2016 in vogelvlucht

Het jaar begon traditiegetrouw met de nodige bezoekjes aan radio en aan tv  programma’s om te vertellen over de nieuwste (technologische) trends en de maatschappelijke ontwikkelingen en uitdagingen waar we dit jaar voor staan.

lieke-lambOok dit jaar schreef ik weer enthousiast columns over verschillende onderwerpen voor verschillende tijdschriften. Zoals onder andere het tijdschift Happy in Shape.
img_0323Er waren veel optredens en keynotes, ook in de wereld van Finance staat er een hoop te veranderen en dus veel te bespreken.

Verschillende optredens bij EY:

ey
abf160115_0143okok

cwa4aqyxeaexabh

Maar ook bij bijvoorbeeld  De Maatschappij:

cvyky5qxgaan4e5

En bij de Rabobank waar ik bij 1 van de optredens midden in het Kyocera stadion Den Haag mocht staan met oa Roelof Hemmen en Ali B:

14947892_1461215817228086_5988439113813996392_ncwkylyxw8aauhfx

Er waren ook de nodige jury deelnames bij oa startups en dagvoorzitterschappen. Onder andere bij de Ondernemersprijs Pijnacker Nootdorp

cxzpxuvxcaapgzm

Een interview leiden voor Innovation Quarter in de grote TheaterHangaar Valkenburg in het decor van Soldaat van Oranje

clz5mbpwqaa2thq

Bij het Startup Fest Europe werd ik zelf geïnterviewd door Jelle Drijver

en sprak ik met oa Neelie Kroes

13266127_1318171181532551_3447926884306170374_n

Op de tweede dag interviewde ik zelf Prins Constantijn de nieuwe startup envoy van StartUpDelta

Ik werd vaste deskundige bij Tijd voor Max, omroep Max

15027927_1471775636172104_7955346727073610874_n

En ik mocht in verschillende bladen, kranten en tijdschriften mijn visie op de toekomst geven. Een korte greep:

Leidsch Dagblad

IMG_1002 OK IMG_0997 OK IMG_0996 OK Financieel Dagblad:

img_0485-002
Koppeling, het NS blad:

img_0327 Het TROS kompas dat 50 jaar bestond
cutks0vwaaa0s3x Ook kreeg mijn dit jaar opgerichte Dutch Integration Network de nodige aandacht, onder andere in de Jan en de Margriet:

IMG_1006 OK IMG_1008 OK img_0317 img_0315
Met groepen Syrische vluchtelingen ging ik op bezoek bij verschillende bedrijven om ze kennis te laten maken met het bedrijfsleven. Bij een van die gelegenheden mochten we handen schudden met Prins Constantijn:

ctyplx2w8aexfyk cuopi9tw8aaebcx

We dachten na over toepassingen voor de Hyperloop

crv0c5jvyaaisy

werd de  HOLOLENS uitgeprobeerd

img_0204

Werd de Microsoft Surface Pro 4 ontdekt

fullsizerender

Mocht ik een stukje rijden in de zelfrijdende Tesla van Vincent Everts

wat ook van achteruit werd gefilmd….

En groeide TrendWatcherTV door naar een volwassen medium met eigen uitzendingen alsook registraties vanaf evenementen of bij bedrijven. Zie hier oa de registratie van de Koning Willem I prijs met Koningin Maxima

Tot zover de kleine greep uit de vele events, optredens en gebeurtenissen in 2016. Al met al een druk en spannend,  uitdagend jaar (waar we privé ook nog een huisbrand hadden waardoor er geïmproviseerd vanuit tijdelijke vervangende woon- en werkruimte moest worden gewerkt)

ll

En natuurlijk werd er al weer volop nagedacht over 2017, een jaar waar we  in volle vaart en enthousiasme mee aan de slag gaan. Want ook 2017 heeft weer meer dan genoeg om naar uit te kijken!

Klik op de foto voor de Trends 2017

c1gmjhhxgaerrgu

Posted in Blog, In the Media, News | Tagged , , , , | Leave a comment

In FD Persoonlijk over mijn werk: Het geheim achter drie visionairs

FINANCIEEL DAGBLAD
Wat is het geheim van visionairs Herman Hintzen, Lieke Lamb en Yuri van Geest? 
Hebben ze speciale gaven, of is het ‘gewoon’ een kwestie van hard werken?

FD

Lieke 
Lamb (41)

mede-eigenaar
van Bureau Trendwatcher.com.

LIEKE LAMB

‘Als trendwatcher ben ik degene die in het kraaiennest klimt en roept: pas op, daar zitten haaien, of: uit die hoek kunnen we storm verwachten. Dat heeft niets te maken met kijken in de toekomst. Ik let gewoon heel goed op wat er speelt in het hier en nu, en probeer dat te vertalen naar een toekomstvisie waar klanten bij de overheid of in een bepaalde branche iets mee kunnen.’

‘Elke opdracht begint ermee dat ik als een gek informatie ga inwinnen. Ik lees onderzoeks-
rapporten van onder andere het CPB en CBS, ga praten met beleids-makers en brancheorganisaties, al komt de meeste informatie verrassend genoeg altijd via de opdrachtgever zelf. Het is mijn kracht al die informatie te combineren tot een samenhangend geheel en vooral ook te filteren. Meten is weten, luidt het gezegde, maar dan moet je wel weten wie er gemeten heeft, want niet alle bronnen zijn even neutraal.’

Analytisch inzicht

‘Als ik met een groep directeuren of een gemeenteraad rond de tafel zit, moet ik mijn cijfers op orde hebben en met een goed gefundeerd verhaal komen, liefst in internationaal of brancheoverstijgend perspectief. Daar heb je analytisch inzicht voor nodig, al is nieuwsgierigheid de allereerste voorwaarde. Als ik me verdiep in iets waarvan ik weinig technische kennis heb – bijvoorbeeld flexibele zonnecellen – dan stel ik gerust duizenden vragen, net zo lang tot ik het snap.’

Puur infotainment

‘Maar je komt er ook niet zonder een goede intuïtie. Lang niet alle innovaties zullen immers een plek veroveren in de markt. Denk aan een lift die werkt met spraakherkenning, een uiterst gevoelig systeem. Dan zie ik al voor me wat voor gehannes dat kan opleveren en denk ik: waarom niet een gewone liftknop? Ik geloof ook niet dat de elektrische blikopener een revolutie gaat ontketenen, want met de hand openen gaat het veel gemakkelijker. Voor zulke observaties hoef je geen hemelbestormende visionair te zijn. Een nuchter boerenverstand is genoeg. Mijn stelling is dat iedereen in principe trendwatcher kan worden. Hoe je dat doet, leggen mijn man Richard en ik uit in ons trendwatchershandboek Your Future!’

‘Iedereen kan 
trendwatcher worden; een nuchter boerenverstand is genoeg’

Lieke Lamb

‘De creatieve kant van dit vak komt het duidelijkst naar voren in de lezingen die ik regelmatig geef. Dat is puur infotainment, spelen met de zaal. Ik duik dan graag even in het verleden om te laten zien dat mensen zich altijd hebben verzet tegen innovatie, of het nu ging om de trein of de kleuren­televisie. Zo probeer ik mijn gehoor juist te bewegen tot een positievere houding tegenover veranderingen, al bekijk ik de toekomst zeker niet per definitie door een roze bril.’

‘Natuurlijk neem ik mezelf mee in dit vak. Ik ben moeder van vier kinderen, en heb daardoor een stel uitstekende voelsprieten als het gaat om de jongerenmaatschappij. 
Aan de andere kant liggen er thuis overal spullen op de vloer, en zie ik niets in een zelfdenkende stofzuiger, terwijl dat voor een alleenstaande businessvrouw of -man heel anders kan zijn. Ik moet dus bewust zorgen voor een ruime blik, al sta ik door mijn nieuwsgierigheid sowieso altijd aan, tot grote irritatie van mijn kinderen. Op vakantie fotografeer ik alles wat me opvalt, al moet ik ervoor stoppen op de vluchtstrook.’

‘Richard was in 2006 de eerste die debankencrisis voorspelde. Geen leuk nieuws, maar ik ben er wel trots op dát hij het zag. Echte uitglijers kan ik me niet herinneren. Het gevaar is hoogstens dat je als trendwatcher te ver voor de muziek uit loopt. Het succes van Meerkat en Periscope, apps waarmee je live videobeelden kunt uitzenden vanaf je telefoon, had ik bijvoorbeeld al veel eerder verwacht. Best grappig dat de meeste mensen verrast zijn door wat er allemaal kan, terwijl ik me eerder verbaas over wat er nog niet kan.’

LEES VERDER

 

 

 

 

- Lieke Lamb - TrendWatcher.com - FD

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , | Leave a comment

Lieke Lamb Interviewt Premier Mark Rutte op OndernemersEvent VVD

Tijdens het Ondernemers Event  op 28 januari in de TV Studio Aalsmeer, mocht Lieke wat vragen aan Premier Mark Rutte stellen voor TrendWatcher.TV over ondernemers, zzp-ers en over de Agenda 2015 waar hij in 2010 al over sprak (video 2010).

Posted in Blog, In the Media, News | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

Durf te financieren !
Artikel in TussenBalans

Artikel in tijdschrift  ‘TussenBalans’  Een Nieuwe tijd  01/14
Het magazine van de Lage Landen voor medewerkers van de Rabobank Groep: ‘Durf Duurzaamheid en Delen’  Klik op de plaatjes voor groter
tussenbalans1tussenbalans2 tussenbalans3 tussenbalans4 tussenbalans5

Posted in Blog, In the Media, Lieke Lamb, News | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

In Dentz: De Grootste Trend is de Mondige Client

 

In Dentz werd mij gevraagd naar wat tandartsen kunnen doen om de communicatie van hun praktijk beter aan te laten sluiten op de huidige tijd. Hieronder mijn trends

(klik hier om naar site te gaan )

dentz1

dentz2

dentz3

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Smulpaapje interviewt! – Lieke Lamb

zondag 13 april 2014 door Susan Aretz284nfbnnu7e2

In 2013 startte Smulpaapje de reeks ‘Smulpaapje interviewt’. Een succesvolle serie waarin topchefs zoals Jonnie Boer, Hans van Wolde, Ron Blaauw en Julius Jaspers en nog vele andere vertelden over hun visie op kinderen en (uit) eten.

Dit jaar gaan we in gesprek met de bekende papa’s en mama’s van Nederland. Hoe gaat het er bij hen aan de keukentafel aan toe? Hebben zij lastige eters als kinderen? Of maakt het feit dat zij zelf lekkerbekken zijn ook dat hun kinderen makkelijke eters zijn? De vorige keer sprake we voormalig TMF VJ Miljuschka Witzenhausen. Dit keer zitten we aan tafel met trendwatcher Lieke Lamb.

“Laat kinderen zien wat er in eten zit”

We zitten bij mij thuis aan de eettafel, waar een versgebakken citroencake staat. Voor Lieke een glas water (“ik houd niet van koffie, gek hè?”), voor mij een cappuccino. Lieke had via Twitter al aangegeven blij te zijn met de cake, “eindelijk echt eten”. Als trendwatcher krijgt ze met regelmaat bijzondere producten als gefrituurde sprinkhanen en dergelijke voorgezet, dus dit was een aangename afwisseling.

