondoro zegt: come as a guest, leave as a friend. En dan is het toch echt richting uitgang dat we gaan.

Op de terugweg zien we onder andere nog een giraffe met jawel, een kleintje. Helaas nog steeds geen cheetah  gespot. Dus ooit moet ik terug. Bij de entreegebouwen van het park stappen we over van de jeep in de gewone taxi die ons naar het vliegveld zal brengen. Het begint te regenen. De cirkel is rond.

Thuis ga ik zo gauw mogelijk langs bij mijn moeder. Het gaat relatief goed met haar. Ze is verzwakt maar al weer vol praatjes en als ik haar vraag naar wat er is gebeurd, is ze eigenlijk vooral vol van het feit dat ze wel met 200 km per uur over de weg geracet hebben toen ze in de ambulance lag. Ik glimlach. Ja, zo ken ik haar weer. Ik glimlach en omhels haar intens. Zelden zo blij haar over mijn reisavonturen te kunnen vertellen.

De dagen na thuiskomst is het bij de foto’s uitzoeken heerlijk nagenieten. De plaatjes roepen direct weer dat gevoel van verwondering op, van aanvaarding alsook van confrontatie. Was het de warmte, de yoga, het gezonde eten? Afrika doet iets met je. Afrika gaat in je zitten. Afrika doet je beseffen dat je kwetsbaar bent, hoe groot en sterk ook. In een groep of alleen. Dat de natuur krachtig is en dat die om kan slaan waar je bij staat. Dat alles om kan slaan waar je bij staat…Dat je altijd op reis bent, maar ook altijd thuis bent. Afrika doet je beseffen dat jongen ooit alleen verder zullen moeten. Dat je ze tot die tijd alles moet meegeven wat je kan.  Ik hoop mijn kinderen ooit Zuid-Afrika te kunnen laten zien..

INTERVIEW MET MYRIAM EN MONIQUE:

Wil je meer informatie over deze reis : Zie de Mohondoro Site 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om terug te lezen over Dag 3

Klik hier om terug te lezen over Dag 4

Lees Terug: Intro

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , | Leave a comment

MHONDORO WILDLIFE YOGA – DAG 4

MINDFULNESS WALK EN WILDLIFEYOGA

Het is weer heerlijk ontwaken met de zon  en dan gauw klaar maken voor de eerste wandeling.

In alle vroegte wandelen we over het terrein. Dit keer dwars de vlakte over en langs de uitkijkbunker. Mooi om die nou eens vanaf de andere kant te zien.

Hier stond dus gisterenmiddag de olifant bij het water. Het is een korte maar  fijne wandeling. Een heel stuk door open vlakte.

We zien veel mooie planten en kleinere dieren. Echt groot wild laat zich niet zien.Na terugkomst bij de lodge is het eigenlijk gelijk door de wagens in , want het ontbijt zullen we nuttigen midden in het park bij een groot meer, waar we ook een yoga sessie zullen houden. Als we aan komen rijden hebben kokkin Znobia en Eddy alles al klaargezet en wauw wat ziet dat er geweldig uit!! Een idyllisch plaatje !

Luxe schalen vol gezonde lekkernijen, fruit en verschillende sappen. Terwijl wij ons tegoed doen, stijgt de zon steeds strenger.

Na een uitgebreid ontbijt is het tijd om het meer heen te lopen om aan de overkant op een strook langs het water onze yogamatjes neer te leggen en terwijl Ivan de wacht houdt neemt Monique ons mee in de yogasessie waarbij lichaamsbeheersing, concentratie en ademhaling centraal staan.


De zon is erg warm wat bijdraagt aan het onwerkelijk gevoel van hier zo midden in de natuur aan dit prachtige meer te staan in onnatuurlijke houdingen, met een focus op je eigen wezen. Ik hoor in de verte een vogel drammerig zijn toonriedeltje herhalen. Boven het meer zweven libellen. Die focus op je lijf, je houding, je gedachten heeft iets meditatiefs. De ‘gewone’ wereld met al zijn drukte, verplichtingen en bezigheden kan niet verder weg zijn dan hier en nu op deze plek.