Eethistorie

Lieke (1973, getrouwd met Richard en moeder van 4 kinderen) groeide op in een gezin waar altijd ruim voldoende te eten was en er met regelmaat buiten de deur werd gegeten, vooral vanwege het werk van haar vader. De kinderen werden opgevoed om te leren conversatie te maken en zich aan tafel te gedragen. Een huis waar wel ook gelet werd op wat er gegeten werd, veel fruit, minimaal twee soorten groente. Maar er was ook..LEES VERDER

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Trendwatcher Lieke Lamb beleeft de dag mee met haar gezin via KPN 4G

Of ik 4G van KPN wilde uitproberen en daarna wilde laten zien hoe ik het gebruik en vertellen hoe het bevalt: bij deze:

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , | Leave a comment

Weten wat we eten, Artikel in Puurzaam

In het blad Puurzaam (maart 2014, nr 21) werd me gevraagd iets te zeggen over eten, duurzaamheid, digitalisering,  de hyperlocal trend en de shareconomy… Klik op de plaatjes om naar de originele site te gaan.puurzaam 1

puurzaam 2

Posted in In the Media, Lieke Lamb | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Lieke Lamb hoopt dat haar kinderen haar zullen herinneren als een veilige basis

Voor de site van Fab Mama werden mij wat vragen gesteld over oa mijn opvoedstijl:

Lieke-Lamb-526x284

In deze nieuwe rubriek op fabmama.nl vragen we een fabulous mom het hemd van haar lijf. Lieke Lamb, moeder van 4, trapt af. Wat is onmisbaar in haar beautytasje en wat is haar advies aan andere moeders?  LEES VERDER

Posted in Blog, In the Media, News | Tagged , , | Leave a comment

Sharing Economy, Free Living. De Proloog van 2030 : Discussie over grote kwesties

2030 MBHoe gaan we in Nederland in 2030 om met eigendom en toegang tot zaken? Aan de hand van die vraag werken Govert Buijs (hoogleraar politieke filosofie VU), trendwatcher Lieke Lamb, Frank den Butter (hoogleraar algemene economie VU) en Haroon Sheikh (analist bij Cyrte Investments) op uitnodiging van VU Connected twee mogelijke toekomstscenario’s uit.  Met deze scenario-ontwikkeling geven zij een vervolg aan De Maand van 2030, waarin het netwerk van VU Connected twaalf thema’s formuleerde. Het eerste thema op de agenda is: Waarde in gebruik Lees hier verder

c17d8b7db8d3a6796a9fc8c3926dfe7d_view

Voor het  #2030debat riep de VU zijn achterban op om te twiscussieren over onze economie van de toekomst. Bezit en eigendom zijn geen maatschappelijk wenselijke doelen. De echte economische waarde ligt in het maatschappelijke gebruik van bezit. Met andere woorden: Gaan we van hebben naar delen? Gespreksleider @JacobBVUcon ging met trendwatcher en gast-tweep @LiekeLamb het gesprek aan over het thema”Waarde in gebruik; Van hebben naar delen”.
scenario2030Aan de hand van 5 stellingen en mooie voorbeelden konden onze tweeps deelnemen aan het#2030debat. Om alle tweets terug te lezen (klik onderaan op ‘read next page’ om alle pagina’s te lezen) zie hier.

DE UITKOMST

VU Connected-documentaire “het verdwijnen van bezit”

Kijk met ons mee naar toekomst. Het is 2030, de wereldbevolking is inmiddels gegroeid naar ruim 8 miljard mensen en de grondstoffen zijn schaars geworden. Persoonlijk bezit is onder druk komen te staan, maar de leasecontracten vieren hoogtij. Je hoeft niet meer iets te bezitten om het te kunnen gebruiken. Maar wie is de uitgever van de contracten? Bij wie ligt de verantwoordelijkheid van het bezit? Lukt het bedrijven om het monopolie op bezit te winnen? Of gaan we toe naar een wereld waarin burgers zich in coöperaties verenigen die het bezit en toegang tot diensten regelen?
Aan de hand van deze vragen werkten Govert Buijs (hoogleraar politieke filosofie VU), trendwatcherLieke LambFrank den Butter (hoogleraar algemene economie VU) en Haroon Sheikh (analist bij Cyrte Investments, docent bij College Club) op uitnodiging van VU Connected twee mogelijke toekomstscenario’s uit, namelijk lees verder 

 

Zie hier de video !!

 

Lees ook :

Guerrilla gardening, Freecycle and swap till you drop: how to live for free Generation Y struggles for cash – but there are lots of ways to save money. From urban foraging to canoeing to work, here’s how to wring the most out of the free economy

 

enne .. hoe groot moet je nu echt wonen? hoeveel ruimte heb je nodig?…. lees hier over the small house movement.

 

Posted in Blog, In the Media, Lieke Lamb, News | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Op Pad met de Politie

20140212_162031Afgelopen maand mocht ik een dag meelopen met de politie in Dordrecht. Meerijden met de dienst van agent Dirk-Jan Grootenboer. In de praktijk van dichtbij meemaken hoe dingen gaan, wat er zoals voorvalt en hoe de politie bepaalde dingen afhandelt. Met extra interesse natuurlijk voor het al dan niet gebruik van techniek, social media en eventuele gadgets.

Na eerst de nodige uitleg aan mij, was het tijd om naar de briefing van de agenten te gaan. Hier werden alle actuele zaken nog even doorgenomen, zoals bv inbraken van de nacht ervoor, evenals een lijst met auto’s en met personen op wie gelet moest worden. Wat mij betreft had ik die lijst wel graag digitaal meegekregen, al begreep ik dat het merendeel ‘bekenden’ waren van de agenten.

Terwijl een deel van de patrouillewagens zich al naar een akkefietje spoedde, moest Dirk-Jan, met wie ik mee de wagen in ging, eerst mij nog wat verdere instructies geven. Met als sluitstuk het aanmeten van het kogelwerend vest dat ik geacht werd onder bepaalde omstandigheden te dragen.

vest2 groepWaarna het dus alleen nog maar even oefenen was op een uber stoere boze, strenge -met mij valt niet te spotten- blik. Komt het een beetje over??!

vest group

We hebben even getwijfeld over welk vervoersmiddel we zouden nemen …

IMG_7471

…maar het werd toch de politiebus.

IMG_7386Heel geduldig gaf Dirk-Jan uitleg over de standaard uitrusting van de wagen.  Het is onmogelijk voor elke (vaak bizarre) situatie de exacte spullen bij je te hebben, maar met een beetje creativiteit ben je met deze bagage redelijk compleet. Al lijkt een stormram niet iets dat je dagelijks nodig hebt (loodzwaar ding trouwens..allicht) je wil het toch bij je hebben.

IMG_7406Dan gaan we op pad. Dirk-Jan praat me bij over van alles en nog wat (van bepaalde organisatorische zaken binnen de politie, tot aan zeer aangrijpende ervaringsverhalen , tot waarom bv heroïne meer overlast geeft dan cocaïne etc etc). Ondertussen houdt hij de omgeving scherp in de gaten. Ik mag niet alles delen en fotograferen, maar kan wel zeggen dat het heel divers is. Van hangjongeren tot inbraak. Van zeer slordige rijders aanspreken (die ook al bekend blijken te zijn) tot aan een verdwaasde man opvangen en weer op weg helpen. Ik leer heel veel ook over hoe bepaalde zaken geregeld zijn, hoe de samenwerking met de achterban is en over hoe en waar er punten van aandacht zijn. En we discussiëren er ook op los (moet de politie bijvoorbeeld voorop lopen op het gebied van technische snufjes zoals social media, smartwatches en internet brillen ed?).

Wat ik deze dag bij de politie vooral leer (al was t me niet onbekend) is hoeveel persoonlijk leed, nood en ‘verdwaalde’ mensen er zijn. En hoe weinig vanzelfsprekend het eigenlijk voor velen is de weg door onze maatschappij te vinden.

Maar wat ik ook leer is dat ik per direct het vakje “ongeschikt” voor mezelf aan kan kruisen als het om politiewerk gaat en bovendien serieus over een bril moet gaan nadenken. “Liek, hoeveel man/vrouw zitten er in die auto?, zag je t nummerbord?” “Huh, welke auto? Die rode? .. tsja.. ehh..hij is ehhh rood… dat heb ik wel gezien”. Het snel een auto scannen is echt iets waar ik nog op moet oefenen. Daarbij heb ik eerlijk gezegd ook al moeite om dat krakerige gestamel door het mobilofoon systeem van de auto te verstaan. Het is ook bijzonder onduidelijk wanneer ze nou eigenlijk tegen ons of juist tegen elkaar praten. Na een oproep over een inbraak moeten we, zodra we de wijk inrijden, op ‘verdachten’ personen letten, maar het is best druk.. en wat is verdacht?  Er wordt ondertussen gezocht naar een auto met een buitenlands nummerbord.  Ik doe echt mijn best en speur me op de overvolle weg waarop we rijden bijna een gat in de voorruit, maar uiteindelijk zie ik bij wijze van spreken pas een auto met een buitenlands nummerbord nadat Dirk-Jan hem heeft gesommeerd voor ons te stoppen…En het idee van  een twitterverslag waar ik mee speelde, laat ik al helemaal schieten. Lang niet alles mag gedeeld en je hebt bovendien nauwelijks een moment tijd om even rustig te twitteren.

In de wijk

Dirk -Jan is behalve een orde handhaver ook een aanspreekpunt.  Hij vindt het belangrijk om benaderbaar en goed bereikbaar te zijn. Hij vindt tijd voor een praatje met de jongeren op straat die hem volgen op twitter en facebook. Waardevolle kanalen voor extra contact en informatie, twee kanten op werkend. Het geeft de politie een duidelijker en bovendien ook vriendelijker gezicht. Natuurlijk praten we uitgebreid over de voor- en ook nadelen van het openlijk delen van je bezigheden op social media.

IMG_7496

IMG_7456

’s Avonds, nadat we op het politiebureau snel wat hebben gegeten, (Dirk-Jan maakte lasagne voor me !) is het behalve donker ook heel regenachtig. Aan de ene kant is het dan rustiger zo begrijp ik (minder buiten rondhangers natuurlijk) maar ook extra naar en onheilspellend. Zeker als er uit een jongeren-opvangcentrum een puber met suïcidale gedachten blijkt vertrokken. Er worden gelijk wagens naar verschillende locaties, waaronder t dichtbijgelegen station/spoor, gestuurd. Ze hebben bij het centrum geen foto van de persoon, maar daar biedt de facebook pagina van de jongere zelf dan weer uitkomst. (de persoon in kwestie keert uiteindelijk ongedeerd terug)

20140212_204103

Een auto die met waanzinnige snelheid de krappe straatjes in het centrum onveilig maakt, gaat uiteindelijk op de bon. Maar een verdachte, verdekt geparkeerde auto, gesignaleerd door buurtbewoners waar al vaker werd ingebroken, blijkt alleen een verliefd stelletje onderdak te bieden, dat thuis niet terecht kon. 😉

Na een melding over een inbraak in actie, wordt er met zwaailicht heengesneld, maar zonder sirene, om ze niet te veel te waarschuwen.

En bij een gezochte persoon die zichzelf in de woning heeft verschanst, komt dan toch de stormram in actie. Ik mag mee, maar wordt nu heel duidelijk gesommeerd afstand te bewaren. Klonk een waarschuwing als “oppassen voor spugen en krabben” me eerst nog wat lacherig in de oren, nu zie ik hoe snel een situatie grimmig kan worden. Hoe oogcontact beter gemeden kan worden en hoe belangrijk het als politie is om goed geïnformeerd en goed op elkaar ingespeeld te zijn. Er wordt gepoogd met de persoon te praten. Uiteindelijk gaat ook deze verdachte geboeid en al bij ons achterin de auto mee. Terwijl Dirk-Jan tegen me praat, kijk ik voorzichtig in de achteruitkijkspiegel.

IMG_7542

Bij het bureau is een speciale ‘kooi’ waar een wagen met een arrestant in kan rijden tot aan de deur. Binnen is een speciale bak om met pepperspray besproeide ogen uit te spoelen . Liften hebben aparte (afsluitbare) ruimte voor de verdachte. Er is een plek om te fouilleren, vingerafdrukken af te nemen en natuurlijk moet er gelijk van alles (zo volledig en soepel en foutloos mogelijk) ingevoerd worden in het systeem. Zo min mogelijk handelingen, zo’n groot mogelijke efficiëntie en nauwkeurigheid.
En hoe groot de veilige ‘afstand’ ook is gemaakt, het komt dichtbij . Een mens opsluiten…hoe onredelijk zijn daden of gedrag misschien ook waren, hoe terecht en noodzakelijk het ook is, heeft iets ‘schuldigs’.  Ik heb er nooit eerder zo over nagedacht. Wil ook absoluut niet te soft worden. En zo naïef ben ik ook weer niet. Maar het (wanhopige) verhaal erachter kennen, zelf iemand de ruimte induwen en de sleutel omdraaien is anders dan het laten doen.

collage inname

Er zijn cellen met en zonder permanent camera toezicht. De redenen van verblijf lopen enorm uiteen.

cellen

Terwijl Dirk-Jan allerlei gegevens in de computer invoert, zie ik de handboeien liggen. “Mag ik ze even bekijken?” vraag ik terwijl ik ze al pak.  En terwijl ik ze bestudeer en vakkundig uitvouw, hoor ik  zijn antwoord eigenlijk niet eens . Van zijn “Ja hoor, maar niet omdoen” dringt alleen het woordje ” omdoen” ergens vaag door en voor ik het weet zit de ene helft al om mijn pols geklemd. Schijnbaar zit ie dan ook gelijk dicht en terugvouwen gaat niet. Dirk-Jan is druk en heeft niet gelijk zin me los te maken en vindt dat ik er maar even mee moet blijven lopen. Ik doe straffe pogingen mijn hand erdoorheen te murwen. Voordat we weer de auto ingaan besluit Dirk-Jan me dan toch te ‘bevrijden’.

boeien

We gaan een kijkje nemen bij de meldkamer. Een grote ruimte waar verschillende mensen allemaal oproepen beantwoorden en ook doorschakelen naar de agenten in het veld met wie ze continue in contact staan.  Het (computer)hart van de organisatie en de backbone van alles wat er speelt. (fotograferen niet mogelijk).

Nog een paar keer gaan we ergens op af. (Er zijn verschillende codes al naar gelang waarvan je met licht dan wel met sirene mag rijden. Als er met een sirene gereden wordt, is dat gelijk bij de meldkamer bekend en die weet dan dat er iets aan de hand is)

De lange leerzame dag loopt op zijn eind. Het is bijna middernacht en de volgende groep agenten neemt de dienst over. Met veel dank voor korps Dordrecht -en met speciale dank aan Dirk-Jan Grootenboer en Arnoud Grootenboer– voor hun openheid en bereidheid te delen en te vertellen en mee te laten beleven.

20140212_212459

Onderweg naar huis gonst mijn hoofd nog volop na van alle verkregen informatie en indrukken. Een paar straten voor ik thuis ben, wijk ik uit voor een langsrazende politiewagen met vol zwaailicht. Ik hoop dat het meevalt en ze verder een rustige nacht zullen hebben.

Het was een bijzondere leerzame mooie dag.

IMG_7543

 

 

Posted in Blog, Lieke Lamb | 1 Comment

De Mobiel even Uit

Vergroeid met je telefoon, verslaafd aan je mobiel…Een overhyped luxeprobleem of een wezenlijke uitdaging om mee aan de slag te gaan?

downloadOf ik een dag zonder mobiel zou kunnen, vroeg de man van telecom provider Ben aan de telefoon. “Alles kan, maar wil ik het?” dat is de vraag! Als redelijke DigiJunk houd ik mezelf voor dat het gebruik van mijn mobiel nog steeds een bewuste vrijwillige weloverwogen keuze is. En al weet ik best dat het hier en daar iets minder zou moeten, laat ik me dat niet graag door anderen vertellen. Ik bepaal zelf wel wanneer ik even offline ga. Daarbij ben ik mezelf en anderen er niet of nauwelijks mee tot last. En vind ik een dag expres niet op social media gaan, zoiets als opstaan en met jezelf afspreken die dag met niemand een woord te wisselen, wie je ook op straat tegenkomt.

life_top (1)

Infobesitas en Sociobesitas zoemen als termen al enige tijd rond in het medialandschap. Ik noem ze ook regelmatig in mijn lezingen. Zo ook het feit dat we in een dag meer info verwerken dan onze grootouders in een jaar. En dat er mensen zijn de die grote hoeveelheid informatie niet makkelijk verwerkt of beperkt krijgen.  In verschillende kranten en tijdschriften waaronder de LINDA en de Telegraaf VROUW mocht ik al meepraten over het “Social Detoxen” waarbij je een periode even helemaal offline gaat. Bewust even aandacht voor het hier en nu, buiten je telefoon en de enorme hoeveelheid “non-friends”aldaar. Richard deed al eens zijn zegje erover in het AD.  (zie hier en hier het hele artikel). Er zijn ook twitteraars die (meestal met heel veel bombarie) aankondigen er volledig mee te kappen. De meesten zijn binnen no time weer terug.

‘You can check out any time you like , but you can never leave.’

twitteropbed

Feit is dat de mobiel een steeds grotere plek inneemt in ons bestaan. Het is onze nieuwe ‘BFF‘ (Best Friend Forever) waar we allang niet meer alleen mee bellen (sterkter nog, dat doen we er nauwelijks meer mee) maar vooral volop schriftelijk op communiceren, alles op opzoeken en alles op bewaren wat er zoal aan informatie te bewaren valt. Van agenda’s tot medische gegevens. En we maken er foto’s en selfie’s mee (nog nooit was er een generatie zo bewust van hoe ze er op fotos uit -kunnen- zien). (En ja selfies bij bv een begrafenis, een doodzieke oma of bij een dakloze ed vind ik ook bizar!) Maar dat mobieltjes per definite de schuld zijn van niet sociaal gedrag ben ik oneens.

BfNp2a1IYAAjy5u
Ik ben er van overtuigd dat het gebruik van mobieltjes (en latere verschijningsvormen zoals bijvoorbeeld de google glass) zichzelf uiteindelijk prima reguleert, op welke manier dan ook. Uit de Verenigde Staten komt het Phone Stack spel, waarbij je tijdens een etentje allemaal je mobiel in t midden legt en wie als eerste zijn phone pakt, moet ook de rekening oppakken. Een stukje extremer zijn de restaurants die het gebruik van mobieltjes verbieden. Niet zozeer het bellen, alswel het fotograferen ermee. Op scholen wordt volop gediscussieerd over het waar en wanneer van de telefoon en ook bij bedrijven hoor ik regelmatig de vraag hoe bereikbaar je nou eigenlijk  moet zijn. BMW vindt bijvoorbeeld dat de werknemers in het weekend prima onbereikbaar mogen zijn.

soc2

Het is dus best nuttig af en toe naar de ‘etiquetten’ als ook de gebruiksintensiteit ervan te kijken.  Als heel de wereld in de stress schiet omdat whatsapp er even uit ligt en als er in Japan serieuze programma’s ontwikkeld worden om kinderen af te laten kicken van het internet, hen los te weken van hun scherm-fascinatie en  weer in contact te brengen met real life, kan een beetje contemplatie wellicht geen kwaad. En nee, ik ga niet social detoxen (hoe aanlokkelijk dit eiland aanbod ook lijkt) maar 1 dagje zonder moet kunnen. En dus deed ik mee met #Benevenuit de mobielloze zondag.

Lees hier het artikel in de Telegraaf.
Lees hier het artikel in het AD en  hier een iets later artikel AD.
Lees hier  Glamorama die er ook aandacht aan besteedde 😉
Als ook RTLnieuws.
en het AlwaysWith blog
Er waren ook mensen die zich opwonden over de actie , onder andere hier.
En er was het video-interview voor de Telegraaf.

Enfin Halina deed mee

En ik deed ook mee.  Beviel het? Ach ik was wel vaker offline en zeker in het weekend maak ik mn phone altijd al ondergeschikt aan het gezin. Veel moeite kostte het niet gelukkig. Je kan prima leven zonder de hele tijd online te zijn.

Maar of ik dat ooit ook weer wil….

lieke2

 

 

Posted in Blog, In the Media, Lieke Lamb, Lifestyle & Tips, News | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

De Inbloom Dress van XYZWorkshop wint 3D Fashion competition Singapore

Sprite 13

Het Australische  XYZ Workshop heeft de Singapore International Fashion 3D Printing Competition gewonnen.  Hun ‘Inbloom Dress’ was goed voor een eerste plek. Alle deelnemers was gevraagd water als inspiratie voor het thema aan te houden.

Zie hier het tot stand komen van de jurk:

Zie hier de show zelf op de runway:

Meer informatie op de site van XYZWorkshop

Posted in Blog, Lifestyle & Tips, News | Tagged , , , , | Leave a comment

Front Row bij de Fashion Week New York; Prachtig digitaal overzicht!!!

Een geweldig digitaal overzicht op de New York Times site van alle ontwerpers en alle kleuren van de New York Fashion week. In 1 oog opslag de keurenpaletten. Aanklikken om uit te vouwen en doorheen scrollen !  Heel mooi gedaan!! Klik op de afbeeldingen om naar de site te gaan geniet !

fashion new york

fashion 2

Posted in Blog, Lifestyle & Tips | Leave a comment

Google Glass overleeft de Lieke Test

Google Glass overleeft de Lieke Test

Veel over geschreven en gesproken. En natuurlijk heel interessant om te volgen of dit nou de nieuwe belofte voor de toekomst wordt, slechts een tussenfase, of een totale mislukking:

Afgelopen December mocht ik de Google Glass testen.. en ja.. het is nog even wennen…;)

Zie hieronder  mijn ‘gevecht’ met de bril..

Posted in In the Media, Lieke Lamb, Lifestyle & Tips, News | Tagged , , , , | Leave a comment

De 3D Revolutie kan je toch niet ontkennen??? Duel in Volkskrant

998007_668944103121932_64545309_nIn de Volkskrant mocht ik het Duel aangaan met  Frank den Butter, hoogleraar algemene economie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, over de vraag hoe revolutionair 3D-printen eigenlijk is. Geeft het de macht aan het volk of is het toch een hype?

 

 

Beste Frank,liekelamb-91_600

Tijdens onze bijeenkomsten was je cynisch over de ontwikkelingen rondom 3D-Printen. Dat medische toepassingen revolutionair zijn (bio-printen), daar waren we het over eens; voedsel printen, zoals glutenvrij brood, al minder; bij objecten printen vond je het onterecht om van revolutionaire technologie te spreken.

Waarom terughoudend? Lees verder.

 

Beste Lieke,frank

Mijn scepsis komt vooral voort uit het feit dat het onmogelijk is nu al te voorzien dat 3D-printen in het rijtje van boekdrukkunst en internet past. De geschiedenis van het heden wordt pas ver in de toekomst geschreven. Zo dacht men lang dat we tegenwoordig een cashless society zouden hebben. In mijn portemonnee zitten nog steeds munten en bankbiljetten.

Zo zijn er vele missers. Lees verder.

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Mannen en Vrouwen:
‘Verdeel en Werk!’
Reacties op Bussemaker

bussemaker208In de nota  die minister Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap 10 mei 2013 naar de kamer stuurde, pleit ze ervoor dat vrouwen economisch minder afhankelijk worden van hun man. Met name het interview erover in Trouw met de prikkelende kop: ‘Te veel vrouwen teren op hun man’ deed nogal wat stof opwaaien.

“Teveel mannen teren op het organisatietalent
en de gezinszorg van hun vrouw”,

…schreef ik op twitter als reactie.
Dat ‘ teren op’ daar zit m de fuik. Zorg is niet ‘teren op’. In een  gezin heb je 2 taken: werk en zorg (niet dat zorg geen werk is, maar werk als in geld binnenhalen en zorg als in de organisatie binnen het huishouden op orde houden) . En je hebt (meestal) per gezin 2 partners en dus 2 soorten taken. Zo heb je dus  een werkpartner en een zorgpartner (de man kan namelijk ook best zorgpartner zijn), De mate waarin je het een dan wel het ander bent kan variëren. De verdeling kan gaan van: de ene partner honderd pocent zorg en de ander honderd procent werk, tot aan ieder percentage daar tussenin wat betreft de verdeling van de taken. Het probleem hierbij  blijft dat het zorgdeel niet gelijkwaardig wordt gezien aan het werkdeel. Valt de werkpartner weg, mist de zorgpartner inkomsten. Andersom is zorg redelijkerwijs nog wel in te kopen en heeft zodoende dus een lagere status. Verder is het voor de zorgpartner een nadeel dat er een ‘carrierebreuk’ is. Zaak dus om, als je samen naar wens en kunnen een verdeelsleutel in taken maakt,  dat ook met de inkomende financiën te doen (iets wat je redelijkerwijs verwacht bij een scheiding, maar wat in praktijk toch nog heel vaak niet blijkt te werken). Verder is een opleiding nooit een weggegooide investering (tenzij je n leger onopgeleide zorgpartners wil). Temeer als je er van uit gaat dat na een intensieve thuisperiode (als de kinderen klein zijn) er ook weer een intensivering van de werkperiode plaats zal vinden.

Maar dat de beschrijving van het probleem zich makkelijker laat vatten dan de oplossing blijkt uit alle verschillende reacties. Daar openbaart zich direct het volgende probleem: de discussie is te divers. Het zijn in feite allemaal discussies door elkaar.

Namelijk de discussie over de kinderopvang‘Bussemaker kan zich beter druk maken over betaalbaarheid kinderopvang’ reactie in trouw.

De vraag of het een privé keuze is of dat de overheid recht op sturing heeft: Trouw: ‘Bussemaker gaf een preek, een slechte’.

En de discussie over het ‘terugbetalen‘ aan de maatschappij van geinvesteerd geld in opleidingen. (als je dat voor vrouwen wilt, is t logisch en eerlijk dat ook voor mannen te laten gelden en moet je dus na gaan denken over wat je aan soort, niveau en hoeveelheid werk terug kan eisen als maatschappij nav de genoten opleiding danwel gemaakte kosten, maar dat terzijde): Column in NRC; Poetsen met een diploma aan de muur? Betaal die studie dan maar terug, vrouwen

Maar ook de discussie over scheidingen, een van de dwingende redenen die aangevoerd wordt voor zelfredzaamheid. Maar ook aan die zelfredzaamheid zitten haken en ogen . Ik ken hoogopgeleiden vrouwen die na de scheiding- heel zelfredzaam-met de kinderen achterbleven en naast de zorg dus ook hun eigen inkomen kunnen en moeten regelen. Iets dat  lang niet altijd in het voordeel is van het gezin noch van de gezondheid van de moeder met dubbele taken. Dat de regelgeving en de regelhandhaving rondom scheidingen, bezoek-, omgang- en alimenatieafspraken nog lang niet ideaal is blijkt op een medium als twitter al heel snel. Verhalen te over van mensen die (al dan niet tegen afspraken in) of de kinderen niet genoeg mogen zien, te veel betalen, te weinig ontvangen etc.  (Mocht ik ooit scheiden wil ik dolgraag de gegevens van de advocaten van hun ex-partners). Genoeg om discussie over te voeren, ook over de eventuele rol van de overheid om in te springen, bij scheiden, ziekte of overlijden. Maar de vraag is of het -los van partneralimentatie- op deze manier helemaal bij deze discussie thuishoort.

Dan is er nog de discussie over mantelzorg en werk. Er wordt door de overheid een groter beroep gedaan op ons al mantelzorgers, maar is dat een reeële mogelijkheid als je daarnaast ook oproept tot meer (betaald) werk. Financieel afhankelijk van mijn gehandicapte man?

Kortom rommelig en dat was het al toen in 2010 Femke Halsema haar lezing uitsprak Femke Halsema. Zo constateerde ik toen al in de blogpost erover : “Het was een leuke avond, al vond ik het jammer dat de problematiek zo chaotisch door elkaar gegooid werd. Een hoogopgeleide vrouw aanmoedigen een baan op niveau te zoeken is iets heel anders dan de allochtonen vrouwen naar een opleiding zien te krijgen. Al zijn deze uitersten met elkaar verbonden en hebben ze onderling invloed, de argumenten ervoor zijn uitgezet tegen elkaar niet steekhoudend. Een imam versus een eerlijke verdeling van de Quote 500…de burka-discussie versus studiefinanciering.”

Inmiddels reageerde
Femke Halsema op Twitter. En met haar velen anderen. Zie oa dit artikel van de NOS.
Margriet van der Linden (Opzij) reageert ook: ‘Goed dat Bussemaker de zweep over de man haalt’.
Jeannet Vaessen reageerde op de WomenInc site.
Malou van Hintum benadrukt nog even dat emancipatie ook leuk kan zijn.
De Telegraaf  legt nog eens uit waarom mannen juist op hun vrouw teren
Henk Strijkers van het Katholiek Nieuwsblad begint vastgeroest in traditionele denkbeelden ook nog eens over homo’s en over Satan, wat jammer is want de weerstand die dat oproept vertroebelt de rest van zijn betoog.
Suzanne Bosman roept de dames in haar haar column op uit de gordijnen te komen en vraagt waar de mannen blijven.

Al ben ik zelf nogal positief over de ‘nieuwe generatie’ waarbij mannen en vrouwen niet meer tegenover elkaar staan, maar voor wie het veel vanzelfsprekender is goed en gelijkwaardig samen te werken, is het goed de discussie levendig te houden en alert te blijven.

Mocht je nog mooie blogs, columns of andere zinnige aanvullingen hebben voor deze post (zijn er al mannen met een serieuze reactie?): graag een email Lieke@BalanceBabes.com

Ten Slotte nog twee uitsmijters…

In de New York Times begon deze maand een ouder-dagboek serie: How We Do It: Time Diaries of Family Life. Bestaat er in Nederland al zoiets? Welke krant/tijdschrift pikt het op ?

En The Atlantic teslotte kwam  met een leuke infographic (van amerikaanse cijfers); The Atlantic  how motherhood is changing dramatically in 11 graphs

Voor de discussie liefhebber hier nog de uitzending van Debatop2 (15 mei 20130)
Get Adobe Flash

Bij Pauw en Witteman zei Mona Keijzer‘Het is een goede zaak als vrouwen nadenken over hun financiële positie’

 

Toevoegingen van lezers:

Blog van Monique Sparla : ehh, de zweep erover?

Lied van Lijnie van Wijk: Een Lied

Lieke Lamb: "Stuur mij jouw reactie op Balance Babes..."

Posted in Blog, Lieke Lamb, News | 4 Comments

De vijf KoningsTrends…

…uit de eerste speech van Koning Willem Alexander. Welke trends benoemde hij en wat kunnen wij ervan leren? Trendwatcher Lieke Lamb herkende vijf trends in de speech.

a443d61d3aefe5b37098ea92073c988f_viewACTUEEL

Bekijk hier mijn bijdrage vanaf 1’52” aan  WNL Vandaag De Dag (7 mei 2013)  over dit onderwerp.


Beluister hier het interview op radio 1 Avondspits:
 

1. Samenredzaamheid
WA02Al gelijk in het begin van zijn rede begon koning Willem-Alexander over wederkerig vertrouwen, waarmee hij, zoals hij zelf aangaf, voortborduurde op de kersttoespraak van zijn moeder. Door de hele crisis heeft de trend ‘ontsystematiseren’ steeds meer vorm gekregen. Men verloor het vertrouwen in overheid en grote bedrijven. Het zal moeite kosten dat vertrouwen terug te winnen. Ondertussen zoeken de mensen steeds meer heil bij elkaar. Kleine (burger) initiatieven en creatieve eigen oplossingen om elkaar te steunen zie je op allerlei gebieden ontstaan. Van thuiszorg tot energie inkopen.

De koning… “Democratie is gestoeld op wederkerig vertrouwen. Vertrouwen van burgers in hun overheid. Een overheid die zich aan het recht gebonden weet en perspectieven biedt. Maar ook vertrouwen van de overheid in haar burgers. Burgers die zich medeverantwoordelijk weten voor het algemeen belang en opkomen voor elkaar.”

2. Kracht van het collectief, met ruimte voor het individu 
De jaren van ‘ieder voor zich’ liggen duidelijk achter ons. Het grote individualisme uit de jaren ’80 en ’90 maakt plaats voor een genuanceerder beeld. De balans tussen jezelf zijn en deel uitmaken van een groter geheel. Daarbij vindt een herwaardering van oude normen en waarden plaats. Natuurlijk in een moderne eigentijdse variant en met een gezonde verwachting naar wat de toekomst in petto heeft.

De koning… “Ieder voor zich lijken we weinig greep te hebben op ontwikkelingen die ons leven beïnvloeden. Onze kracht ligt dan ook niet in afzondering, maar in samenwerking.” … “Eenheid èn verscheidenheid. Eigenheid èn aanpassingsvermogen. Besef van de waar de van tradities èn nieuwsgierigheid naar wat de toekomst brengt.”

3. Menselijke maat
20130430 WA01Meedoen is belangrijker dan stoer doen. Het pochen en groothouden wordt vervangen door om je heen kijken en mensen erbij betrekken. Oog voor de ander, oog voor de menselijke maat, juist in een tijd van digitalisering, van snelle veranderingen in de wereld. De tijd nemen voor elkaar. Aandacht voor het kleine. Ruimte voor het ongewone. Plaats voor iedereen. De koningsvaart met bijdragen vanuit alle lagen van de bevolking en alle soorten van culturele smaak – zelfs hier en daar in wonderlijke combinaties- was daar een mooie uiting van.

De koning… “Hoe groot de verscheidenheid ook is, hoe verschillend onze overtuigingen en dromen ook mogen zijn, waar onze wieg ook stond, in het Koninkrijk der Nederlanden mag iedereen zijn stem laten horen en op voet van gelijkwaardigheid méébouwen.”

4. Verkenning Herkenning Erkenning
Nederland is klein maar fijn. Een land om trots op te zijn. Ook naar het buitenland toe. In een jurk van een Nederlandse ontwerper (Jan Taminiau ) en handjes schuddend met een Nederlandse DJ (Armin van Buuren) was het Koninklijk paar natuurlijk zelf het ultieme reclame plaatje voor ons land. De koningsvaart met als thema ‘Dit is uw land’ deed denken aan de Londense openingsceremonie van de Olympische Spelen. Dit was onze kans ons cultureel erfgoed als ook onze sportkanjers te laten zien. Sporters als Marianne Vos, bart Veldkamp, Inge de Bruin en Epke Zonderland, maar ook exportproducten zoals de musical kwamen voorbij. En het leger liet nog even zien een ware hoogvlieger te zijn. (Met het thema ‘cultuur en sport’ bleven helaas een paar sectoren liggen zoals bv ICT en de Agrarische sector, maar dat terzijde). Als de vijf ‘herauten’ of ‘koning van wapenen’ werden mensen gekozen die excelleren  in hun vakgebied en dat ook wisten te vertalen naar het grote publiek, zoals bv André Kuipers. Nederland maakt deel uit van een groter geheel en staat niet op zichzelf. We zijn een daadkrachtig, eigenzinnig, grensverleggend landje.

De koning… “En als bewoners van deze aarde, die zich geconfronteerd zien met tal van opgaven die alleen in internationaal verband zijn op te lossen.” … De drang om grenzen te verkennen en liefst te verleggen, heeft ons vèr gebracht. Vijf bijzondere landgenoten staan daarvoor symbool. Zij vervullen hier, vandaag, een traditionele rol, maar zijn tegelijkertijd een levend bewijs van waartoe wij in staat zijn”

5. Hulp, Hoop en Houvast 
Nadat het brave Rust Regelmaat en Reinheid vervangen werd door het wat rebellerende Licht Lucht en liefde, zitten we nu in een periode van Hulp Hoop en Houvast. Niet een passief hopen op hulp maar een actief, inventief hoop en perspectief bieden. Niet huiverig om daarbij hulp te zoeken of te geven.  En met respect en beleid om te gaan met de aarde en met elkaar. Een transitie periode waarbij je de  crisis niet weg kan denken natuurlijk maar waarbij wel de verkrampende angst en onmacht wordt afgeweerd. Om  onze ondernemersgeest goed de ruimte te kunnen geven  hebben we  enthousiasme en lef nodig en een goede dosis zelfvertrouwen. Een positieve upswing.

De koning… “De hoop van ons land schuilt in het samenspel van al die mensen, met hun talenten, klein en groot. Vindingrijkheid, ijver en openheid zijn al eeuwenlang onze kracht. Daarmee hebben wij de wereld veel te bieden.”

Lieke Lamb is eigenaar van Trendwatcher.com en BalanceBabes.com

Posted in Blog, In the Media | Leave a comment

Op bezoek in het Torentje bij Mark Rutte

Posted in In the Media | Leave a comment

7 Ditches TV:
Lieke Lamb, trendwatcher, over transitie en waarom de crisis tot 2020 duurt

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke Lamb
met de TrendsVerwachting 2013 bij Studio Max Live

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke Lamb
bij Studio MAX Live over de jaren ’50

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke bij omroep Max

Bij Tijd voor Max praten over Duurzaamheid, Milieu en Energie

Posted in Blog | Leave a comment

Artificial Intelligence

Edited by Lieke Lamb // TrendStrategist; Innovation Ambassador & Keynote Speaker (e-mail // Linkedin)

15 virtual AI assistants for digital marketers

A quick look at AI digital assistants to carry out marketing tasks (track metrics, detect anomalies, analyze ads, create and publish content, suggest how to optimize campaigns, generate reports) Read More

 

AI, FOR REAL

Hbr.org  the lineup  Read More 

Google gaat spraakassistent Assistant Nederlands leren

Google zoekt een tekstschrijver voor zijn Google Assistant. Het bedrijf zegt hard te werken aan een Nederlandse versie van de spraakassistent. Google zoekt met een vacature een Nederlandse tekstschrijver die zijn spraakassistent persoonlijkheid moet geven. “We werken hard om de Google Assistant ook Nederlands te leren spreken” Read More

Elon Musk: Competition for AI Superiority at National Level Will Be the “Most Likely Cause of WW3”

Elon Musk took to Twitter to respond to Putin’s comments about AI and world war, stating again that he believes we are more likely to see a world war arise as the US, Russia, and China all compete for AI superiority than from any other cause. Read More

Robot shock threatens the most vulnerable communities

Service sector jobs that replaced those in manufacturing are in turn at risk from AI Read More

 

Posted in Artificial Intelligence | Leave a comment

Marokko Mirleft – Never Left

PEARL

Pearl was geloof ik zo’n beetje de eerste en enige die na de brand – die ons huis eind van de zomer trof- niet gelijk alles wegwuifde met een : “nou ja, dan zit je straks lekker in een fris opnieuw geverfd huis met leuke nieuwe meubeltjes.”

Ik kende haar eigenlijk pas net. Maar met haar: “Wat een afscheid van veel vertrouwds! En wat een confronterende ontworteling moet dat zijn”  legde ze de vinger direct op een hele zere plek. Ik vond het eerst wat zwaar en overdreven en lachte het weg. Er zijn ergere dingen. Maar ze vertelde over de brand die ze zelf had gehad en er was veel herkenning en een enorme klik. Door het roerige jaar van tijdelijke huisvesting en uit dozen leven heen, bleven we af en toe contact houden. En tijdens een voor zovelen onzichtbaar december-dieptepunt kwam er ineens een mail: “Liek dit moet anders: jij komt met je gezin naar mij toe in Marokko. Dat zal je goed doen. Even ontspannen en echt even niets doen.”

MAROKKO

Ik had niets met Marokko. Was er nog nooit geweest en het stond ook zeker niet bovenaan mijn lijst. En met mijn volledige (grote) gezin zomaar bij een ander crashen was het laatste wat ik wilde. Maar Pearl hield vol. Maakte mijn kinderen gek met ezel-verhalen en stuurde -speciaal voor mijn oudste (autisme)- foto’s door om eventuele stress weg te nemen. Het plan kreeg steeds meer vorm. En zo stapten we dan eind april, een week nadat we weer terug in ons eigen huis waren, het vliegtuig in, richting Marokko! Agadir, Mirleft. Om tien dagen he-le-maal niets te doen.

Een oom van een vriend (het netwerk van Pearl is ongekend) staat als taxichauffeur klaar, om ons voor een zeer vriendelijk bedrag van Agdir maar Mirleft te brengen. Koffers op het dak en een rondje extra door Tiznit (de kinderen kijken hun ogen uit en spotten direct al volop wagens met ezels). Het is zinderend warm. Maar in de taxi is airco en Pearl heeft gezorgd voor flesjes drinken en koekjes. Het geluid uit de radio wisselt tussen Franstalige discussie, Celine Dion en meer authentiek Marokkaans klinkende klanken.

MIRLEFT

Na zonsondergang rijden we Mirleft binnen, Waar Pearl ons opwacht. Na een korte installatie in ons appartement, eten we nog een ‘late supper’ in de hoofdstraat van Mirleft samen met Pearl, Hassan; de eigenaar van ons appartement en zijn goede vriend Mo. Al is de zon allang vervangen door een duister oplichtende maan, voelt het zwoel ’s zomers. Op de terugweg sjokt er een ezel door onze straat, zoekend naar een beschut plekje voor de nacht.

TAYAFUT

De volgende ochtend, als iedereen nog ligt bij te komen van de trip, sluip ik ons appartement uit de trap op naar het (fenomenale) dakterras waar de rust enkel verstoord wordt door wat geiten met herder die in de verte al op weg zijn, een ontwakende vogel en een zwoele opkomende zon boven een eindeloos uitgestrekt gebied met hier en daar plukjes witte huisjes beschermd door bergen.  We logeren in Tayafut, wat zonsopgang betekent. Het pand wordt beneden door Hassan en familie bewoond, de verdiepingen erboven huisvesten verschillende prachtige appartementen. Schoon, ruim, van alle gemakken (ook wifi) voorzien. Tayafut doet zijn naam eer aan.

MINECRAFT

Terug in het appartement app ik Pearl met hoe laat we zullen ontbijten?   “Wanneer jij wilt”.  Ja maar wanneer ben jij er dan? “gewoon de hele tijd, dus kijk maar”.  Ik merk dat ik het niets doen zonder planning nog wat onwennig vind. De rest van het gezin heeft wel al direct de rust-,luier- en slenter modus te pakken. Terwijl zij van het opstaan een ochtendvullend ritueel maken, kan ik het niet laten wat email te beantwoorden en stukken na te kijken.  Maar uiteindelijk is de hele bende dan toch zo ver om zich naar het ontbijt te te begeven. Buiten is de zon allang klaarwakker en het is even wennen aan de hitte. We nemen de sluiproute naar de dorpsstraat via het paadje achter de huizen langs over het braakliggend gebied.

Mirleft is als steeds populairdere badplaats aan de kust, nog volop in ontwikkeling met de aanleg van wegen en de bouw van huizen. De vlakte tussen de bergen is gevuld met veel vierkante gebouwen. letterlijk blokken beton, waardoor je af en toe het idee hebt in een real life versie van Minecraft te zijn beland. De sluiproute die we nemen is bezaaid met zwerfafval. Openbare prullenbakken gaan hier ooit nog heel groot worden.

TIFAWIN

De eerste dag ontbijten we (nou ja ontbijt, het is richting het middaguur) in café Tifawin. Eerst met het idee de komende week allerlei andere tentjes ook uit te proberen maar uiteindelijk wordt Tifawin onze vaste uitvalbasis. ( Ik raak verslaafd aan hun smoothies). Pearl heeft daar haar mobiele kantoor, dat wil zeggen haar vaste tafel waar zij haar laptop heeft geïnstalleerd en Mo is er samen met de eigenaar iedere ochtend om ontbijt te serveren.  Het eten is lekker, redelijk westers ( voor de kinderen toch wel prettig al is al het eten hier überhaupt wel heel goed te doen) en kost bizar weinig. (Door contacten met de plaatselijke bevolking en het kiezen van lokale gelegenheden in plaats van toeristische top plekken wordt het  uiteindelijk sowieso  een ongelooflijk goedkope vakantie). Tifawin (dat ‘goedemorgen’ betekent in het Berbers) is supergezellig en heeft bovendien prima WiFi, iets dat voor de kinderen toch wel erg fijn is (ok ok …voor mij ook). Een van de ochtenden neemt Pearl ons mee naar de plaatselijke scholengemeenschap waar we in de kleuterklas een uitgebreid kijkje mogen nemen.

AFTAS BEACH

Na iets wat het midden houdt tussen een ontbijt, lunch en siësta wordt er wat door het dorpje geslenterd. Het centrum bestaat uit 1 hoofdstraat omringd door een paar anderen straten maar veel is het niet.  Veel restaurantjes, toeristenwinkeltjes maar ook de vismarkt. De elektronica zaak (dat wil zeggen een hok waar drie koelkasten ter verkoop staan) Een slager met een geitenkop op zijn toonbank, kippen opgehokt en klaar voor de slacht (de haan mag wel loslopen) en een keur aan kleermaker- en stoffenwinkels. Pearl wijst ons waar we kleding kunnen laten maken, tapijten kopen en leert ons afdingen (“en als ik je zus was geweest, hoeveel had je er dan voor gevraagd?” onderhandelt ze in het Frans) en we tikken een voetbal voor de jongste op de kop. In watermeloen print!

Mirleft is uitvalsbasis voor verschillende strandjes  in de directe omgeving, met Aftas Beach echt pal naast de deur. Een plek waar na een periode van franse poeha, nu weer meer de ‘dont worry be happy’- sfeer  de kop opsteekt en teruggrijpt naar de vervlogen tijden uit de jaren ’60 en ’70 waarin de hippies hier kwamen en zelfs Jimi Hendrix ooit met plezier er zijn toevlucht zocht.

De eerste twee dagen brengen we volledig op het strand door. Er zijn enkele eetgelegenheden aan het strandje. Niet heel fancy maar allemaal genoeglijk en prima. Het is er niet druk . Het is ook nog niet hoogseizoen natuurlijk. Er lopen wat Engelsen en wat Fransen rond, maar als er daar bij elkaar tien van zijn is het veel. Verder een wat nukkige oudere man vergezeld door een jongedame in sexy string-bikini.  Iets wat op een echtpaar met een kind lijkt en twee vriendinnen die af en toe over het strand heen en weer wandelen . Veel meer is het niet.

Wat betreft plaatselijke bevolking zijn er wat groepen. Een groep met jonge jongens  die lopen te voetballen en een groep knullen van meer puberleeftijd die volleyballen. Meisjes zijn er eigenlijk niet. Jonge vrouwen heel af en toe en dan met hoofddoek. Mijn jongste wil graag meedoen met het voetballen, maar kijkt liever eerst de kat uit de boom, temeer ze niet weet of ze meisjes wel toe zullen laten. De tweede dag heeft ze haar eigen voetbal bij zich waarmee ze speelt. Zodra de eerste jongetjes arriveren (zonder eigen bal) vragen ze haar of ze mee mogen doen . Het ijs is gebroken en mijn jongste en haar broer zijn de rest van de dag zoet met de jongensclub en de voetbal. En zij leert een belangrijke les: Who owns the ball, makes the rules;)

 

THE PEARL OF MIRLEFT

Mo verruilt zijn werkzaamheden bij Tifawin na de middag altijd voor een baantje in een van de eettentjes aan het strand en het is gezellig hem daar weer te zien. Tussen de bedrijven door komt hij bij ons op het strand zitten en doet spelletjes met de kinderen. Die hebben een grot ‘ontdekt’ en Mo vertelt hoe hij daar als kind speelde en belooft ons als het genoeg eb is en de grot vrij toegankelijk is ons een rondtour te geven tot aan de achterliggende grotten. Een spannend avontuur, gevolgd door een klimpartij van 3 van de 4 kinderen met Mo naar het uitkijkpunt helemaal bovenop de rots. ’s avonds haakt Pearl aan voor het avond eten. Ze heeft zelf vis en groenten en brood mee dat we buiten op het strand bij de ondergaande zon nuttigen. Alcohol wordt alleen in westerse hotels aangeboden als er speciale vergunning is. Wij zijn geen drinkers dus missen het eigenlijk niet.

Een van de avonden waarbij we in het huisje aan strand eten komen er wat vrienden aan om muziek te maken.We zitten op kussens op de vloer en na een wederom prachtige zonsondergang gaan de kaarsen aan.  Mo laat (natuurlijk) ook alle kids even de trommel uitproberen en er wordt aan het eind zelfs gedanst (geen beelden !;) Het is een gezellige ontspannen boel die tot in de late (vroege) uurtjes duurt….

En dat klonk dan ongeveer zo:

VERVOER

Omdat veel wandelen voor mijn oudste toch wat lastig blijft heeft Pearl (weer via een kennis van een kennis) een man met een open laadbak-wagen geregeld die bij nacht(!) en ontij opgebeld kan worden om ons op te pikken. Hoewel ik halve doodsangsten uitsta vinden mijn kinderen het volledig geweldig. Verder doen ze in het verkeer sowieso niet zo moeilijk. Op de dag dat we gaan surfen moet er een stukje gereden worden naar een strandje net iets verderop. Met 9 mensen in een vierpersoonswagen. Dat betekent de twee Zweden die met ons mee willen gaan, samen op de bijrijdersstoel.  Twee kinderen in de achterbak, en drie mensen op de achterbank gepropt met 1 overdwars eroverheen liggend. Gelukkig rijdt hij wel voorzichtig iets dat van de gemiddelde taxichauffeur in de luxere taxi’s niet echt gezegd kan worden. Waar ik eerst nog voorin wilde zitten in verband met het uitzicht besluit ik al snel dat achterin zitten minder rampscenario’s in mijn hoofd triggert. Het verkeer is op de grotere wegen een aparte mengelmoes van overmoedige gehaaste autobestuurders, volgeladen karretjes getrokken door muildieren, ezels en laadbak-auto’s met de meest vreemde ladingen van gasflessen tot aan alle kanten uitpuilende matrassen. Een ritje achterop de scooter bij Mo die lustig overal omheen en tussendoor slalomt maakt het feest compleet.

GUELMIM

Omdat he-le-maal nietsdoen bij mij binnen een dag echt aan zijn tax zit, is er besloten toch het nodige te ondernemen. Na een late avond van eten muziek en doorzakken aan het strand wordt er ‘s-ochtends in alle vroegte – het is dan al warm- afgesproken met Pearl op de taxi standplaats in Mirleft.  Niet te missen want er is maar 1 grote straat en daar halverwege staan de taxi’s. Er gelden in principe vaste bedragen al merken we veel later op de terugweg (waarbij Pearl ons niet begeleidt), dat ze van alles proberen om je toch een hogere prijs te laten betalen. Pas als we aangeven van de pers te zijn kan het ineens dan toch voor de standaard prijs.

KAMELEN

De taxi’s zijn in principe mooie wagens met airco en voldoende ruimte. Er zijn afspraken met betrekking tot werkgebieden dus onze reis naar Guelmin waar de kamelen markt is, gaat in twee delen. In Sidi Ifni moeten we overstappen in een andere taxi. Hoewel we ons van te voren nog enigszins druk maken over de kamelenmarkt, een typische mannenaangelegenheid met weinig toeristen, blijkt dat erg mee te vallen wat betreft bekijks en kledingeisen. Het terrein is vrij toegankelijk en we worden nergens heel raar aangekeken en door iedereen heel warm en aardig begroet en aangesproken. Sterker nog, de kamelen-eigenaar met wie we in gesprek raken, nodigt ons gelijk uit voor de middag en avond in de oase waar hij en zijn familie wonen. We slaan het aanbod vriendelijk af. Al kost dat in de loop van de ochtend nog verschillende keren de nodige moeite. Ik praat uitgebreid met hem over zijn leven.  Hij in gebrekkig Engels ik in klunzig Frans. Het is geen vetpot of luxe leven maar het is te doen.  Maar hard werken wat ik zo begrijp en zie. Hij vertelt over het leven in de oase, de scholing van de kinderen. Hij laat ons de kamelen zien (dromedaris gebruiken ze als term niet)

AFDINGEN

Hij neemt me ook mee naar een kennis verderop die een kraampje met sieraden en prullaria heeft.  Ik zoek wat dingen uit. Er wordt een prijs gemaakt. Pearl moedigt me aan af te dingen net als Yassin, een vriend van Pearl die ons vandaag begeleidt en ook de heren zelf verwachten dat. Ik ben er slecht in. Uiteindelijk maken we een hele mooie prijs maar geef ik er bij het afrekenen toch nog iets extra’s bij . Het is voor ons al zo weinig. Ik word er om uitgelachen maar er warm voor bedankt en nogmaals met klem voor het avondeten uitgenodigd. Iets dat we helaas ivm het programma niet kunnen accepteren.

Er wordt op de markt alles behalve zachtzinnig met de beesten omgegaan. Een partij van de dieren kennen ze hier niet;) En het aaien dat mijn jongste graag doet bij alle geitjes die ze tegenkomt, wordt wat meewarig gadegeslagen…en bij mijn kinderen maakt de angstig ‘blatende’ kameel die tegen de grond gewerkt de poten bij elkaar gebonden krijgt, de nodige indruk.  Ook merkt mijn elfjarige op een gegeven moment dat de slapende geitjes bloeden ..en dus helemaal niet slapen… Tranen…Pearl neemt ons gauw mee  de trap op weg van het veld met de dierenmarkt naar de groentemarkt op grote plein boven.

LUNCH

Yassin regelt halverwege de markt in de galerij-nissen aan de zijkant  een plek voor ons om te lunchen. Zittend op de grond, handen wassen met behulp van een kan water.  En ondertussen allerlei mensen die van ons nu juist  een foto willen maken. Het zijn de mannen die hier de thee zetten en uitschenken. Yassin en een vriend van hem die toevallig langs kwam en zich bij ons aansloot; Seddik, regelen alles.

De thee wordt eindeloos in het glaasje en weer terug gegoten.. het zal vast de smaak ten goede komen.. ook moet er iedere keer een ijsberg suiker bij en de heren snappen dan ook niets van onze Hollandse dames-wens om de suiker achterwege te laten. We eten brood met heerlijke omeletten.

OASE

Seddik en Yassin zijn geweldig. En hebben er lol in ons alles te laten zien. Ze nemen ons mee naar de stad om nog even kamelenvlees in te slaan en dan gaan we per taxi richting Oase.  Een gebied dat we bereiken door eerst een flink stuk door steeds kaler en doodser terrein. Uiteindelijk komen we in ‘the middle of nowhere’ bij een soort van straat die leidt naar een muur waarachter zich ineens een paradijs ontvouwt. Groene palmbomen, kleurrijke bloemen en planten in allerlei variaties. Na een wandeling door dit mini dorp komen we bij Maison d’hotes Nomades. Werkelijk een oase in de woestijn. We zullen er enige tijd verblijven. Seddik zorgt voor een excursie door het gebied, er volgen thee ceremonies en er wordt kamelen vlees gegeten. Zittend in de grote nomade tent lijkt Nederland en de brand en alle gedoe rond de verbouwing nu verder weg dan ooit. De lome warmte zuigt het geluid van de cicades als een droom op.

we worden hartelijk welkom geheten door de eigenaar Ibrahim

Het is een prachtige plek en in alles een verademing

De oase is waarlijk een paradijs van kleuren en planten en bloemen en Seddik weet er het nodige van en lijkt onvermoeibaar om ons alles te laten zien en overal wat over te vertellen. Ik bewonder de bloemenpracht en raap hier en daar wat zaden op.

Seddik vertelt over de wormpjes in de palmboom en hoe die eruit gebrand worden.

We wandelen, eten, proeven, lachen en genieten. De jongste die al een tijdje niet lekker is wordt met heel veel zorg omringd en krijgt zelfs een kruidenhoofdband. Verder komt Seddik nog met tips over andere mogelijke trips. Al met al is het in alle opzichten een rijke ontvangst en een fijn verblijf en is het met pijn in ons hart dat we de terugtocht aanvaarden, terug de kale vlakten in.

MIRLEFT VAN KAMEEL TOT QUAD

Nu het ‘He-le-maal-nietsdoen’ toch overboord is gegooid gaat terug in Mirleft alles in een stroomversnelling. Er wordt kameel gereden, De kinderen gaan los op een quad (ok ok ik ook ) en  ook het surfen wordt niet overgeslagen. Al met al druk gevulde dagen en Mirleft is van alle markten thuis. En ondertussen bakt de moeder van Hassan taarten voor ons. Het is een groot luxe genieten.

MO…..

zonder verder commentaar…..

CACTUSSEN

EZELS

Meer nog dan op de kamelen hebben de kinderen zich op de ezels verheugd en Marokko stelt niet teleur. Op iedere straathoek vind je er een en Pearl heeft zelfs vergevorderde plannen er zelf een aan te schaffen. Waar ik de ezels in de straten er soms toch wel wat verweesd en onverzorgd bij vind staan, zien de kinderen vooral aai-materiaal. En ze kunnen hun geluk dan ook niet op als via een goede vriend van Hassan, Abdullah, er een dagje ezels worden gehuurd. Het eerste plan was een nachtje in de bergen te blijven maar door hitte en tijdgebrek (de tien dagen vliegen om) wordt besloten er gewoon 1 volle dag van te maken. Behalve Pearl en Abdullah, gaan ook Hassan zelf en Mo mee. Iets wat voor mij als moeder een verademing is. Want zowel mijn oudste als mijn jongste hebben toch nog wel enige begeleiding nodig en de knullen zijn geweldig met mijn kinderen, Op een ontspannen manier zijn ze behulpzaam, zien wat nodig is en grijpen in en pakken op. Ik kan er enorm aan wennen die extra paar handen om me heen. Ik hoef niets zelf te tillen of te sjouwen of te doen.

De ezeltocht gaat vanaf Mirleft de bergen in en al gauw blijkt dat ‘gewoon op een ezel zitten’ als je omhoog gaat geen sinecure is.. en sterker nog als er een stukje afgedaald moet is het dat nog minder. Pearl en ik halen veelvuldig Brigitte Kaandorp aan met haar verhaal over “we zouden morgen op muilezel-safari kunnen gaan” en hebben de grootste lol. En natuurlijk zingen we Dolly Parton 😉  De jongens lopen ernaast om de dieren aan te moedigen. Een speciaal aanmoedigingszinnetje (nou ja meer klank) RiiRiii  wordt hier nog steeds door de kinderen gebruikt als ze vinden dat er iets is dat sneller kan. Ik vind het af en toe nog wat zielig voor de dieren al dat gesjok en gesjor maar er wordt mij keer op keer verzekerd dat de dieren nog niet eens op volle kracht werken nu. En ze echt heel krachtig zijn. Boven op de berg krijgen ze goed te eten en te drinken en een mooie plek in de schaduw.

Na een lange tocht zijn we in de bergen bij ik gok de ouders (maar het kan ook een tante zijn) van Abdullah aangekomen. Het is warm, er is geen bereik (Hassan heeft belangrijk telefoontje voor zijn appartementen verhuur dus moet een heel eind terug lopen) en er is geen ‘echte’ wc. Maar  er is een geweldig uitzicht, een schaduwrijke koele kamer, een ketel water om de handen te wassen en er is thee en lekkers. Onder andere een rond bol brood. Ik krijg uitleg over hoe het gebakken wordt. Robert eat your heart out 😉

Voor de liefhebbers van langere video’s:

Hassan legt me ook uit hoe ze hier de argan olie produceren…

Op de terugweg gaan we langs de ruïne die uitzicht geeft over Mirleft. Het was een fantastische – zwaar vermoeiende maar-  schitterende dag met een gouden randje.

HAMMAM

Om bij te komen neemt Pearl ons de volgende dag mee naar Tiznit, naar een hammam, badhuis, niet een westerse maar een echt plaatselijke versie. Voor de kinderen een complete openbaring. (voor de jongste is de hitte wel erg benauwd ivm astma). Volledig naakt tussen de plaatselijke bevolking gescrubd en gewassen. De pubers houden zich wonderwel goed! Foto’s ontbreken logischerwijs;)  Op de weg erheen komen we langs een kledingwinkel en Pearl kan het niet laten met mijn meiden even helemaal los te gaan 😉 En daar zijn dan wel foto’s van:

FAMILIE

Het einde van de reis is in zicht en Mo nodigt ons uit bij hem thuis waar hij met zijn moeder en zus woont. Nu hij had begrepen hoe leuk de meiden het vonden om zich in mooie gewaden te hullen, heeft hij met zijn moeder besproken dat ze de traditionele feestkledij die zij in huis hebben mogen passen. Het wordt een groot verkleedfeest, ook Pearl en ik moeten er aan geloven en zelfs de heren doen mee en worden in een bruin soort herderscape gehesen. Mo zijn zus en moeder (zelf willen ze liever niet op de foto)  doen heel lief erg veel moeite, zelfs make up wordt aangebracht. En alle sieraden etc worden erbij gehaald terwijl de rest zich te goed doet aan thee en lekkernijen.

VLOEREN EN GEVELS

Wie net als ik een zwak heeft voor mooie vloeren, muren, plafonds en gevels dan wel gekke muurschilderingen kan in Marokko zijn lol op.

INSECTEN

Weinig last gehad van muggen gelukkig en ook geen mierenplaag. Wel -bij goed opletten- de mooiste insecten gespot.. maar je moet er van houden natuurlijk. Voor de liefhebber een kleine greep:

 

DORPSLEVEN EN HONDEN

Na tien heerlijke dagen is het dan toch tijd geworden afscheid te nemen van Mirleft.  Al zal een deel van ons hart daar nu voor altijd achterblijven. Er wordt nog gauw naar de kapper gegaan, een pak aangemeten bij de plaatselijke kleermaker, inkopen en souveniers geregeld en er wordt afscheid genomen van de hond die ons de laatste dagen steeds intensiever volgde. Helaas moet ik de kinderen uitleggen dat hij echt niet mee naar huis kan. De laatste avond eten we boven op het dak van een restaurant langs de hoofdstraat met uitzicht op de straat waar de afgelopen tien dagen ons leventje zich centreerde.

(UPDATE: Pearl heeft de hond min of meer geadopteerd en hij maakt het goed!)

Op de laatste ochtend rijdt in alle vroegte de taxi voor en komt Pearl ons gedag zwaaien. We zullen haar in Nederland gauw weer zien. De kinderen zijn volledig gek op haar en we zijn haar heel dankbaar voor al het geregel en de warmte en gezelligheid.  Van Hassan en Mo namen we gister al afscheid met natuurlijk de belofte nog eens terug te komen.

DOOSJE

Wat we meenemen uit Mirleft zijn twee grappige doosjes. Te leuk om niet te kopen. Hieronder een korte demonstratie:


AGADIR PARADISE VALLEY

Voordat we op het vliegtuig terug naar huis stappen gaan we nog langs Agadir Paradise Valley.  Een absolute aanrader. En uurtje rijden vanaf het vliegveld van Agadir. Midden in een prachtig natuurgebied begint met een eigenlijk best onopvallend bord langs een parkeerplek langs de weg, de wandelroute naar het hart van het gebied, op weg naar de watervalletjes en zwemmeertjes. Af en toe is het wel even zoeken hoe t pad loopt maar gelukkig zijn er de nodige gidsen in het gebied die graag bereid zijn voor een kleine vergoeding mee te lopen. Iets wat achteraf een goede zet bleek temeer onze tijdschema nogal strak is en rondzwerven in het gebied-hoe heerlijk ook -zonde is van de tijd daar het afgaat van de zwemtijd van de kinderen.

Het helemaal niets doen is jammerlijk mislukt, het uitrusten was simpelweg te tijdrovend, maar het bijkomen, adem halen, zinnen verzetten en genieten zorgde voor een herboren energie en rust die met twee weken vast slapen niet bereikt zou zijn.

Pearl is inmiddels druk met mensen uit het Nederlandse bedrijfsleven in Mirleft te begeleiden. Ze brengt daar mensen met verschillende werkzaamheden voor een week of langer bij elkaar om zo samenwerkingen en inspiratie tot stand te brengen.

Pearl is te volgen op twitter. 

Tayafut is vinden op Facebook. Hassan ontvangt u graag.

Tifawin zit ook op Facebook. Mo is er bijna iedere dag.

en ooit in de buurt van Guelmim, dan zeker langs bij de nomaden! 

MIRLEFT, NEVER LEFT

Posted in Lieke Lamb, Travel | Leave a comment

Dutch Integration Network in de Margriet

Lieke Lamb (43) nam Syrische vluchtelingen onder haar hoede: ‘Ik gunde hen de luxe van een goed bed in een eigen kamer’

LEES HIER VERDER IN MARGRIET…
Posted in In the Media | Leave a comment

Veerkracht – Een ongeluk zit in een klein hoekje, geluk in de rest!

Met Veerkracht beschrijft Pauline Joosten openhartig over de gevolgen van het ongeval van haar man en de enorme impact daarvan op haar gezin. Hoe het is om jaren in (financiële) onzekerheid te leven. Maar geen drama zonder humor; het gezin bleek veerkrachtig en hoe haar kinderen haar op de been hielden -en soms vlekken in haar nek bezorgden- blijkt uit dit boek. Juist wanneer de situatie uitzichtloos lijkt te worden en Pauline zich bedenkt hoe veerkrachtig ze nog kan zijn, komt haar vader – voor wie ze intensief zorgt – te overlijden. Hoe houdt ze dit vol?

bestellen van het boek kan hier

Posted in Lieke Lamb | Leave a comment

Blote Borsten

Twee keer ben ik  in mijn leven van onzedelijk gedrag beticht.

De eerste keer was op de lagere school. Ik zat in wat nu groep 8 heet. Een jongen had ruzie met een vriendinnetje van mij, wat uitliep op een handgemeen. Ik sprong tussenbeide en het werd knokken. Tijdens het vechten presteerde de knul het om op de een of andere manier mijn bloesje – waaronder ik niets aan had – aan de voorkant volkomen kapot te scheuren. Vreemd genoeg  kreeg ik van de schoolleiding de schuld van de vechtpartij en bovendien een uitgebreide berisping voor ongepast gekleed gaan (!) en ik werd gesommeerd naar huis te gaan om me beschaafd aan te kleden.

Tiet voor een slokje

De tweede keer was  toen ik mijn zus in Engeland op ging zoeken en met twee kleine kinderen en een baby op een  overvolle boot zat waar ik nergens een rustig plekje of onbezette stoel kon vinden.  Een huilende baby die honger had, zorgde dat ik uiteindelijk met de twee kleuters naast me op de grond in een hoekje zat met een doek over mijn schouders met daaronder, nauwelijks zichtbaar, de baby aan de borst. Niet de meest ideale situatie, maar erg veel keus was er niet. Iets verderop stond een oudere heer gefascineerd te kijken. Net toen ik me er wat ongemakkelijk onder ging voelen liep hij weg. Niet veel later kwam er een steward naar me toe met de mededeling dat er een klacht was van een medepassagier voor aanstootgevend gedrag en of ik zo vriendelijk wilde zijn te stoppen met het voeden van mijn kind. En het ontbloten van mijn borsten in het openbaar achterwege wilde laten. Ik was verplicht het met twee kleine peuters  aan mn been in een kleine benauwde vieze wc af te maken.

Hypocriete kuisheid

Borstvoeding tegenover flesvoeding, er is al veel over gezegd en geschreven. Columniste Roos Schlikker deed het in 2013 en in 2015 leek er helaas nog weinig veranderd in strijd tussen fles- en borstvoeding. Van mij mag het allebei, die discussie wil ik niet aan. Wel raar vind ik het feit dat er in die ruim 12 jaar sinds ik op die boot zat er nog steeds zo’n discussie is over voeden in het openbaar. Begrijp me niet verkeerd, ik  heb nooit enige behoefte gevoeld mijn borsten open en bloot ten toon te spreiden in restaurants of parken en nog minder groot is mijn behoefte die van anderen te moeten aanschouwen. Maar wat een absurde overdreven hypocriete kuisheid leggen mensen ineens aan de dag bij het geven van de borst aan een baby. Alsof voedsel tot je nemen hetzelfde is als een luier verschonen.  Natuurlijk zijn aparte ruimtes erg prettig, zeker als ze er op ingericht zijn. Natuurlijk is het prettig als een moeder het zo weet te doen dat het niet teveel in het oog springt.  Geloof me dat is het voor haar zelf ook. Maar helaas is die gelegenheid er niet altijd. Verbaasd was ik destijds over de verschillende reacties die ik op mijn bootavontuur kreeg aan Engelse zijde (meid wat naar voor je) en aan Nederlandse zijde (ja maar ja.. het is ook wel een beetje gênant natuurlijk zo in het openbaar). Wat een raar puriteins landje zijn we dan ineens.

Doutzen

Nederland, waar we prat gaan op onze vrijgevochtenheid. Waar lingeriemerken niets verhullend op de bushokjes prijken, waar we parades in de grachten houden waar niet alleen schaar geklede extroverten maar ook bijvoorbeeld politici vrolijk aan mee doen. Waarbij we dat feestgejoel zonder enige gene (en terecht) uitzenden op TV. Waar bladen in de rekken (ja hoor ook gewoon op kinderhoogte) alles laten zien wat de natuur te laten zien heeft. Waar beelden van een blowjob-ontvangende Bekende Nietsnut bijna niet te vermijden waren. Waar we lachen om de preutse Amerikanen. Afgeven op Facebook omdat het tepels bant. Nederland waar we een hele krantenpagina opvullen met plaatjes van blote piemels want ohhh de randstedelijke pubers zijn zo vrijgemaakt en taboe doorbrekend. Dát land doet moeilijk over een stukje tepel.  Dáár wordt het aanstootgevend  gevonden als een tafeltje verderop een vrouw haar blouse even een stukje opent en er een babyhoofdje tegen aanlegt. Heel blij ben ik dus dat de discussie nu steeds meer de goede kant op lijkt te gaan.  Mede dankzij de nodige celebs die ook steeds vrijer met het voeden van hun baby omgaan. Een breastfie schijnt dat te heten. Zelfs onze ‘eigen’ Doutzen  Kroes deed eraan mee door een kolf-foto te plaatsen en oogstte zowaar veel lof. Zou het tij dan eindelijk toch keren?

Zoogselfie

“Wil je dan overal in het park blote tieten te zien met een baby bungelend aan de tepel?” vroeg een vriend laatst?  Ik denk dat het zo’n vaart niet loopt. Privacy is voor moeder en kind zelf ook fijner.  En nee ik zou zeker niet de eerste zijn een zoogselfie te posten, zou ik nu nog een baby hebben.  Maar als zelfs in de kerk de borsten bloot mogen laat Nederland dan niet achterblijven.

Posted in Lieke Lamb | Leave a comment

Vuur en vlam

2016flamesfeatureimage

Augustus 2016. Het is al laat. Midden in de nacht. Net terug van een gouden vakantie. Hond opgehaald. Kids naar bed, ik zet -na een eerste was- de droger aan en stop alle kids in. Nog even naar beneden. Nog wat rommelen en misschien straks nog een crodinootje om de vakantie in stijl af te sluiten.

Dan ineens een grote knal.. Gestommel, gegil. Wat gebeurt er boven? Schoonzoon roept brand. Brand?!! Ik roep Rich en snel de trap op. In de badkamer zie ik vlammen. Beheersbaar denk ik. Gooi er handdoek overheen. Die vat vlam. Het brandt fiks. Kids moeten weg! Schoonzoon roept ze. 

Deken uit slaapkamer wordt me aangegeven. Vuur wordt groter en ook de deken helpt niet. Veel rook. Er komt een emmer water door.. Het helpt minimaal. Ik pak door de rook de douchekop en zet de kraan aan, richt op de vlammen. Hoor gedoe over de jongste. Wil niet wakker worden. Gegil gestommel rook en vlammen. Schoonzoon naar zolder. Jongste uit bed sjorren. Ik hoor mezelf haar naam gillen. Snel! Rook neemt toe. Ook richting gang..trapgat..Is ze er al? Zijn alle kids er al ? Zijn alle kids er nu uit???

Rustig blijven.

Ja! Iedereen in tuin. 112 is al gebeld. Badkamer staat nu goed in brand. Douchekop is matig krachtig. In no time komen zoon en schoonzoon de trap op met tuinslang die Rich aansloot in de schuur. Ik neem hem aan en stuur ze weg. Zij mogen niet meer komen. Ik kuch.. Krijg nog een natte lap aangereikt. “Jullie moeten weg!” hamer ik. Ze gaan. Doek helpt iets. Ik spuit met tuinslang. Alles moet nu doorweekt zijn. Waar blijft de brandweer? Het vuur lijkt te doven maar laait dan juist ineens overal weer op. En zoveel rook. Dan gaat ineens de elektriciteit eraf.. Tis donker, ik ben alleen en de rook is ineens dik en overal. Rustig blijven. Als ik me omdraai zie en voel ik slechts een rookgordijn. Waar is de trap? Ik ben draaierig en misselijk. Mijn ogen prikken en ik begrijp dat ook ik nu als de duvel weg moet…deur badkamer dicht, de trap af. Hoestend. Op de tast. De tuinslang achter me aan de trap af sproeit rondjes alle kanten op. Als er zicht was geweest, was het vast hilarisch. Rich is er. Helpt me.

De tuin in. Terwijl de rook uit alle kieren van het huis stoomt. De tuinslang nu vanuit de tuin erop. Ik bel nog een keer 112. En ik bel mijn broer, die gelukkig in de buurt is en snel arriveert. Buurman komt ook met zijn tuinslang assisteren. De politie arriveert. Goddank. Nu de brandweer graag nog. 

Een cordon aan nieuwsgierige buurtbewoners, fotograferende aagjes en lollende puberjeugd is inmiddels ook gearriveerd. Ik loop heen en weer. Kids en hond? Hup richting buren. Ik hoor een groepje praten als ik op straat langsloop. ‘Volgens mij zijn er nog mensen binnen?’ Nee hoor. Zeg ik kordaat. Ze kijken me wat geïrriteerd aan (nog net niet teleurgesteld) en met n blik van waar bemoei jij je mee. Realiseren zich niet dat ik erbij hoor. De brandweer arriveert. Gaan blussen. Politie sluit met een lint het gebied af. Ben ze er dankbaar voor. Ik praat met ze. Straks medische checks voor zoon en schoonzoon en voor man en mij. Buren moeten nu ook huis uit. Kids en zij naar buren verderop. Brandweer is bezig. Ik draal wat, app wat mensen..maar dan ook naar de verderopburen. De kinderen troosten. Mijn zoon troost mij, door me te omarmen en te verzekeren dat we als supergezin alles aankunnen. Ik knuffel hem zowat plat. Bedden regelen. (Jacqueline je bent een held) Uithijgen. De heren lopen op en neer en houden contact met de brandweer en houden ons op de hoogte, melden op goed moment brandmeester.

 

Het is 4 uur s nachts de kids slapen bij de verderopburen, de buren in hun eigen huis (hun enige last lijkt de lucht en enige waterschade is hond die van de stress bij ze op de vloer plaste).Wij zitten in onze berookte woonkamer om tafel met de verzekeringsman die alles gaat regelen. De gespecialiseerde ploeg boven is bezig water te zuigen en de eerste zooi op te ruimen. Wasdroger lijkt boosdoener. (goed merk, goed schoongehouden, maar brandoorzaak nr 1  en vaak is het de stof erachter vertelt brandweer me later en doe je er dus echt niets aan). Hij ligt zwaar gehavend op het balkon. Rook-, roet-en waterschade door hele huis. We mogen er voorlopig niet blijven. Alles stinkt en verstikt. Alles van waarde er zo snel mogelijk uit. Alles moet speciaal gereinigd. Veel is door roetschade verloren. De meneer adviseert van alles. Veel gaat langs me heen. Er zulle schade experts ed op ons afkomen. Nieuws gaat als n lopend vuurtje (lol). Veel mensen zullen eindeloos nieuwsgierig/hulpvaardig zijn. Vaak goed bedoeld maar bescherm jezelf, zegt hij. Ik kijk stiekem op mijn phone en zie dat het nieuws de lokale facebookers inderdaad vannacht al had bereikt. Verder nadenken over polissen, tijdelijke huisvesting etc etc. En hij waarschuwt voor terugkomende ‘herbeleef beelden’.

 

Het is 5 uur a half 6 en we rollen bij verderopburen op logeerkamer het bed in. Rich moet 7 uur op en naar werk. Kan bijna beter wakker blijven.

Als ik ga liggen vrees ik de herbeleefbeelden.. Ik probeer me te verdedigen door ze te provoceren. Ik her-visualiseer de vlammen.. Kijk of ik mezelf mijn kinderen ,hun namen, hoor schreeuwen. Maar ik ben er te moe voor. En het is alsof het mij niet aangaat. Het maar n film was. Ik maak nu liever lijstjes. Tandenborstels, sokken, schoolboeken, laptops, keukengerei. Lijstjes wat beschadigd zal zijn. Lijstjes wat vervangen moet. Lijstjes wie ik moet bellen. Lijstjes wie ik moet bedanken.. Lijstjes wat ik… Lijstjessszzz . Ik slaap. 

 

Het is licht. Er moet een hoop geregeld maar iedereen is ok. We zijn er ongedeerd uit. Het gaat een tijd duren voor alles weer als vanouds is. Maar eerste zakentelefoontjes zijn alweer gepleegd. We kunnen gewoon weer volle vaart aan t werk.

Nog een paar dagen voor de scholen weer beginnen. In de koelkast van het tijdelijke logeerhuis staan twee crodino’s koud geduldig te wachten. Alles sal reg kom.

ps. Het is nu begin 2017. We zitten nog in het tijdelijk huis. Zonder echte meubels, met zeer beperkte hoeveelheid spullen. Maar met goede hoop in het voorjaar eindelijk terug te kunnen naar ons eigen huis.

(Met daarbij heel veel dank voor alle goede zorg en assistentie aan Eric Jan van Brummelen!! en dank alle lieve mensen die zo heel dicht om ons heen stonden en staan met (huis)raad en daad)

Voor de #MIJNMOMENT pagina van Henk-Jan Winkeldermaat  schreef ik over het positieve van de brand.

Posted in Blog, personal | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

In het Financieel Dagblad, FD Outlook

img_0485-002

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , | Leave a comment

Omroep Max Tijd voor Max

Als vaste deskundige bij Tijd voor Max mag ik regelmatig aanschuiven (meestal op de vrijdag) bij Sybrand Niessen en Martine van Os in de omroep Max studio op het mediapark.

de onderwerpen zijn heel divers maar natuurlijk is politiek een terugkomend iets.

zie hier bv Uitzending over Trump.

15027927_1471775636172104_7955346727073610874_n

15224565_1161870967182669_119590622_o

Posted in Blog, In the Media, News | Tagged , , , , , | Leave a comment