Als we na de sessie teruglopen besluiten Myriam en ik  nog even met blote voeten door het beekje te waden. Wat een heerlijke verkoeling en wat een paradijselijk gevoel.

Het is soms moeilijk voor te stellen dat dit park ook zijn leed kent van gewonde of gejaagde dieren. Hier voel je dat Afrika de essentie van ontstaan en vergaan in zich heeft. Van schepping tot eeuwigheid.

Na de yoga sessie gaan we terug naar de lodge waar het de bedoeling is even te chillen en ik duik het zwembad in , maar ja er komt een zwijnenmoeder met vier (!) kleintjes langs (heimwee!) en er zitten apen  bij de drinkplaats.

Kortom, tijd om je te vervelen is er niet .

 

OLIFANTENKUDDE

Na een voortreffelijk lunch krijgen we een uitgebreide en leuke workshop over voeding. Slim en gezond eten en wijs omgaan met keuzes.  We moeten ook een lijst in vullen met wat voor types we zijn en Monique geeft allerlei tips en trucs. Met trots constateer ik dat ik al de nodige dingen goed doe (dag beginnen met glaasje uitgeperste citroen, koud douchen af en toe ed). Hierna is het alweer tijd voor safari en net als je hier denkt dat het niet gaver kan… kan het gaver!!! Ivan heeft doorgekregen dat er een groep olifanten is gesignaleerd en als we er arriveren is groep een redelijke understatement. Het is een enorme kudde olifanten.

Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Vlak bij de weg staat een kudde dan verderop nog een heel in de verte in een soort kuil staat nog een enorme groep.


Een grote mannetjesolifant steekt vlak voor onze wagen de weg over. Imposant en nederig makend als hij even op ons af lijkt te komen.

 

Wat voel je je dan intens klein. Naast ons het veld bezaait met dieren. Een moeder met een kleintje. Een oudere vrouwtjesolifant.

 

Verderop nog meer kleintjes in verschillende leeftijdscategorieën omringd door grotere.

In de verte een olifant bij een aantal rotsen die zichzelf rustig met stof staat te wassen. We kijken onze ogen uit.

We zouden er zo de hele dag kunnen blijven staan, zo fascinerend. Als ik al niet overdreven veel foto’s maakte deze week doe ik dat hier zeker. Maar het is onmogelijk alles te vangen en weer te geven op beeld wat een intensieve ontmoeting dit is.

Na ons olifanten avontuur gaan we nog even naar een afgelegen plek in het park waar nu nog een oud bouwwerk staat. Maar waar binnenkort een spiksplinternieuw stuk resort zal komen met heuse sterrenbedden: slapen onder de blote hemel.

We eten en drinken er wat. (Ivan heeft ons van de week al kennis laten maken met de fever plant die hij plukt en dan als een soort mint in het water doet.) Het ruikt lekker. We kijken of we vanaf hier Mhondoro Lodge kunnen ontdekken en er is de realisatie dat het eind van de Afrika trip nu in zicht komt….

NEUSHOORN MET KIND

Op de terugrit stuiten we op een neushoornmoeder die met jong midden op de weg loopt. Als ze ons hoort zet ze flink de draf erin terwijl ze haar kind voor zich uit laat rennen.

Verderop zien we een mannetjes neushoorn. Geen idee of hij de vader is.

Ondertussen zakt de zon en geeft een prachtige gloed over het gebied. Ik zuig alles heel intensief in me op.

Eenmaal terug op de lodge is de zon onder. We dineren buiten op de veranda terwijl in de verte het onweer opkomt. De lichtflitsen vormen een prachtig afscheid voor een laatste avond.

Als extra cadeautje verschijnt tegen middernacht de olifant weer. Eerst bij de drinkplek en vanaf daar loopt hij naar het zwembad. Ik ren hem door de tunnel achterna.

Trotseer de stromende regen en zit op de houten vloer naast t zwembad te wachten tot ie weer zal gaan drinken.

Mijn geduld wordt uiteindelijk beloond en ik houd het enorme dier tot lang nadat alle mogelijke foto’s en selfies zijn gemaakt, gezelschap.


Het levert me een intens gevoel van verbondenheid en een extreem korte nacht op.

 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om terug te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

binnenkort hier dag 5

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment