SBS ShowNieuws Over Facebook

Aan de desk bij Shownieuws mocht Lieke Lamb uitleggen wat er nou precies bij Facebook aan de hand was naar aanleiding van het Cambridge Analytica schandaal. (Klik hier )

 

Een paar dagen later volgde nog een korte update, nadat Mark Zuckenberg excuus maakte en beterschap beloofde. (Klik hier)

 

De mediacourant vond er vervolgens ook wat van…

Shownieuws opent frontaal de aanval op Facebook

Shownieuws opent wederom met technieuws

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 3: Olifanten

SUNRISE YOGA
Na een hele korte nacht (ik moest tenslotte nog beeldmateriaal inladen, naar huis bellen, mail beantwoorden voor de zaak etc) sta ik al voor vier uur naast mijn bed.

Rond half vijf moeten we bij de villa zijn waar we de zon zullen zien opgaan tijdens de yoga. De yoga sessie is onderaan de trap van de Villa, dus in feite op het open terrein. Monique heeft kaarsjes neergezet zodat er toch wat licht is, want het is nu nog helemaal donker.

Het eerdere gemopper over het vroege opstaan verdwijnt gauw als de yoga-les begint en zeker op het moment dat de zon zich voorzichtig begint te laten zien. Door de afstandelijke, bijna koude lucht van de nacht trilt de dag langzaam en loom naar  binnen. Liggend op je matje overspoelt het je. De weidsheid, de puurheid, de rust.

Het heeft allemaal een licht hypnotiserende werking. Een verbondenheid met een grootser iets. Een gevoel dat versterkt wordt als de zon prachtig en krachtig alles steeds verder in het licht en de warmte zet.

deze foto: Patrick Kool fotografie

Tijdens het stil liggen aan het eind horen we allemaal de leeuw in de verte brullen. Wat een geweldige timing. Meer zen dan dit kan een yoga-les in mijn beleving nooit worden.

OLIFANTEN
Na de yoga en wat kleine gezonde versnaperingen en sappen is het weer Game Drive tijd. Deze dag zal een paar heel interessante ontmoetingen brengen. Want waar we Ivan plagen dat we nou nog steeds geen olifanten hebben gezien, (iets waar dit resort toch wel om bekend staat) belooft dat vandaag flink te veranderen. Nadat Ivan ze uit de verte al zag staan, rijden we een heel stuk om op op de juiste plek te raken, maar dan kan ook iedereen ze van heel dichtbij zien!

Op de rotsen voor ons staan twee hele grote olifanten. Imposant, zo dichtbij en zo direct. Maar ook zo vanzelfsprekend. Met een natuurlijke gratie op de schuine rotsachtige ondergrond, laten ze zich rustig bekijken en fotograferen.

Ik staar ademloos. Zijn tanden, slurf, hoe hij gras ermee pakt, zijn huid.

Vlak voor Ivan echt besluit weer verder te rijden, bedenk ik dat ik ook nog wel zelf met het dier op de foto wil. Het lukt gelukkig nog net. En natuurlijk is het ook weer ‘Lachen met Liesbeth’.

Als we om de rots heenrijden waar de tweede olifant al naar toe gelopen was, zien we een heel eind verderop in het veld nog een olifant. Ik vind t prachtige beesten.

Waar ik het in mijn jeugd nogal eens stomme dieren vond omdat ik ze met een scheldwoord associeerde dat ik vaak naar mijn hoofd kreeg, zie ik nu enkel hun majestueuze imposante houding. Die prachtkop met slurf en slagtanden.

Dat hele rustige gemoedelijke waarvan je echter weet dat je er niet mee moet sollen. Zo zag ik er geen en zo zag ik er ineens drie, maar de dag is nog lang niet om…

KAMELEON

Op de terugweg naar de lodge staat Ivan ineens op de rem terwijl wij toch echt niets zien. Hij stapt uit, loopt om de auto heen en bukt. Op zijn hand heeft hij een prachtige kameleon. Het is zo schattig! Hij houdt het diertje voor me en de kameleon reikt naar de rand van mijn hoed. Klimt over me heen, mijn hoed op!


Heel de groep wil hem nu wel even van dichtbij zien of op de hand houden en de kameleon laat het geduldig toe. Ik ben verliefd. Zodra ik terug ben in de lodge app ik de foto’s naar mijn vader zodat hij ze aan mijn moeder kan laten zien, zodra ze weer daartoe in staat zal zijn.

Na iedere safari staat Eddy of een van de andere mensen van de lodge klaar met warme vochtige doekjes. Geen overbodige luxe met dit warme weer en het voelt superluxe.

Met Frank, de eigenaar van het resort, praat ik over de dierenpopulatie. Het is een enorm terrein dat door verschillende eigenaren aan elkaar geknoopt is. Ze willen zoveel mogelijk de natuur hun gang laten gaan maar ook wel goede beheerders zijn. Er is bijvoorbeeld een programma met moderne technologie (IoT zenders; internet of things) waarbij dieren een zender krijgen waardoor hun gedrag in kaart kan worden gebracht en onverwachte zaken – zoals een stroper-  vroegtijdig opgemerkt kunnen worden in het gebied, om zo de neushoorns te beschermen.

In principe willen ze verder niet ingrijpen maar als bijvoorbeeld een zebra door een andere zebra kreupel is geschopt  (dat doen ze nogal regelmatig, zijn agressiever dan je denkt) en vlak voor een van de resorts langzaam ligt te creperen, willen ze toch nog wel eens ingrijpen. Ze kunnen natuurlijk niet iedere zebra redden. Soms is het beter de natuur zijn gang te laten gaan. Het is een afweging. Iets dat ik goed snap al voel ik mijn hart ineens zo ineen krimpen.  Ik wil nog verder vragen over hoe en wat, maar de groep komt binnen en het gesprek vervliegt.

RENNEN

Na de prachtige en gezonde lunch is eerst Liesbeth aan de beurt voor een hoofdmassage door Monique en dan ik.

Maar als ik aan kom lopen op het terras van de villa omdat het bijna mijn tijd is, zien we in de verte iets groots aan de bosrand bewegen.  Is het ? Ja!


Er staat een olifant! En hij lijkt met enige aarzeling het grote terrein voor de lodge over te gaan steken. Hij lijkt richting drinkplek te gaan.  De hoofdmassage moet wachten. Ik ren zo snel ik kan van de Villa naar het hoofdgebouw. Vergeet dat ik eigenlijk niet  alleen over het terrein mag, maar in no-time ben ik de trap af, de gang door en sta ik in de uitkijkpost te kijken hoe de olifant aankomt en begint te drinken.

Patrick arriveert en installeert zijn telelens en ook Liesbeth is er. De olifant drinkt, loopt, speelt met water en ik ben ontroerd door zoveel schoonheid. Perfectie. En zo dichtbij. Als ik inzoom met mijn camera zit ik bijna ín de rimpels van zijn hoofd. Ik geniet.

Al lijkt de olifant het op een gegeven moment zat en schudt vervaarlijk met zijn kop voor hij uiteindelijk wegloopt.

MIJN HOOFD ONDER HANDEN

Nadat de olifant is vertrokken is het dan alsnog tijd voor mijn hoofdmassage. De hoofdmassage die Monique geeft, is de heerlijkste die ik ooit gehad heb. Nogmaals; ik vind massages meestal maar niets, maar het druk uitoefenen op mijn hoofd, op mijn hals, terwijl ik op de veranda zit en in de verte naar de plek staar waar net nog de olifant vandaan kwam, raakt me. Het is al een stuk de middag in en de hele setting en de hoeveelheid indrukken van de dag gonzen door mijn hoofd. Ik weet niet of ik emotioneel ben of gewoon erg moe, maar ik focus me heel sterk op de rand van de veranda en tel de schroefpunten. Ik houd mijn gedachten bezig zodat ze er niet met me vandoor kunnen. Ik staar en ik wou dat Monique nooit stopte. Dat dit uitzicht nooit stopte. Dat waar en wie ik ben nooit stopte.  Dat alles hoe het is nooit stopte. Dat dit leven nooit stopte. Maar dat het wel hier stil blijft staan…dat alles blijft zoals het was.

MINDFULNESS WANDELING

Voor dat het donker wordt, gaan we nog op mindfulness wandeling. Gewoon te voet de wildernis in. Er zullen twee rangers meegaan en Ivan legt de spelregels uit.

Als een slang achter elkaar lopen. Niet teveel lawaai maken, niet achterblijven, opletten en wat er ook gebeurt: luisteren naar wat de rangers zeggen. Ik vraag me serieus af of het wel wijs is en of het niet de goden verzoeken is om lopend een gebied met wilde dieren in te gaan. (daarbij vond ik het in de auto ook prima). De rest lacht me uit. En vind mij kennelijk nogal overdrijven. “Als je je niet veilig voelt moet je het niet doen hoor”, zegt één van de dames net iets te kribbig. Ik weet niet of het ‘niet veilig voelen’ is. Ik vind alleen dat je er goed over na moet denken. De natuur laat niet met zich spotten. Ivan verzekert me dat het heus kan en dat het bovendien ook echt de moeite waard is en even later loop ik dus stevig stappend in een rijtje van mensen achter de ranger aan door de wildernis.

Hoe langer je er loopt hoe zekerder je wordt, want in de verste verte lijkt geen dier te zien. Al zou je willen. Behalve hier en daar wat wegschietende impala’s. De enige uitdaging is het terrein dat steeds ruiger wordt en het opletten daarbij om niet met glijdende rotsstenen van een berghelling te storten. In het begin film en fotografeer ik nog, maar als het terrein echt mijn aandacht vraagt berg ik mijn spullen weg. De zon brandt. Alsof hij, voor hij zo onder zal gaan,  zich nog even wil laten gelden. Ik vind het pittig, maar als ik omkijk zie ik dat ik niet de enige ben.  Af en toe houden we stil als de rangers iets willen vertellen over sporen of dieren. De omgeving is geweldig.

Hoe verder we komen hoe wilder het terrein.  We stoppen op een prachtige plek met een adembenemend uitzicht op het gebied. Natuurlijk ziet Ivan gelijk in de verte op een berg aan de overkant van het dal een neushoorn staan en later ook een olifant. Ik doe mijn best maar met de beste wil van de wereld zie ik het niet. En ik heb de inzoomfunctie van mijn camera nodig om te ontdekken waar hij staat. Hilariteit alom want ik ben gelukkig niet de enige met matige ogen. We gaan zitten en na een slokje water en een korte introductie van Monique zullen we een tijd stil zitten en zwijgen.

Ik ben wat recalcitrant merk ik en kan me er niet toe zetten alles los te laten. Bang voor de stilte ben ik niet. Maar ik heb zoveel om me heen om naar te kijken.

Dus houd ik mijn zonnebril op en ziet niemand dat mijn ogen niet dicht zijn. Ik hoor vogels, zie vlinders, planten, voel de zinderende hitte trillen door de lucht. Een zweem van een raar soort eeuwigheid. Ik zie de rest van de groep in gedachten verzonken zitten. Ik wil niet denken. Ik wil de omgeving in me opzuigen. Ik geniet van de brandende zon.  Ik zie hoe de twee rangers rondlopen. Ik voel felheid.Ik zou op willen springen.. een stuk rennen. Schreeuwen.  Over het dal heen galmen.  De stilte vermorzelen. Het leven door elkaar schudden. De schepping laten weten dat ik er ben!

Terwijl we teruglopen (we worden geacht nog steeds te zwijgen, al weet ik niet of dat in verband is met de wilde dieren of de yoga oefening) begint de zon te zakken.  De rangers willen de vaart erin houden, want dit is wel de periode dat bepaalde roofdieren op pad gaan en we willen geen onnodige risico’s nemen.

Terug bij de lodge liggen de yoga matjes al klaar want voor het diner gaan we nog even aan de slag. Monique laat ons kennismaken met zoveel mogelijk soorten yoga. Snel omkleden dus.

Dit keer is de rug aan de beurt. Een soort zwarte schuimrubberen strip waar je met je ruggengraat overheen moet gaan liggen. Geweldig om te voelen hoe sterk mijn rug eigenlijk is. We doen de oefeningen op de veranda en de ervaring van het zo intensief en bewust met je lijf en hoofd bezig zijn in een verdovende stilte, terwijl daar in die oneindige vlakte, die oneindige ‘circle of life’ de zon ondergaat, is lastig te beschrijven. En ik denk aan de zebra’s. Waarvan sommigen dus met hulp gered zullen worden en anderen zelf moeten vechten of sterven.Vanmorgen begonnen we de dag nog voor de zon opging met yoga, nu sluiten we hem hier af terwijl de zon al verdwenen is.

deze foto: Patrick Kool Fotografie

BOUMA

Later dan gebruikelijk gaan we -na de yoga sessie- richting diner. Dat is vanavond niet op de villa veranda, maar in de Bouma. De Bouma is een door grote door houten palen omgeven ronde ruimte vlak bij het hoofdgebouw. Met een kampvuur in het midden staan aan de ene kant, in een halve cirkel, tafels prachtig gedekt met kraanvogel servetten. Aan de ander kant van de cirkel is ‘de keuken en het buffet’. Een barbecue en een uitstalling van allerlei mooi gevulde schalen.

Het eten is genieten. (zeker met de kennis dat het gezond is en dus allemaal mag).

De sfeer  daar in het donker onder de sterrenhemel met enkel het vuur in het midden is magisch.

Halverwege de maaltijd komen de personeelsleden van de lodge voor ons zingen. En al voel ik me even kort ongemakkelijk de toerist die vermaakt moet worden, valt dat al gauw van me af als de sfeer er echt goed inkomt en ze helemaal losgaan.

Het is warm, feestelijk en senang. Aan het eind laat Monique ons eerst allemaal onze diepste gedachten,angsten of verdriet op een briefje schrijven. Ik weet bij dit soort opdrachten nooit goed wat ik op moet schrijven. Ik kijk naar boven. De sterrenhemel is hier in dit donkere gebied zo mooi. Zo fel. Na het dicht te hebben gevouwen mogen we de briefjes in het vuur gooien. Het levert bij sommigen de nodige emoties op. Daarna trekken we om de beurt een kaart. We mogen hem met de groep delen maar het hoeft niet.  Ik fotografeer de mijne in stilte.

 

ZWEMBADFANT

Het is al tegen middernacht als we de Bouma verlaten om naar ons eigen huisje te gaan. Ik ben volkomen kapot en bekaf en klaar voor bed. Maar eenmaal in mijn huisje word ik via whatsapp teruggeroepen. Of ik, als ik zin heb, snel naar het zwembad van het hoofdgebouw wil komen. Niet om te zwemmen maar vanwege een onverwachte gast….Als ik aangerend kom bij het hoofdgebouw staat daar vlak voor de veranda een hele grote olifant.

Waanzinnig om een wild dier zo mega dichtbij je te hebben! En oppassen dat je je bewust blijft dat het een wilde olifant is. Want als je -steeds meer durvend- steeds verder over de balustrade hangt, heb je bijna de neiging je hand uit te strekken om hem te aaien.

Eindeloos blijft hij staan en dus blijf ik eindeloos kijken. Ook ver nadat alle mogelijke foto’s en selfies zijn gemaakt. Op een gegeven moment schuifelt hij richting het zwembad en steekt zijn slurf onder t afdekzeil door voor een slok. (Het water bevat geen chloor, maar is net iets zouter. De olifanten komen wel vaker hier een slok uit het zwembad nemen).

Het was me nooit gelukt om me zelf los te rukken van dit schouwspel, dus ik ben blij als hij op een gegeven moment dan toch besluit weer terug richting de bossen te lopen. Uit zicht. Zodat ik dan uiteindelijk toch mijn bed op kan zoeken.

Het is al laat voor ik echt lig en ik slaap onrustig. Droom over een zwaar gewonde zebra die ik hoe dan ook wil redden, kansloos of niet! Waar ik naast het bed zit terwijl ik alle apparaten hoor piepen en doen.  Op de veranda staan massa’s toeristen te kijken. Ik beloof haar bij haar te blijven tot ze beter is en weer naar haar kinderen kan. Ik beloof haar voor haar kleintjes te zorgen. Ik verjaag leeuwen maar stuur ook artsen weg die haar willen laten inslapen. En ik praat eindeloos met haar. En dan rijd ik met haar over de grote vlakte, terwijl de zon fel brandt. In de verte zien we een olifantenmoeder en een neushoorn met jong. En horde zebra’s. Die komen snel dichterbij. Kleintjes en kreupelen. Voor ik het weet ben ik omringd door ontelbaar veel zebra’s. ik kan geen kant meer op….

Nog voor zessen ben ik alweer wakker. We gaan op wandelsafari. Via het thuisfront leer ik dat mijn moeder van de IC af is en het goed gaat. Mijn hart springt op. Alles sal reg kom. Buiten op het balkon omarmt de zon me. Ik ben klaar voor de dag.

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Lees Terug: Intro

Posted in Lieke Lamb | Leave a comment

Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 2

Op Safari

De volgende ochtend ben ik wakker nog voor mijn wekker afgaat. Ik check gelijk mijn telefoon maar geen nieuwe berichten. Geen bericht is goed bericht.

Ik sta op en neem even later de telefoon in de woonkamer aan als Ivan ons wakker belt. Ik luister bij Liesbeth maar hoor nog geen leven dus klop ik op de deur om haar te wekken. Daarna snel aankleden en naar de Villa waar we na een klein hapje om half zes op de eerste echte safari vertrekken. Een GameDrive (game betekent spel maar ook jagen en daar komt de term dus oorspronkelijk vandaan, al wordt er tegenwoordig dus enkel gejaagd op mooie plaatjes). Dekens liggen klaar mocht het wat koud zijn maar het valt mee. Behalve Liesbeth en ik gaan ook Monique en Patrick mee en Myriam zelf. Ik zit achter Ivan die onderweg hier en daar stopt als hij dieren ziet (waterbok, vogels) en dan volop uitleg geeft. Ook over planten. Zo laat hij ons  pompom weed (pompom bossie)  zien. Een plant uit Brazilië, ontdekt door de Britten die merkten hoe gek hun paarden erop waren. En die het vervolgens de wereld mee over namen, zodat nu de zebra er ook van smult.

Na het eerste stuk -wat nogal bosachtig is van structuur – gaat de weg een eind stijl omhoog. Ivan moet zich via het communicatie-systeem in de auto aanmelden, want er kan maar een auto tegelijk op die weg. Nou is er in de verste verte geen ander wagen maar je weet nooit.

De enige andere wagens in dit game reserve zijn van de andere lodges. ‘Gewone’ auto’s mogen er niet in. Verder is er de afspraak elkaar bij het zien van wild te waarschuwen maar tegelijk wel dat er maximaal  vier auto’s bij een locatie mogen staan (twee is het maximale dat ik deze week ga meemaken). Als de steile weg omhoog is afgelegd en de wagen een bocht maakt ligt daar ineens voor onze neus een enorme vlakte. Een onwerkelijke gewaarwording die je in je lijf voelt. (Een klein beetje alsof je in Droomvlucht zit en het karretje vanuit de gang ineens in de grote ruimte afdaalt). Niks bosachtigs meer maar een zich ver uitstrekkend vlak gebied. Met aan de horizon contouren van bergruggen.

Het is een vlakte die bevolkt is door een grote hoeveelheid zebra’s en gnoe’s  (wildebeesten) die we dan ook volop tegenkomen.

De camera’s klikken volop terwijl Ivan honderduit vertelt over de dieren. Ivan lijkt af en toe wel een wandelende encyclopedie.

Er is geen feitje dat hij niet lijkt te weten. Geen gedrag van de dieren dat hij niet weet te duiden en er is geen vogeltje dat hij niet herkent.

Naast een levend national geographic-kanaal is hij ook nog een menselijke telelens. Waanzinnig hoe goed zijn ogen zijn en hoe hij op voor mij ondoordringbare achtergronden in de verte toch een dier weet te spotten. Waar ik dus op een gegeven moment een zwart  contour van ‘iets van een struik’ zie (wat raar dat die midden op de weg groeit) heeft Ivan allang de luierende neushoorn gespot die ons daar de weg blokkeert. (ja dat is een neushoorn die daar ligt!!!)

En als we dan eindelijk dichtbij genoeg zijn dat ik er ook een neushoorn in herken, heeft hij allang weer de volgende gespot, die mij volledig was ontgaan, vlak naast ons in het hoge gras. Niet te missen zou je zeggen, maar ja, ik kan dingen.

Diep onder de indruk van de imposante verschijning, de schoonheid, de kracht, de kwetsbaarheid en de nabijheid. Want we zijn echt heel dichtbij.

Maar de neushoorns lijken op hun beurt minder onder de indruk van ons en blijven lekker luieren en grazen.

Betoverend om te zien en als het aan mij had gelegen hadden we daar rustig de rest van de dag staan staren.

Maar Ivan rijdt naar een mooie open plek onder een grote boom waar hij het rek uitklapt voor wat fruit cakejes, thee, koffie (al dan niet met een scheutje Amarula). Dit is het luxere ontwaken. De dag is echt begonnen.

Terwijl Patrick en Monique mooie foto’s schieten voor haar yoga school (wat een geweldig decor!) realiseer ik me dat we wel in het open veld staan en er ieder moment een wild dier zou kunnen zijn. Maar Ivan geeft uitleg over zijn verdovingsgeweer en ik besluit me niet te druk te maken.

Er wordt weer volop gelachen vooral als Ivan besluit zijn aandeel te hebben in de yoga foto’s.

foto: Patrick Kool fotografie

Op de terugweg spotten we nog een nijlpaard, maar het is wel heel goed kijken voor mij wederom om overtuigd te raken dat het daadwerkelijk een nijlpaard is.

Terug bij de lodge wordt er ontbeten (ja dat hadden we nog steeds niet echt gedaan). Een overheerlijk ontbijt kan ik wel zeggen.

Ik bel met thuis waar iedereen van en naar het ziekenhuis gaat. Ik voel me wat buitengesloten op de een of andere manier, te losgekoppeld. Het is een dubbel gevoel, al ben ik blij en dankbaar dat het ergste gevaar geweken lijkt en ik niet een mega vergissing heb gemaakt door te blijven.

ZWEMBAD EN MASSAGE
Iets meer ontspannen besluit ik aldus het zwembad van de villa te ontdekken. Wat een ongekende luxe en droomwerkelijkheid om vanuit je zwembad de vlakte te zien met de drinkplaats van de dieren.

Het is wat bewolkt maar heerlijk warm. En een extra cadeautje is de buitendouche bij mijn kamer naderhand. Na de zwempartij is er voor Liesbeth en mij een massage gepland. Ook weer met uitzicht op de vlakte en de dieren.

Het is met Liesbeth enorm gezellig en de sfeer is giechelig. Ik ben blij dat ze er bij is. Ben zelf niet zo van de massage en dat stilliggen en dat gefrunnik aan mijn lijf, maar nadat we elkaar op de foto hebben gezet en de massage dames binnenkomen, zijn we zowaar even stil. Met mijn hoofd omlaag realiseer ik me dat ik nu eigenlijk niets van het uitzicht kan zien. Kan überhaupt niets zien van wat er gebeurt enzo. Vind zo’n machteloze positie altijd iets benauwends hebben. Ik besluit te ontspannen en het doet me goed mijn lijf zo bewust te voelen. Naarmate de massage verdergaat, gaan mijn gedachten dat ook. Vanuit die kamer gaan ze de vlakte over, langs de dierenkuddes, de zebra die helemaal apart stond. Mijn lome hoofd vult zich met beelden van reizen uit het verleden. Reizen met mijn kinderen. Reizen waar ik zelf nog een kind was. Soms te ver achterbleef. De keren dat ik verdwaalde. Keren dat ik  mijn moeder niet meer vond. Te grote mensenmassa’s maar ook te ver uitgestrekte lege vlaktes. De zon die te warm scheen. De bal in  zee die buiten bereik dreef. Niet meer terug te halen. Nog dieper de golven in gaan is zinloos en gevaarlijk. Machteloos. De stilte die teveel geluid maakte. De diepte zonder lucht. Maar dan ook uitjes waarbij ik aan de hand werd genomen. Op de rug mocht. Uitjes waarbij ik mijn eigen kinderen op de rug neem. Op de handdoek waar ik met mijn gezicht in lig vormen zich vlekken van uitgelopen mascara.

Na de rugsessie moet ik me ook nog even omdraaien. Ik voel me versuft. Wezenloos moe. Liesbeth draait zich ook om en na even oogcontact schiet ik alweer genadeloos met haar in de lach. Ik prijs mezelf erg gelukkig met zo’n reisgenoot. Als de massage voorbij is en de dames ons alleen hebben gelaten gaan we nog even het balkon op. Hier is een prachtig bad met uitzicht op de vlakte. ‘Baden in weelde’ krijgt hier een letterlijke betekenis.

Op de terug weg naar ons eigen huisjes gaan we  bij het resort winkeltje langs voor wat souvenirs.

Het is al wat later in de middag als we tijdens de late welkomstlunch de andere deelnemers aan het yoga avontuur ontmoeten die zojuist zijn gearriveerd.  Het yoga weekend is nu echt officieel begonnen, wat ook inhoudt dat er supergezond gegeten wordt. Detoxen!!

Maar dan net niet met enkel sap. Al zijn er wel overheerlijke smoothies van verschillende samenstelling. Er is een keur aan lekkers en het ziet er allemaal even smakelijk uit. Op deze manier lijkt het goed vol te houden.

GAME DRIVE LEEUWIN

Rond vijf uur is het de hoogste tijd voor de namiddag Game Drive. Met de nieuwe gasten zit de wagen een stuk voller maar het is er niet minder gezellig om. We zien van alles en zo ook een groep aapjes, waarbij ook een moederaap de weg over steekt. Onder haar buik hangt een jonkie, een kleintje…die zich stevig vastklampt aan zijn moeder.

Ivan krijgt door dat er een leeuwin is gespot. Hij besluit er de vaart in te zetten en niet te stoppen voor andere bezichtigingen. Ook niet de neushoorn-moeder met jong die we onderweg voorbij zien flitsen.

Maar uiteindelijk blijkt het de moeite meer dan waard. Want we zien een leeuwenmoeder met twee jongen. Die bij haar spelen, bij haar drinken, bij haar schuilen.

WILDERNIS YOGA

Te snel naar mijn zin (ik kan uren staren) besluiten we het jonge gezin met rust te laten en wat verder te rijden en wat te drinken bij de ondergaande zon.

foto: Patrick Kool Fotografie

Monique wil ons yoga in de natuur laten ervaren en met de vallende schemering, leeuwen om de hoek, wordt het inderdaad een intense ervaring om zo midden in de wildernis uit te stappen en onder bewakend oog van Ivan jezelf in allerlei houdingen te buigen. Het heeft ook iets raars decadents. Tijdens de oefeningen spits ik mijn oren: hoor ik een leeuw brullen in de verte? Sluipt er iets achter me? Zou Ivan het dan wel op tijd zien? Ik zie al krantenkoppen voor me bij een slechte afloop. “Leeuw  doet niet aan detox” of zoiets.  Ik ben me bewust van de rauwheid om me heen en de naderende zonsondergang. En van de leeuwenmoeder verderop, die daar vast nog ligt, met haar twee jongen, die niet zonder haar kunnen en waar ze de komende tijd zo intensief en onbaatzuchtig voor zal moeten zorgen.

Als we terugrijden naar de lodge is de duisternis inmiddels echt compleet. Een unieke ervaring om door een pikdonker park te rijden met geen ander licht dan de sterren en de lampen van de auto. En de schijnwerper van Ivan waarmee hij het door middel van weerkaatsende ogen nog steeds presteert allerlei dieren te spotten. Bij de lodge staat een uitgekiende gezonde maaltijd voor ons klaar. Het is te gezellig om echt vroeg naar bed te gaan al staat er voor morgen een sunrise yogasessie op het programma, dat betekent op voor de zon dat doet!

 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Lees Terug: Intro

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , | Leave a comment

MHONDORO, Come as a Guest, Leave as a Friend

 

Of ik kennis wilde komen maken met een yoga retreat in de Afrikaanse wildernis.  Vijf dagen intensief yoga en  detox light.  Hoewel ik lang niet op alle reisjes in ga, zag dit er al bij voorbaat zó prachtig uit, dat ik besloot te gaan en er een mooi travelblog over te maken. In het noorden van Zuid Afrika, een kleine drie uur boven Johannesburg, midden in het Game Reserve Welgevonden, ligt het prachtige Mhondoro.  Vijf dagen van genieten. Van yoga, van reflectie, van safari, van bewust eten en bewust genieten.

Het werden vijf hele bijzondere dagen. Met veel nieuwe indrukken, herinneringen en vriendschappen. Met heel veel lachen,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

heel veel yoga,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

heel veel gezond eten,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

en heel veel prachtige safari en wilde dieren.

Om jullie een goede indruk te geven van de plek, maar ook van de reis en mijn ervaringen, heb ik er een echt reisdagboek in vijf delen van gemaakt. (kunnen makkelijk ook afzonderlijk gelezen). Afgewisseld met foto’s, stukjes video (Deze plek verdient beeld, veel beeld!!) en hier en daar een wat meer persoonlijke invalshoek. Ik wens je veel lees en kijk plezier. Liefs Lieke.

Klik hier om verder te lezen over Dag 1

Klik hier om verder te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Posted in Blog, Travel | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

In FD Persoonlijk over mijn werk: Het geheim achter drie visionairs

FINANCIEEL DAGBLAD
Wat is het geheim van visionairs Herman Hintzen, Lieke Lamb en Yuri van Geest? 
Hebben ze speciale gaven, of is het ‘gewoon’ een kwestie van hard werken?

FD

Lieke 
Lamb (41)

mede-eigenaar
van Bureau Trendwatcher.com.

LIEKE LAMB

‘Als trendwatcher ben ik degene die in het kraaiennest klimt en roept: pas op, daar zitten haaien, of: uit die hoek kunnen we storm verwachten. Dat heeft niets te maken met kijken in de toekomst. Ik let gewoon heel goed op wat er speelt in het hier en nu, en probeer dat te vertalen naar een toekomstvisie waar klanten bij de overheid of in een bepaalde branche iets mee kunnen.’

‘Elke opdracht begint ermee dat ik als een gek informatie ga inwinnen. Ik lees onderzoeks-
rapporten van onder andere het CPB en CBS, ga praten met beleids-makers en brancheorganisaties, al komt de meeste informatie verrassend genoeg altijd via de opdrachtgever zelf. Het is mijn kracht al die informatie te combineren tot een samenhangend geheel en vooral ook te filteren. Meten is weten, luidt het gezegde, maar dan moet je wel weten wie er gemeten heeft, want niet alle bronnen zijn even neutraal.’

Analytisch inzicht

‘Als ik met een groep directeuren of een gemeenteraad rond de tafel zit, moet ik mijn cijfers op orde hebben en met een goed gefundeerd verhaal komen, liefst in internationaal of brancheoverstijgend perspectief. Daar heb je analytisch inzicht voor nodig, al is nieuwsgierigheid de allereerste voorwaarde. Als ik me verdiep in iets waarvan ik weinig technische kennis heb – bijvoorbeeld flexibele zonnecellen – dan stel ik gerust duizenden vragen, net zo lang tot ik het snap.’

Puur infotainment

‘Maar je komt er ook niet zonder een goede intuïtie. Lang niet alle innovaties zullen immers een plek veroveren in de markt. Denk aan een lift die werkt met spraakherkenning, een uiterst gevoelig systeem. Dan zie ik al voor me wat voor gehannes dat kan opleveren en denk ik: waarom niet een gewone liftknop? Ik geloof ook niet dat de elektrische blikopener een revolutie gaat ontketenen, want met de hand openen gaat het veel gemakkelijker. Voor zulke observaties hoef je geen hemelbestormende visionair te zijn. Een nuchter boerenverstand is genoeg. Mijn stelling is dat iedereen in principe trendwatcher kan worden. Hoe je dat doet, leggen mijn man Richard en ik uit in ons trendwatchershandboek Your Future!’

‘Iedereen kan 
trendwatcher worden; een nuchter boerenverstand is genoeg’

Lieke Lamb

‘De creatieve kant van dit vak komt het duidelijkst naar voren in de lezingen die ik regelmatig geef. Dat is puur infotainment, spelen met de zaal. Ik duik dan graag even in het verleden om te laten zien dat mensen zich altijd hebben verzet tegen innovatie, of het nu ging om de trein of de kleuren­televisie. Zo probeer ik mijn gehoor juist te bewegen tot een positievere houding tegenover veranderingen, al bekijk ik de toekomst zeker niet per definitie door een roze bril.’

‘Natuurlijk neem ik mezelf mee in dit vak. Ik ben moeder van vier kinderen, en heb daardoor een stel uitstekende voelsprieten als het gaat om de jongerenmaatschappij. 
Aan de andere kant liggen er thuis overal spullen op de vloer, en zie ik niets in een zelfdenkende stofzuiger, terwijl dat voor een alleenstaande businessvrouw of -man heel anders kan zijn. Ik moet dus bewust zorgen voor een ruime blik, al sta ik door mijn nieuwsgierigheid sowieso altijd aan, tot grote irritatie van mijn kinderen. Op vakantie fotografeer ik alles wat me opvalt, al moet ik ervoor stoppen op de vluchtstrook.’

‘Richard was in 2006 de eerste die debankencrisis voorspelde. Geen leuk nieuws, maar ik ben er wel trots op dát hij het zag. Echte uitglijers kan ik me niet herinneren. Het gevaar is hoogstens dat je als trendwatcher te ver voor de muziek uit loopt. Het succes van Meerkat en Periscope, apps waarmee je live videobeelden kunt uitzenden vanaf je telefoon, had ik bijvoorbeeld al veel eerder verwacht. Best grappig dat de meeste mensen verrast zijn door wat er allemaal kan, terwijl ik me eerder verbaas over wat er nog niet kan.’

LEES VERDER

 

 

 

 

- Lieke Lamb - TrendWatcher.com - FD

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , | Leave a comment

Lieke Lamb Interviewt Premier Mark Rutte op OndernemersEvent VVD

Tijdens het Ondernemers Event  op 28 januari in de TV Studio Aalsmeer, mocht Lieke wat vragen aan Premier Mark Rutte stellen voor TrendWatcher.TV over ondernemers, zzp-ers en over de Agenda 2015 waar hij in 2010 al over sprak (video 2010).

Posted in Blog, In the Media, News | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

Durf te financieren !
Artikel in TussenBalans

Artikel in tijdschrift  ‘TussenBalans’  Een Nieuwe tijd  01/14
Het magazine van de Lage Landen voor medewerkers van de Rabobank Groep: ‘Durf Duurzaamheid en Delen’  Klik op de plaatjes voor groter
tussenbalans1tussenbalans2 tussenbalans3 tussenbalans4 tussenbalans5

Posted in Blog, In the Media, Lieke Lamb, News | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

In Dentz: De Grootste Trend is de Mondige Client

 

In Dentz werd mij gevraagd naar wat tandartsen kunnen doen om de communicatie van hun praktijk beter aan te laten sluiten op de huidige tijd. Hieronder mijn trends

(klik hier om naar site te gaan )

dentz1

dentz2

dentz3

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Smulpaapje interviewt! – Lieke Lamb

zondag 13 april 2014 door Susan Aretz284nfbnnu7e2

In 2013 startte Smulpaapje de reeks ‘Smulpaapje interviewt’. Een succesvolle serie waarin topchefs zoals Jonnie Boer, Hans van Wolde, Ron Blaauw en Julius Jaspers en nog vele andere vertelden over hun visie op kinderen en (uit) eten.

Dit jaar gaan we in gesprek met de bekende papa’s en mama’s van Nederland. Hoe gaat het er bij hen aan de keukentafel aan toe? Hebben zij lastige eters als kinderen? Of maakt het feit dat zij zelf lekkerbekken zijn ook dat hun kinderen makkelijke eters zijn? De vorige keer sprake we voormalig TMF VJ Miljuschka Witzenhausen. Dit keer zitten we aan tafel met trendwatcher Lieke Lamb.

“Laat kinderen zien wat er in eten zit”

We zitten bij mij thuis aan de eettafel, waar een versgebakken citroencake staat. Voor Lieke een glas water (“ik houd niet van koffie, gek hè?”), voor mij een cappuccino. Lieke had via Twitter al aangegeven blij te zijn met de cake, “eindelijk echt eten”. Als trendwatcher krijgt ze met regelmaat bijzondere producten als gefrituurde sprinkhanen en dergelijke voorgezet, dus dit was een aangename afwisseling.

Eethistorie

Lieke (1973, getrouwd met Richard en moeder van 4 kinderen) groeide op in een gezin waar altijd ruim voldoende te eten was en er met regelmaat buiten de deur werd gegeten, vooral vanwege het werk van haar vader. De kinderen werden opgevoed om te leren conversatie te maken en zich aan tafel te gedragen. Een huis waar wel ook gelet werd op wat er gegeten werd, veel fruit, minimaal twee soorten groente. Maar er was ook..LEES VERDER

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Trendwatcher Lieke Lamb beleeft de dag mee met haar gezin via KPN 4G

Of ik 4G van KPN wilde uitproberen en daarna wilde laten zien hoe ik het gebruik en vertellen hoe het bevalt: bij deze:

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , | Leave a comment

Weten wat we eten, Artikel in Puurzaam

In het blad Puurzaam (maart 2014, nr 21) werd me gevraagd iets te zeggen over eten, duurzaamheid, digitalisering,  de hyperlocal trend en de shareconomy… Klik op de plaatjes om naar de originele site te gaan.puurzaam 1

puurzaam 2

Posted in In the Media, Lieke Lamb | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Lieke Lamb hoopt dat haar kinderen haar zullen herinneren als een veilige basis

Voor de site van Fab Mama werden mij wat vragen gesteld over oa mijn opvoedstijl:

Lieke-Lamb-526x284

In deze nieuwe rubriek op fabmama.nl vragen we een fabulous mom het hemd van haar lijf. Lieke Lamb, moeder van 4, trapt af. Wat is onmisbaar in haar beautytasje en wat is haar advies aan andere moeders?  LEES VERDER

Posted in Blog, In the Media, News | Tagged , , | Leave a comment

Sharing Economy, Free Living. De Proloog van 2030 : Discussie over grote kwesties

2030 MBHoe gaan we in Nederland in 2030 om met eigendom en toegang tot zaken? Aan de hand van die vraag werken Govert Buijs (hoogleraar politieke filosofie VU), trendwatcher Lieke Lamb, Frank den Butter (hoogleraar algemene economie VU) en Haroon Sheikh (analist bij Cyrte Investments) op uitnodiging van VU Connected twee mogelijke toekomstscenario’s uit.  Met deze scenario-ontwikkeling geven zij een vervolg aan De Maand van 2030, waarin het netwerk van VU Connected twaalf thema’s formuleerde. Het eerste thema op de agenda is: Waarde in gebruik Lees hier verder

c17d8b7db8d3a6796a9fc8c3926dfe7d_view

Voor het  #2030debat riep de VU zijn achterban op om te twiscussieren over onze economie van de toekomst. Bezit en eigendom zijn geen maatschappelijk wenselijke doelen. De echte economische waarde ligt in het maatschappelijke gebruik van bezit. Met andere woorden: Gaan we van hebben naar delen? Gespreksleider @JacobBVUcon ging met trendwatcher en gast-tweep @LiekeLamb het gesprek aan over het thema”Waarde in gebruik; Van hebben naar delen”.
scenario2030Aan de hand van 5 stellingen en mooie voorbeelden konden onze tweeps deelnemen aan het#2030debat. Om alle tweets terug te lezen (klik onderaan op ‘read next page’ om alle pagina’s te lezen) zie hier.

DE UITKOMST

VU Connected-documentaire “het verdwijnen van bezit”

Kijk met ons mee naar toekomst. Het is 2030, de wereldbevolking is inmiddels gegroeid naar ruim 8 miljard mensen en de grondstoffen zijn schaars geworden. Persoonlijk bezit is onder druk komen te staan, maar de leasecontracten vieren hoogtij. Je hoeft niet meer iets te bezitten om het te kunnen gebruiken. Maar wie is de uitgever van de contracten? Bij wie ligt de verantwoordelijkheid van het bezit? Lukt het bedrijven om het monopolie op bezit te winnen? Of gaan we toe naar een wereld waarin burgers zich in coöperaties verenigen die het bezit en toegang tot diensten regelen?
Aan de hand van deze vragen werkten Govert Buijs (hoogleraar politieke filosofie VU), trendwatcherLieke LambFrank den Butter (hoogleraar algemene economie VU) en Haroon Sheikh (analist bij Cyrte Investments, docent bij College Club) op uitnodiging van VU Connected twee mogelijke toekomstscenario’s uit, namelijk lees verder 

 

Zie hier de video !!

 

Lees ook :

Guerrilla gardening, Freecycle and swap till you drop: how to live for free Generation Y struggles for cash – but there are lots of ways to save money. From urban foraging to canoeing to work, here’s how to wring the most out of the free economy

 

enne .. hoe groot moet je nu echt wonen? hoeveel ruimte heb je nodig?…. lees hier over the small house movement.

 

Posted in Blog, In the Media, Lieke Lamb, News | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Op Pad met de Politie

20140212_162031Afgelopen maand mocht ik een dag meelopen met de politie in Dordrecht. Meerijden met de dienst van agent Dirk-Jan Grootenboer. In de praktijk van dichtbij meemaken hoe dingen gaan, wat er zoals voorvalt en hoe de politie bepaalde dingen afhandelt. Met extra interesse natuurlijk voor het al dan niet gebruik van techniek, social media en eventuele gadgets.

Na eerst de nodige uitleg aan mij, was het tijd om naar de briefing van de agenten te gaan. Hier werden alle actuele zaken nog even doorgenomen, zoals bv inbraken van de nacht ervoor, evenals een lijst met auto’s en met personen op wie gelet moest worden. Wat mij betreft had ik die lijst wel graag digitaal meegekregen, al begreep ik dat het merendeel ‘bekenden’ waren van de agenten.

Terwijl een deel van de patrouillewagens zich al naar een akkefietje spoedde, moest Dirk-Jan, met wie ik mee de wagen in ging, eerst mij nog wat verdere instructies geven. Met als sluitstuk het aanmeten van het kogelwerend vest dat ik geacht werd onder bepaalde omstandigheden te dragen.

vest2 groepWaarna het dus alleen nog maar even oefenen was op een uber stoere boze, strenge -met mij valt niet te spotten- blik. Komt het een beetje over??!

vest group

We hebben even getwijfeld over welk vervoersmiddel we zouden nemen …

IMG_7471

…maar het werd toch de politiebus.

IMG_7386Heel geduldig gaf Dirk-Jan uitleg over de standaard uitrusting van de wagen.  Het is onmogelijk voor elke (vaak bizarre) situatie de exacte spullen bij je te hebben, maar met een beetje creativiteit ben je met deze bagage redelijk compleet. Al lijkt een stormram niet iets dat je dagelijks nodig hebt (loodzwaar ding trouwens..allicht) je wil het toch bij je hebben.

IMG_7406Dan gaan we op pad. Dirk-Jan praat me bij over van alles en nog wat (van bepaalde organisatorische zaken binnen de politie, tot aan zeer aangrijpende ervaringsverhalen , tot waarom bv heroïne meer overlast geeft dan cocaïne etc etc). Ondertussen houdt hij de omgeving scherp in de gaten. Ik mag niet alles delen en fotograferen, maar kan wel zeggen dat het heel divers is. Van hangjongeren tot inbraak. Van zeer slordige rijders aanspreken (die ook al bekend blijken te zijn) tot aan een verdwaasde man opvangen en weer op weg helpen. Ik leer heel veel ook over hoe bepaalde zaken geregeld zijn, hoe de samenwerking met de achterban is en over hoe en waar er punten van aandacht zijn. En we discussiëren er ook op los (moet de politie bijvoorbeeld voorop lopen op het gebied van technische snufjes zoals social media, smartwatches en internet brillen ed?).

Wat ik deze dag bij de politie vooral leer (al was t me niet onbekend) is hoeveel persoonlijk leed, nood en ‘verdwaalde’ mensen er zijn. En hoe weinig vanzelfsprekend het eigenlijk voor velen is de weg door onze maatschappij te vinden.

Maar wat ik ook leer is dat ik per direct het vakje “ongeschikt” voor mezelf aan kan kruisen als het om politiewerk gaat en bovendien serieus over een bril moet gaan nadenken. “Liek, hoeveel man/vrouw zitten er in die auto?, zag je t nummerbord?” “Huh, welke auto? Die rode? .. tsja.. ehh..hij is ehhh rood… dat heb ik wel gezien”. Het snel een auto scannen is echt iets waar ik nog op moet oefenen. Daarbij heb ik eerlijk gezegd ook al moeite om dat krakerige gestamel door het mobilofoon systeem van de auto te verstaan. Het is ook bijzonder onduidelijk wanneer ze nou eigenlijk tegen ons of juist tegen elkaar praten. Na een oproep over een inbraak moeten we, zodra we de wijk inrijden, op ‘verdachten’ personen letten, maar het is best druk.. en wat is verdacht?  Er wordt ondertussen gezocht naar een auto met een buitenlands nummerbord.  Ik doe echt mijn best en speur me op de overvolle weg waarop we rijden bijna een gat in de voorruit, maar uiteindelijk zie ik bij wijze van spreken pas een auto met een buitenlands nummerbord nadat Dirk-Jan hem heeft gesommeerd voor ons te stoppen…En het idee van  een twitterverslag waar ik mee speelde, laat ik al helemaal schieten. Lang niet alles mag gedeeld en je hebt bovendien nauwelijks een moment tijd om even rustig te twitteren.

In de wijk

Dirk -Jan is behalve een orde handhaver ook een aanspreekpunt.  Hij vindt het belangrijk om benaderbaar en goed bereikbaar te zijn. Hij vindt tijd voor een praatje met de jongeren op straat die hem volgen op twitter en facebook. Waardevolle kanalen voor extra contact en informatie, twee kanten op werkend. Het geeft de politie een duidelijker en bovendien ook vriendelijker gezicht. Natuurlijk praten we uitgebreid over de voor- en ook nadelen van het openlijk delen van je bezigheden op social media.

IMG_7496

IMG_7456

’s Avonds, nadat we op het politiebureau snel wat hebben gegeten, (Dirk-Jan maakte lasagne voor me !) is het behalve donker ook heel regenachtig. Aan de ene kant is het dan rustiger zo begrijp ik (minder buiten rondhangers natuurlijk) maar ook extra naar en onheilspellend. Zeker als er uit een jongeren-opvangcentrum een puber met suïcidale gedachten blijkt vertrokken. Er worden gelijk wagens naar verschillende locaties, waaronder t dichtbijgelegen station/spoor, gestuurd. Ze hebben bij het centrum geen foto van de persoon, maar daar biedt de facebook pagina van de jongere zelf dan weer uitkomst. (de persoon in kwestie keert uiteindelijk ongedeerd terug)

20140212_204103

Een auto die met waanzinnige snelheid de krappe straatjes in het centrum onveilig maakt, gaat uiteindelijk op de bon. Maar een verdachte, verdekt geparkeerde auto, gesignaleerd door buurtbewoners waar al vaker werd ingebroken, blijkt alleen een verliefd stelletje onderdak te bieden, dat thuis niet terecht kon. 😉

Na een melding over een inbraak in actie, wordt er met zwaailicht heengesneld, maar zonder sirene, om ze niet te veel te waarschuwen.

En bij een gezochte persoon die zichzelf in de woning heeft verschanst, komt dan toch de stormram in actie. Ik mag mee, maar wordt nu heel duidelijk gesommeerd afstand te bewaren. Klonk een waarschuwing als “oppassen voor spugen en krabben” me eerst nog wat lacherig in de oren, nu zie ik hoe snel een situatie grimmig kan worden. Hoe oogcontact beter gemeden kan worden en hoe belangrijk het als politie is om goed geïnformeerd en goed op elkaar ingespeeld te zijn. Er wordt gepoogd met de persoon te praten. Uiteindelijk gaat ook deze verdachte geboeid en al bij ons achterin de auto mee. Terwijl Dirk-Jan tegen me praat, kijk ik voorzichtig in de achteruitkijkspiegel.

IMG_7542

Bij het bureau is een speciale ‘kooi’ waar een wagen met een arrestant in kan rijden tot aan de deur. Binnen is een speciale bak om met pepperspray besproeide ogen uit te spoelen . Liften hebben aparte (afsluitbare) ruimte voor de verdachte. Er is een plek om te fouilleren, vingerafdrukken af te nemen en natuurlijk moet er gelijk van alles (zo volledig en soepel en foutloos mogelijk) ingevoerd worden in het systeem. Zo min mogelijk handelingen, zo’n groot mogelijke efficiëntie en nauwkeurigheid.
En hoe groot de veilige ‘afstand’ ook is gemaakt, het komt dichtbij . Een mens opsluiten…hoe onredelijk zijn daden of gedrag misschien ook waren, hoe terecht en noodzakelijk het ook is, heeft iets ‘schuldigs’.  Ik heb er nooit eerder zo over nagedacht. Wil ook absoluut niet te soft worden. En zo naïef ben ik ook weer niet. Maar het (wanhopige) verhaal erachter kennen, zelf iemand de ruimte induwen en de sleutel omdraaien is anders dan het laten doen.

collage inname

Er zijn cellen met en zonder permanent camera toezicht. De redenen van verblijf lopen enorm uiteen.

cellen

Terwijl Dirk-Jan allerlei gegevens in de computer invoert, zie ik de handboeien liggen. “Mag ik ze even bekijken?” vraag ik terwijl ik ze al pak.  En terwijl ik ze bestudeer en vakkundig uitvouw, hoor ik  zijn antwoord eigenlijk niet eens . Van zijn “Ja hoor, maar niet omdoen” dringt alleen het woordje ” omdoen” ergens vaag door en voor ik het weet zit de ene helft al om mijn pols geklemd. Schijnbaar zit ie dan ook gelijk dicht en terugvouwen gaat niet. Dirk-Jan is druk en heeft niet gelijk zin me los te maken en vindt dat ik er maar even mee moet blijven lopen. Ik doe straffe pogingen mijn hand erdoorheen te murwen. Voordat we weer de auto ingaan besluit Dirk-Jan me dan toch te ‘bevrijden’.

boeien

We gaan een kijkje nemen bij de meldkamer. Een grote ruimte waar verschillende mensen allemaal oproepen beantwoorden en ook doorschakelen naar de agenten in het veld met wie ze continue in contact staan.  Het (computer)hart van de organisatie en de backbone van alles wat er speelt. (fotograferen niet mogelijk).

Nog een paar keer gaan we ergens op af. (Er zijn verschillende codes al naar gelang waarvan je met licht dan wel met sirene mag rijden. Als er met een sirene gereden wordt, is dat gelijk bij de meldkamer bekend en die weet dan dat er iets aan de hand is)

De lange leerzame dag loopt op zijn eind. Het is bijna middernacht en de volgende groep agenten neemt de dienst over. Met veel dank voor korps Dordrecht -en met speciale dank aan Dirk-Jan Grootenboer en Arnoud Grootenboer– voor hun openheid en bereidheid te delen en te vertellen en mee te laten beleven.

20140212_212459

Onderweg naar huis gonst mijn hoofd nog volop na van alle verkregen informatie en indrukken. Een paar straten voor ik thuis ben, wijk ik uit voor een langsrazende politiewagen met vol zwaailicht. Ik hoop dat het meevalt en ze verder een rustige nacht zullen hebben.

Het was een bijzondere leerzame mooie dag.

IMG_7543

 

 

Posted in Blog, Lieke Lamb | 1 Comment

De Mobiel even Uit

Vergroeid met je telefoon, verslaafd aan je mobiel…Een overhyped luxeprobleem of een wezenlijke uitdaging om mee aan de slag te gaan?

downloadOf ik een dag zonder mobiel zou kunnen, vroeg de man van telecom provider Ben aan de telefoon. “Alles kan, maar wil ik het?” dat is de vraag! Als redelijke DigiJunk houd ik mezelf voor dat het gebruik van mijn mobiel nog steeds een bewuste vrijwillige weloverwogen keuze is. En al weet ik best dat het hier en daar iets minder zou moeten, laat ik me dat niet graag door anderen vertellen. Ik bepaal zelf wel wanneer ik even offline ga. Daarbij ben ik mezelf en anderen er niet of nauwelijks mee tot last. En vind ik een dag expres niet op social media gaan, zoiets als opstaan en met jezelf afspreken die dag met niemand een woord te wisselen, wie je ook op straat tegenkomt.

life_top (1)

Infobesitas en Sociobesitas zoemen als termen al enige tijd rond in het medialandschap. Ik noem ze ook regelmatig in mijn lezingen. Zo ook het feit dat we in een dag meer info verwerken dan onze grootouders in een jaar. En dat er mensen zijn de die grote hoeveelheid informatie niet makkelijk verwerkt of beperkt krijgen.  In verschillende kranten en tijdschriften waaronder de LINDA en de Telegraaf VROUW mocht ik al meepraten over het “Social Detoxen” waarbij je een periode even helemaal offline gaat. Bewust even aandacht voor het hier en nu, buiten je telefoon en de enorme hoeveelheid “non-friends”aldaar. Richard deed al eens zijn zegje erover in het AD.  (zie hier en hier het hele artikel). Er zijn ook twitteraars die (meestal met heel veel bombarie) aankondigen er volledig mee te kappen. De meesten zijn binnen no time weer terug.

‘You can check out any time you like , but you can never leave.’

twitteropbed

Feit is dat de mobiel een steeds grotere plek inneemt in ons bestaan. Het is onze nieuwe ‘BFF‘ (Best Friend Forever) waar we allang niet meer alleen mee bellen (sterkter nog, dat doen we er nauwelijks meer mee) maar vooral volop schriftelijk op communiceren, alles op opzoeken en alles op bewaren wat er zoal aan informatie te bewaren valt. Van agenda’s tot medische gegevens. En we maken er foto’s en selfie’s mee (nog nooit was er een generatie zo bewust van hoe ze er op fotos uit -kunnen- zien). (En ja selfies bij bv een begrafenis, een doodzieke oma of bij een dakloze ed vind ik ook bizar!) Maar dat mobieltjes per definite de schuld zijn van niet sociaal gedrag ben ik oneens.

BfNp2a1IYAAjy5u
Ik ben er van overtuigd dat het gebruik van mobieltjes (en latere verschijningsvormen zoals bijvoorbeeld de google glass) zichzelf uiteindelijk prima reguleert, op welke manier dan ook. Uit de Verenigde Staten komt het Phone Stack spel, waarbij je tijdens een etentje allemaal je mobiel in t midden legt en wie als eerste zijn phone pakt, moet ook de rekening oppakken. Een stukje extremer zijn de restaurants die het gebruik van mobieltjes verbieden. Niet zozeer het bellen, alswel het fotograferen ermee. Op scholen wordt volop gediscussieerd over het waar en wanneer van de telefoon en ook bij bedrijven hoor ik regelmatig de vraag hoe bereikbaar je nou eigenlijk  moet zijn. BMW vindt bijvoorbeeld dat de werknemers in het weekend prima onbereikbaar mogen zijn.

soc2

Het is dus best nuttig af en toe naar de ‘etiquetten’ als ook de gebruiksintensiteit ervan te kijken.  Als heel de wereld in de stress schiet omdat whatsapp er even uit ligt en als er in Japan serieuze programma’s ontwikkeld worden om kinderen af te laten kicken van het internet, hen los te weken van hun scherm-fascinatie en  weer in contact te brengen met real life, kan een beetje contemplatie wellicht geen kwaad. En nee, ik ga niet social detoxen (hoe aanlokkelijk dit eiland aanbod ook lijkt) maar 1 dagje zonder moet kunnen. En dus deed ik mee met #Benevenuit de mobielloze zondag.

Lees hier het artikel in de Telegraaf.
Lees hier het artikel in het AD en  hier een iets later artikel AD.
Lees hier  Glamorama die er ook aandacht aan besteedde 😉
Als ook RTLnieuws.
en het AlwaysWith blog
Er waren ook mensen die zich opwonden over de actie , onder andere hier.
En er was het video-interview voor de Telegraaf.

Enfin Halina deed mee

En ik deed ook mee.  Beviel het? Ach ik was wel vaker offline en zeker in het weekend maak ik mn phone altijd al ondergeschikt aan het gezin. Veel moeite kostte het niet gelukkig. Je kan prima leven zonder de hele tijd online te zijn.

Maar of ik dat ooit ook weer wil….

lieke2

 

 

Posted in Blog, In the Media, Lieke Lamb, Lifestyle & Tips, News | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

De Inbloom Dress van XYZWorkshop wint 3D Fashion competition Singapore

Sprite 13

Het Australische  XYZ Workshop heeft de Singapore International Fashion 3D Printing Competition gewonnen.  Hun ‘Inbloom Dress’ was goed voor een eerste plek. Alle deelnemers was gevraagd water als inspiratie voor het thema aan te houden.

Zie hier het tot stand komen van de jurk:

Zie hier de show zelf op de runway:

Meer informatie op de site van XYZWorkshop

Posted in Blog, Lifestyle & Tips, News | Tagged , , , , | Leave a comment

Front Row bij de Fashion Week New York; Prachtig digitaal overzicht!!!

Een geweldig digitaal overzicht op de New York Times site van alle ontwerpers en alle kleuren van de New York Fashion week. In 1 oog opslag de keurenpaletten. Aanklikken om uit te vouwen en doorheen scrollen !  Heel mooi gedaan!! Klik op de afbeeldingen om naar de site te gaan geniet !

fashion new york

fashion 2

Posted in Blog, Lifestyle & Tips | Leave a comment

Google Glass overleeft de Lieke Test

Google Glass overleeft de Lieke Test

Veel over geschreven en gesproken. En natuurlijk heel interessant om te volgen of dit nou de nieuwe belofte voor de toekomst wordt, slechts een tussenfase, of een totale mislukking:

Afgelopen December mocht ik de Google Glass testen.. en ja.. het is nog even wennen…;)

Zie hieronder  mijn ‘gevecht’ met de bril..

Posted in In the Media, Lieke Lamb, Lifestyle & Tips, News | Tagged , , , , | Leave a comment

De 3D Revolutie kan je toch niet ontkennen??? Duel in Volkskrant

998007_668944103121932_64545309_nIn de Volkskrant mocht ik het Duel aangaan met  Frank den Butter, hoogleraar algemene economie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, over de vraag hoe revolutionair 3D-printen eigenlijk is. Geeft het de macht aan het volk of is het toch een hype?

 

 

Beste Frank,liekelamb-91_600

Tijdens onze bijeenkomsten was je cynisch over de ontwikkelingen rondom 3D-Printen. Dat medische toepassingen revolutionair zijn (bio-printen), daar waren we het over eens; voedsel printen, zoals glutenvrij brood, al minder; bij objecten printen vond je het onterecht om van revolutionaire technologie te spreken.

Waarom terughoudend? Lees verder.

 

Beste Lieke,frank

Mijn scepsis komt vooral voort uit het feit dat het onmogelijk is nu al te voorzien dat 3D-printen in het rijtje van boekdrukkunst en internet past. De geschiedenis van het heden wordt pas ver in de toekomst geschreven. Zo dacht men lang dat we tegenwoordig een cashless society zouden hebben. In mijn portemonnee zitten nog steeds munten en bankbiljetten.

Zo zijn er vele missers. Lees verder.

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Mannen en Vrouwen:
‘Verdeel en Werk!’
Reacties op Bussemaker

bussemaker208In de nota  die minister Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap 10 mei 2013 naar de kamer stuurde, pleit ze ervoor dat vrouwen economisch minder afhankelijk worden van hun man. Met name het interview erover in Trouw met de prikkelende kop: ‘Te veel vrouwen teren op hun man’ deed nogal wat stof opwaaien.

“Teveel mannen teren op het organisatietalent
en de gezinszorg van hun vrouw”,

…schreef ik op twitter als reactie.
Dat ‘ teren op’ daar zit m de fuik. Zorg is niet ‘teren op’. In een  gezin heb je 2 taken: werk en zorg (niet dat zorg geen werk is, maar werk als in geld binnenhalen en zorg als in de organisatie binnen het huishouden op orde houden) . En je hebt (meestal) per gezin 2 partners en dus 2 soorten taken. Zo heb je dus  een werkpartner en een zorgpartner (de man kan namelijk ook best zorgpartner zijn), De mate waarin je het een dan wel het ander bent kan variëren. De verdeling kan gaan van: de ene partner honderd pocent zorg en de ander honderd procent werk, tot aan ieder percentage daar tussenin wat betreft de verdeling van de taken. Het probleem hierbij  blijft dat het zorgdeel niet gelijkwaardig wordt gezien aan het werkdeel. Valt de werkpartner weg, mist de zorgpartner inkomsten. Andersom is zorg redelijkerwijs nog wel in te kopen en heeft zodoende dus een lagere status. Verder is het voor de zorgpartner een nadeel dat er een ‘carrierebreuk’ is. Zaak dus om, als je samen naar wens en kunnen een verdeelsleutel in taken maakt,  dat ook met de inkomende financiën te doen (iets wat je redelijkerwijs verwacht bij een scheiding, maar wat in praktijk toch nog heel vaak niet blijkt te werken). Verder is een opleiding nooit een weggegooide investering (tenzij je n leger onopgeleide zorgpartners wil). Temeer als je er van uit gaat dat na een intensieve thuisperiode (als de kinderen klein zijn) er ook weer een intensivering van de werkperiode plaats zal vinden.

Maar dat de beschrijving van het probleem zich makkelijker laat vatten dan de oplossing blijkt uit alle verschillende reacties. Daar openbaart zich direct het volgende probleem: de discussie is te divers. Het zijn in feite allemaal discussies door elkaar.

Namelijk de discussie over de kinderopvang‘Bussemaker kan zich beter druk maken over betaalbaarheid kinderopvang’ reactie in trouw.

De vraag of het een privé keuze is of dat de overheid recht op sturing heeft: Trouw: ‘Bussemaker gaf een preek, een slechte’.

En de discussie over het ‘terugbetalen‘ aan de maatschappij van geinvesteerd geld in opleidingen. (als je dat voor vrouwen wilt, is t logisch en eerlijk dat ook voor mannen te laten gelden en moet je dus na gaan denken over wat je aan soort, niveau en hoeveelheid werk terug kan eisen als maatschappij nav de genoten opleiding danwel gemaakte kosten, maar dat terzijde): Column in NRC; Poetsen met een diploma aan de muur? Betaal die studie dan maar terug, vrouwen

Maar ook de discussie over scheidingen, een van de dwingende redenen die aangevoerd wordt voor zelfredzaamheid. Maar ook aan die zelfredzaamheid zitten haken en ogen . Ik ken hoogopgeleiden vrouwen die na de scheiding- heel zelfredzaam-met de kinderen achterbleven en naast de zorg dus ook hun eigen inkomen kunnen en moeten regelen. Iets dat  lang niet altijd in het voordeel is van het gezin noch van de gezondheid van de moeder met dubbele taken. Dat de regelgeving en de regelhandhaving rondom scheidingen, bezoek-, omgang- en alimenatieafspraken nog lang niet ideaal is blijkt op een medium als twitter al heel snel. Verhalen te over van mensen die (al dan niet tegen afspraken in) of de kinderen niet genoeg mogen zien, te veel betalen, te weinig ontvangen etc.  (Mocht ik ooit scheiden wil ik dolgraag de gegevens van de advocaten van hun ex-partners). Genoeg om discussie over te voeren, ook over de eventuele rol van de overheid om in te springen, bij scheiden, ziekte of overlijden. Maar de vraag is of het -los van partneralimentatie- op deze manier helemaal bij deze discussie thuishoort.

Dan is er nog de discussie over mantelzorg en werk. Er wordt door de overheid een groter beroep gedaan op ons al mantelzorgers, maar is dat een reeële mogelijkheid als je daarnaast ook oproept tot meer (betaald) werk. Financieel afhankelijk van mijn gehandicapte man?

Kortom rommelig en dat was het al toen in 2010 Femke Halsema haar lezing uitsprak Femke Halsema. Zo constateerde ik toen al in de blogpost erover : “Het was een leuke avond, al vond ik het jammer dat de problematiek zo chaotisch door elkaar gegooid werd. Een hoogopgeleide vrouw aanmoedigen een baan op niveau te zoeken is iets heel anders dan de allochtonen vrouwen naar een opleiding zien te krijgen. Al zijn deze uitersten met elkaar verbonden en hebben ze onderling invloed, de argumenten ervoor zijn uitgezet tegen elkaar niet steekhoudend. Een imam versus een eerlijke verdeling van de Quote 500…de burka-discussie versus studiefinanciering.”

Inmiddels reageerde
Femke Halsema op Twitter. En met haar velen anderen. Zie oa dit artikel van de NOS.
Margriet van der Linden (Opzij) reageert ook: ‘Goed dat Bussemaker de zweep over de man haalt’.
Jeannet Vaessen reageerde op de WomenInc site.
Malou van Hintum benadrukt nog even dat emancipatie ook leuk kan zijn.
De Telegraaf  legt nog eens uit waarom mannen juist op hun vrouw teren
Henk Strijkers van het Katholiek Nieuwsblad begint vastgeroest in traditionele denkbeelden ook nog eens over homo’s en over Satan, wat jammer is want de weerstand die dat oproept vertroebelt de rest van zijn betoog.
Suzanne Bosman roept de dames in haar haar column op uit de gordijnen te komen en vraagt waar de mannen blijven.

Al ben ik zelf nogal positief over de ‘nieuwe generatie’ waarbij mannen en vrouwen niet meer tegenover elkaar staan, maar voor wie het veel vanzelfsprekender is goed en gelijkwaardig samen te werken, is het goed de discussie levendig te houden en alert te blijven.

Mocht je nog mooie blogs, columns of andere zinnige aanvullingen hebben voor deze post (zijn er al mannen met een serieuze reactie?): graag een email Lieke@BalanceBabes.com

Ten Slotte nog twee uitsmijters…

In de New York Times begon deze maand een ouder-dagboek serie: How We Do It: Time Diaries of Family Life. Bestaat er in Nederland al zoiets? Welke krant/tijdschrift pikt het op ?

En The Atlantic teslotte kwam  met een leuke infographic (van amerikaanse cijfers); The Atlantic  how motherhood is changing dramatically in 11 graphs

Voor de discussie liefhebber hier nog de uitzending van Debatop2 (15 mei 20130)
Get Adobe Flash

Bij Pauw en Witteman zei Mona Keijzer‘Het is een goede zaak als vrouwen nadenken over hun financiële positie’

 

Toevoegingen van lezers:

Blog van Monique Sparla : ehh, de zweep erover?

Lied van Lijnie van Wijk: Een Lied

Lieke Lamb: "Stuur mij jouw reactie op Balance Babes..."

Posted in Blog, Lieke Lamb, News | 4 Comments

De vijf KoningsTrends…

…uit de eerste speech van Koning Willem Alexander. Welke trends benoemde hij en wat kunnen wij ervan leren? Trendwatcher Lieke Lamb herkende vijf trends in de speech.

a443d61d3aefe5b37098ea92073c988f_viewACTUEEL

Bekijk hier mijn bijdrage vanaf 1’52” aan  WNL Vandaag De Dag (7 mei 2013)  over dit onderwerp.


Beluister hier het interview op radio 1 Avondspits:
 

1. Samenredzaamheid
WA02Al gelijk in het begin van zijn rede begon koning Willem-Alexander over wederkerig vertrouwen, waarmee hij, zoals hij zelf aangaf, voortborduurde op de kersttoespraak van zijn moeder. Door de hele crisis heeft de trend ‘ontsystematiseren’ steeds meer vorm gekregen. Men verloor het vertrouwen in overheid en grote bedrijven. Het zal moeite kosten dat vertrouwen terug te winnen. Ondertussen zoeken de mensen steeds meer heil bij elkaar. Kleine (burger) initiatieven en creatieve eigen oplossingen om elkaar te steunen zie je op allerlei gebieden ontstaan. Van thuiszorg tot energie inkopen.

De koning… “Democratie is gestoeld op wederkerig vertrouwen. Vertrouwen van burgers in hun overheid. Een overheid die zich aan het recht gebonden weet en perspectieven biedt. Maar ook vertrouwen van de overheid in haar burgers. Burgers die zich medeverantwoordelijk weten voor het algemeen belang en opkomen voor elkaar.”

2. Kracht van het collectief, met ruimte voor het individu 
De jaren van ‘ieder voor zich’ liggen duidelijk achter ons. Het grote individualisme uit de jaren ’80 en ’90 maakt plaats voor een genuanceerder beeld. De balans tussen jezelf zijn en deel uitmaken van een groter geheel. Daarbij vindt een herwaardering van oude normen en waarden plaats. Natuurlijk in een moderne eigentijdse variant en met een gezonde verwachting naar wat de toekomst in petto heeft.

De koning… “Ieder voor zich lijken we weinig greep te hebben op ontwikkelingen die ons leven beïnvloeden. Onze kracht ligt dan ook niet in afzondering, maar in samenwerking.” … “Eenheid èn verscheidenheid. Eigenheid èn aanpassingsvermogen. Besef van de waar de van tradities èn nieuwsgierigheid naar wat de toekomst brengt.”

3. Menselijke maat
20130430 WA01Meedoen is belangrijker dan stoer doen. Het pochen en groothouden wordt vervangen door om je heen kijken en mensen erbij betrekken. Oog voor de ander, oog voor de menselijke maat, juist in een tijd van digitalisering, van snelle veranderingen in de wereld. De tijd nemen voor elkaar. Aandacht voor het kleine. Ruimte voor het ongewone. Plaats voor iedereen. De koningsvaart met bijdragen vanuit alle lagen van de bevolking en alle soorten van culturele smaak – zelfs hier en daar in wonderlijke combinaties- was daar een mooie uiting van.

De koning… “Hoe groot de verscheidenheid ook is, hoe verschillend onze overtuigingen en dromen ook mogen zijn, waar onze wieg ook stond, in het Koninkrijk der Nederlanden mag iedereen zijn stem laten horen en op voet van gelijkwaardigheid méébouwen.”

4. Verkenning Herkenning Erkenning
Nederland is klein maar fijn. Een land om trots op te zijn. Ook naar het buitenland toe. In een jurk van een Nederlandse ontwerper (Jan Taminiau ) en handjes schuddend met een Nederlandse DJ (Armin van Buuren) was het Koninklijk paar natuurlijk zelf het ultieme reclame plaatje voor ons land. De koningsvaart met als thema ‘Dit is uw land’ deed denken aan de Londense openingsceremonie van de Olympische Spelen. Dit was onze kans ons cultureel erfgoed als ook onze sportkanjers te laten zien. Sporters als Marianne Vos, bart Veldkamp, Inge de Bruin en Epke Zonderland, maar ook exportproducten zoals de musical kwamen voorbij. En het leger liet nog even zien een ware hoogvlieger te zijn. (Met het thema ‘cultuur en sport’ bleven helaas een paar sectoren liggen zoals bv ICT en de Agrarische sector, maar dat terzijde). Als de vijf ‘herauten’ of ‘koning van wapenen’ werden mensen gekozen die excelleren  in hun vakgebied en dat ook wisten te vertalen naar het grote publiek, zoals bv André Kuipers. Nederland maakt deel uit van een groter geheel en staat niet op zichzelf. We zijn een daadkrachtig, eigenzinnig, grensverleggend landje.

De koning… “En als bewoners van deze aarde, die zich geconfronteerd zien met tal van opgaven die alleen in internationaal verband zijn op te lossen.” … De drang om grenzen te verkennen en liefst te verleggen, heeft ons vèr gebracht. Vijf bijzondere landgenoten staan daarvoor symbool. Zij vervullen hier, vandaag, een traditionele rol, maar zijn tegelijkertijd een levend bewijs van waartoe wij in staat zijn”

5. Hulp, Hoop en Houvast 
Nadat het brave Rust Regelmaat en Reinheid vervangen werd door het wat rebellerende Licht Lucht en liefde, zitten we nu in een periode van Hulp Hoop en Houvast. Niet een passief hopen op hulp maar een actief, inventief hoop en perspectief bieden. Niet huiverig om daarbij hulp te zoeken of te geven.  En met respect en beleid om te gaan met de aarde en met elkaar. Een transitie periode waarbij je de  crisis niet weg kan denken natuurlijk maar waarbij wel de verkrampende angst en onmacht wordt afgeweerd. Om  onze ondernemersgeest goed de ruimte te kunnen geven  hebben we  enthousiasme en lef nodig en een goede dosis zelfvertrouwen. Een positieve upswing.

De koning… “De hoop van ons land schuilt in het samenspel van al die mensen, met hun talenten, klein en groot. Vindingrijkheid, ijver en openheid zijn al eeuwenlang onze kracht. Daarmee hebben wij de wereld veel te bieden.”

Lieke Lamb is eigenaar van Trendwatcher.com en BalanceBabes.com

Posted in Blog, In the Media | Leave a comment

Op bezoek in het Torentje bij Mark Rutte

Posted in In the Media | Leave a comment

7 Ditches TV:
Lieke Lamb, trendwatcher, over transitie en waarom de crisis tot 2020 duurt

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke Lamb
met de TrendsVerwachting 2013 bij Studio Max Live

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke Lamb
bij Studio MAX Live over de jaren ’50

Posted in In the Media | Leave a comment

MHONDORO WILDLIFE YOGA – DAG 4

MINDFULNESS WALK EN WILDLIFEYOGA

Het is weer heerlijk ontwaken met de zon  en dan gauw klaar maken voor de eerste wandeling.

In alle vroegte wandelen we over het terrein. Dit keer dwars de vlakte over en langs de uitkijkbunker. Mooi om die nou eens vanaf de andere kant te zien.

Hier stond dus gisterenmiddag de olifant bij het water. Het is een korte maar  fijne wandeling. Een heel stuk door open vlakte.

We zien veel mooie planten en kleinere dieren. Echt groot wild laat zich niet zien.Na terugkomst bij de lodge is het eigenlijk gelijk door de wagens in , want het ontbijt zullen we nuttigen midden in het park bij een groot meer, waar we ook een yoga sessie zullen houden. Als we aan komen rijden hebben kokkin Znobia en Eddy alles al klaargezet en wauw wat ziet dat er geweldig uit!! Een idyllisch plaatje !

Luxe schalen vol gezonde lekkernijen, fruit en verschillende sappen. Terwijl wij ons tegoed doen, stijgt de zon steeds strenger.

Na een uitgebreid ontbijt is het tijd om het meer heen te lopen om aan de overkant op een strook langs het water onze yogamatjes neer te leggen en terwijl Ivan de wacht houdt neemt Monique ons mee in de yogasessie waarbij lichaamsbeheersing, concentratie en ademhaling centraal staan.


De zon is erg warm wat bijdraagt aan het onwerkelijk gevoel van hier zo midden in de natuur aan dit prachtige meer te staan in onnatuurlijke houdingen, met een focus op je eigen wezen. Ik hoor in de verte een vogel drammerig zijn toonriedeltje herhalen. Boven het meer zweven libellen. Die focus op je lijf, je houding, je gedachten heeft iets meditatiefs. De ‘gewone’ wereld met al zijn drukte, verplichtingen en bezigheden kan niet verder weg zijn dan hier en nu op deze plek.

Als we na de sessie teruglopen besluiten Myriam en ik  nog even met blote voeten door het beekje te waden. Wat een heerlijke verkoeling en wat een paradijselijk gevoel.

Het is soms moeilijk voor te stellen dat dit park ook zijn leed kent van gewonde of gejaagde dieren. Hier voel je dat Afrika de essentie van ontstaan en vergaan in zich heeft. Van schepping tot eeuwigheid.

Na de yoga sessie gaan we terug naar de lodge waar het de bedoeling is even te chillen en ik duik het zwembad in , maar ja er komt een zwijnenmoeder met vier (!) kleintjes langs (heimwee!) en er zitten apen  bij de drinkplaats.

Kortom, tijd om je te vervelen is er niet .

 

OLIFANTENKUDDE

Na een voortreffelijk lunch krijgen we een uitgebreide en leuke workshop over voeding. Slim en gezond eten en wijs omgaan met keuzes.  We moeten ook een lijst in vullen met wat voor types we zijn en Monique geeft allerlei tips en trucs. Met trots constateer ik dat ik al de nodige dingen goed doe (dag beginnen met glaasje uitgeperste citroen, koud douchen af en toe ed). Hierna is het alweer tijd voor safari en net als je hier denkt dat het niet gaver kan… kan het gaver!!! Ivan heeft doorgekregen dat er een groep olifanten is gesignaleerd en als we er arriveren is groep een redelijke understatement. Het is een enorme kudde olifanten.

Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Vlak bij de weg staat een kudde dan verderop nog een heel in de verte in een soort kuil staat nog een enorme groep.


Een grote mannetjesolifant steekt vlak voor onze wagen de weg over. Imposant en nederig makend als hij even op ons af lijkt te komen.

 

Wat voel je je dan intens klein. Naast ons het veld bezaait met dieren. Een moeder met een kleintje. Een oudere vrouwtjesolifant.

 

Verderop nog meer kleintjes in verschillende leeftijdscategorieën omringd door grotere.

In de verte een olifant bij een aantal rotsen die zichzelf rustig met stof staat te wassen. We kijken onze ogen uit.

We zouden er zo de hele dag kunnen blijven staan, zo fascinerend. Als ik al niet overdreven veel foto’s maakte deze week doe ik dat hier zeker. Maar het is onmogelijk alles te vangen en weer te geven op beeld wat een intensieve ontmoeting dit is.

Na ons olifanten avontuur gaan we nog even naar een afgelegen plek in het park waar nu nog een oud bouwwerk staat. Maar waar binnenkort een spiksplinternieuw stuk resort zal komen met heuse sterrenbedden: slapen onder de blote hemel.

We eten en drinken er wat. (Ivan heeft ons van de week al kennis laten maken met de fever plant die hij plukt en dan als een soort mint in het water doet.) Het ruikt lekker. We kijken of we vanaf hier Mhondoro Lodge kunnen ontdekken en er is de realisatie dat het eind van de Afrika trip nu in zicht komt….

NEUSHOORN MET KIND

Op de terugrit stuiten we op een neushoornmoeder die met jong midden op de weg loopt. Als ze ons hoort zet ze flink de draf erin terwijl ze haar kind voor zich uit laat rennen.

Verderop zien we een mannetjes neushoorn. Geen idee of hij de vader is.

Ondertussen zakt de zon en geeft een prachtige gloed over het gebied. Ik zuig alles heel intensief in me op.

Eenmaal terug op de lodge is de zon onder. We dineren buiten op de veranda terwijl in de verte het onweer opkomt. De lichtflitsen vormen een prachtig afscheid voor een laatste avond.

Als extra cadeautje verschijnt tegen middernacht de olifant weer. Eerst bij de drinkplek en vanaf daar loopt hij naar het zwembad. Ik ren hem door de tunnel achterna.

Trotseer de stromende regen en zit op de houten vloer naast t zwembad te wachten tot ie weer zal gaan drinken.

Mijn geduld wordt uiteindelijk beloond en ik houd het enorme dier tot lang nadat alle mogelijke foto’s en selfies zijn gemaakt, gezelschap.


Het levert me een intens gevoel van verbondenheid en een extreem korte nacht op.

 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om terug te lezen over Dag 3

Lees Terug: Intro

binnenkort hier dag 5

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Een dronk op docenten die het verschil maken !

“Nou dan zie ik u bij de diploma uitreiking!” Hij steekt zijn hand uit om gedag te zeggen. Ik wil mijn hand optillen om de zijne te schudden, maar vertraagd dringt door wat hij zegt! En even blokkeert alles in mijn lichaam. Ik verstijf. Kennelijk doorgrondt hij het rare moment van hapering, of misschien is het iets in mijn gezichtsuitdrukking dat me weggeeft. In ieder geval lijkt hij mijn gedachten te raden. Hij lacht ontspannen en voegt er vrolijk aan toe: “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, zo’n bijdehante meid, kom op !”

Morgen wordt ze 19 en dit was de laatste tafeltjesavond (of tienminutengesprek) van dit jaar. De allerlaatste van de hele school periode als ze slaagt…als ze slaagt.  Ik durf het nog niet te geloven. Houd liever nog even een slag om de arm. Er kan nog van alles misgaan. Er moet nog een examen periode. De moeilijkste. Ze is er nog niet.

Drie jaar geleden begon ze op deze VMBO school . Na een lange intensieve strijd die al in groep 1 van de basisschool begon en ons via regulier naar speciaal onderwijs leidde. Tot aan een half jaar thuis zitten aan toe. Want niemand zag het zitten. Niemand durfde het aan. Hele rijen mappen heb ik staan van alle voorgaande gesprekken op scholen, met docenten, met besturen, met begeleiders. Bij alles wat -bij de brand die we hadden- verloren ging, bleef dit ongeschonden. Helaas! zou ik bijna zeggen. Want wat heb ik getwijfeld om het zelf dan allemaal maar weg te gooien bij het herinrichten van het huis. Een schone lei! Ik kon het niet. Bij het doorbladeren, tijdens het afwegen, werd ik de gesprekken weer in gezogen. Terug de tijd in. Met het risico in een zoutpilaar te veranderen. De eindeloze verslagen met daarin de nadruk op wat ze niet kon en vooral de al dan niet goedbedoelde waarschuwingen aan het adres van ons; de ouders. Realiseer wel dat…Wees er van bewust dat.. begrijp wel dat.. Ga ervanuit dat…. U moet niet denken dat… Het indekken.

Er spreekt weinig vertrouwen uit al die verslagen. Waar privé ingehuurde hulp en een enkele gouden therapeut nog de kracht in haar wilden zien, leek het of docenten ons vooral willen doordringen van het feit dat het kansloos was. Hun gebrek aan vertrouwen in haar kunnen is af en toe zelfs pijnlijk voelbaar door geschreven adviezen heen.

Wij hadden als ouders natuurlijk veel onzekerheid, angst soms, hoe het later moest. Maar voelde wel altijd een diep soort vertrouwen. Vertrouwen dat ze het op de een of andere manier zou redden. We waren blij met het vertrouwen dat de school ons schonk toen ze drie jaar geleden na een lange zoek- en smeektocht het daar dan toch mocht gaan proberen. Zwaar omringd door de mitsen en maren. Eigen risico. Wij waren het als ouders die moesten duwen en trekken. Niet alleen aan haar, maar vooral ook aan het schoolsysteem. Anderen overtuigen dat ze het echt wel kon. Smeken om geduld, bidden om begrip en vragen om dat zo waardevolle vertrouwen. En vol “zie-je-wels” als ze goede cijfers haalde. Als ze overging. Wij wisten het wel dat ze het kon! Ha!!  Wij wel. Wij hadden niet getwijfeld aan haar kunnen!

Nu staat daar tegenover me ineens een docent, “een strenge hoor” had mijn dochter mij toevertrouwd. Maar ik vind hem vrolijk en ontspannen. Een lid van ‘het systeem’ dat meer vertrouwen heeft in mijn dochter dan ik. Die me met zijn lach troost, bemoedigt en berispt. “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, kom op !”

Ik kan hem wel zoenen. En als ze straks slaagt (als.. ik durf er helaas gewoon nog niet van uit te gaan) doe ik dat misschien ook wel. En als ze niet mocht slagen: ook!  Want het gaat niet om dat papiertje. Het gaat om willen zien dat er potentie in zit en moed tonen daar mee aan de slag te gaan. Het gaat er om het kind vertrouwen te schenken.

Morgen wordt ze 19. En als we toasten zal ik in gedachten een dronk uitbrengen op deze docent en alle docenten, met name die in het speciaal onderwijs, die bereid zijn een stapje verder te gaan, zonder continu op de rem te gaan staan. Die zoeken naar wat lukt en dat ook durven uitdragen. Een dronk op docenten die het verschil maken! Dank jullie!

Posted in Blog | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 1

Nu ik wist dat ik zelf binnenkort naar Afrika zou gaan, keek ik nog aandachtiger naar de National Geographic documentaire over Cheeta’s. De Cheeta is mijn favoriete dier, dus ik had sowieso wel gekeken maar nu toch met meer kriebels in mijn buik. De programmamaker volgt langere tijd een Cheeta-moeder met haar jongen en laat zien hoe ze onuitputtelijk en toegewijd zorgt, jaagt en les geeft. De oermoeder trekt met haar koters van gebied naar gebied. Daar Cheeta’s zonder direct jachtinstinct worden geboren leren ze het echte jagen van hun moeder die voordoet, de prooi neerhaalt en daarna de jongen de prooi laat doden om ze zo het nodige zelfvertrouwen mee te geven. Bijna twee jaar lang blijft de Cheeta-moeder daardoor bij haar kroost. De documentaire sluit af met het verwachte en onvermijdelijke. Op een dag gaat ze op pad. In stilte, geen afscheid. Tegen de tijd dat haar jongen wakker worden en haar gaan zoeken is zij al mijlenver. En dit keer zal ze niet meer terugkeren. Haar jongen gaan alleen verder.

Het gebied waar ik naar toe ga herbergt naast Cheetas ook de BIG 5.
Mhondoro Game Lodge ligt midden in het park Welgevonden, in het noorden van Zuid Afrika. In deze ‘game reserve’ leven dus Olifanten Buffels, Leeuwen, Neushoorns en Luipaarden naast tal van andere diersoorten. En het is een echt vogelgebied met een keur aan fladderende vriendjes. Ik neem me voor om voor de reis aanvangt er nog wat studie-uren aan te wagen, maar dat komt er helaas niet meer van: het is hier immers altijd drukdrukdruk. Des te leuker dat ik daar, midden in de wilde natuur, me zal onderwerpen aan een paar dagen yoga! Verplicht ontspannen! Een uitdagend nieuw concept waarmee ik mag gaan kennismaken. Onthaasten in optima forma. Na een innig afscheid van het thuisfront en een waslijst aan laatste instructies voor de thuisblijvers begeef ik me op pad.

De vlucht naar Zuid Afrika verloopt soepel. Ik weet het soms omhoog kruipende gevoel van wat ik daar eigenlijk in vredesnaam ga doen, te onderdrukken. Tijdens de nachtelijke overstap in Parijs app ik nog even met thuis en vervolgens met Liesbeth, één van de andere reisdeelnemers, die ik op het vliegveld van Johannesburg zal ontmoeten. Dan gaat de phone uit. Ik slaap licht en geniet vooral van het gave dubbeldekvliegtuig met bar (voor de kenners; een Airbus 380).

Op het vliegveld van Johannesburg zou iemand klaar staan voor me met een bordje met mijn naam. Ik zie zo gauw niemand met mijn naam, dan eerst maar Liesbeth opsnorren. Mijn telefoon wil op geen enkele manier verbinding maken dus ik laat het maar. Gelukkig vind ik Liesbeth en als we nogmaals langs de wachtende mensen met borden loop zie ik ineens onze naam er wél bij staan. Maar enkel doopnamen en zonder achternaam. We kunnen er hartelijk om lachen en de sfeer zit er gelijk goed in. Het blijkt dat ook Monique, de yoga docente, en haar vriend Patrick, fotograaf, op het vliegveld zich bij ons aansluiten en met de chauffeur begeven we ons gevieren naar de taxibus. Een uurtje tijdverschil met Nederland is er slechts en de temperatuur is hier lekker zomers.

Het is een kleine drie uur rijden naar het Reserve en onderweg wissel ik uit het raam staren af met op mijn telefoon kijken of ik enige vorm van verbinding kan krijgen om te laten weten dat ik aan ben. Helaas, geen geluk. Langs de route zie ik de drukke bebouwing van Johannesburg langzaam overgaan in buitenwijken en ten slotte in natuurgebied en bergen met hier en daar wat plukjes bebouwing. De sfeer in de taxi is opperbest en hier en daar melig.

Vlak voor we bij de toegang van het park zijn heb ik ineens kort verbinding met mijn telefoon. Er komt 1 sms berichtje binnen, van mijn man, dat duidelijk deel is van een serie waarvan ik wat gemist heb… “ook al vindt je zus het geen goed idee wilde ik het je toch laten weten. Enfin het is hopen en afwachten nu. Maak je niet druk over terugkomen maar laten we wel contact houden. Je moeder is een sterke he “

Pardon? Verstijft zit ik achter in de wagen. Het Afrikaanse landschap buiten zakt weg in een wazige mist. De rest grapt en grolt verder. Enthousiast dat we er bijna zijn. Ik probeer in stilte wanhopig verbinding te maken.

Voor we het park binnen mogen moeten we allemaal een formulier invullen. Eenmaal door de toegangspoort bevinden we ons op een toegangslocatie met wat gebouwen, wc’s en er is een bedrijvigheid aan mensen en wagens. We stappen uit de taxi en worden ontvangen door Ivan, een jongeman die de rest van de week onze ranger zal zijn. Hij legt onze koffers in een aanhangwagen en klapt het rooster van zijn safari wagen omhoog om er eten en drinken voor ons op te serveren. Kennelijk pauzeren we hier voor we aan de tocht van 3 kwartier het park in beginnen. Water met limoenen, munt (heerlijk in de warmte) wat nootjes, gedroogd fruit, groente snacks en gedroogd vlees dat het proberen waard is.

Bij bellen kreeg ik geen gehoor, maar ik heb inmiddels de rest van de sms-jes binnen. Mijn moeder is vannacht onwel geworden, bleek een hartinfarct te hebben  en ligt na een nachtelijke spoedoperatie nu in een ziekenhuisbed op de intensive care. Het lijkt tot nu toe goed te gaan al is het spannend. Terugkomen wordt me ontraden en het laatste berichtje van manlief eindigt met: concentreer je daar maar, probeer te genieten, alles sal reg kom.

Mijn opties zijn momenteel beperkt en ik concentreer me op het vastleggen van de reis. Ivan is een vrolijke jongeman vol verhalen. Weet ontzettend veel. En praat een aardig te verstaan woordje (Afrikaans)Nederlands al zorgt het accent de hele week voor hilariteit. Het klikt met de groep (hij en Patrick zijn wat betreft humor aan elkaar gewaagd) en het is een warme ontspannen sfeer. Er valt hier gelijk een soort rust over je.

Na een hapje en een drankje gaan we in de safari-wagen richting Lodge en dus echt het gebied in. Ik mag voorin zitten, wat ik geweldig vind, want los van alles goed kunnen zien, hoor ik ook alles wat Ivan vertelt. Ik laat me afleiden. De omgeving is van een intense schoonheid. We rijden op een enkelvoudig spoorachtig pad dat door het hele gebied slingert. Van stukken dichtbegroeid tot bergachtig tot aan grotere vlaktes, met een prachtige lucht die echter wel wat donkerder dreigt te worden. Zuid Afrika kamt al tijden met droogte en al valt het hier in het Noorden mee is water welkom.

Nadat we de eerste emotie van de omgeving te boven zijn en Ivan wat spelregels omtrent wildlife doorgenomen heeft (handen binnenboord, niet gaan staan in de wagen etc) komt hij met een spel op de proppen: punten voor wie dieren weet te spotten. Een zebra of gnoe is 10 punten, net als een impala, waterbok of zwijn. Een buffel is 100 net als een olifant. Een leeuw gaat voor 500, luipaard 1000.

Het leidt tot een hoop gegil en gegiechel zodra iemand iets denkt te spotten. Zeker als Monique overtuigd is een olifant te zien maar t een zebra blijkt te zijn. Strafpunten!! Ivan wint met gemak want hij heeft superscherpe ogen en natuurlijk enorm veel kennis en ervaring in dit gebied. Maar we doen ons best.

Nadat we Ivan bij de aanblik van de eerste zebra en gnoe hebben gedwongen heel lang stil te staan om ons hele foto geheugen vol te schieten, komen we er al gauw achter dat deze dieren hier veelvuldig voorkomen.

Dus wordt het spotten nu naar groter wild. Weer is Ivan de winnaar als hij ons op een giraffe wijst die wij zelf echt nooit tussen de bomen zouden hebben ontdekt.

 

Terwijl we volop bezig zijn de giraffe te bewonderen en op onze apparaten vast te leggen, betrekt om ons heen ongemerkt de lucht steeds verder. Als we weer gaan rijden vallen de eerste druppels maar al gauw verandert het druppelen in een gigantische hoosbui. Helemaal achterin de wagen zit Patrick droog, Monique en Liesbeth zitten echter door de wind toch flink in de gevarenzone. Gelukkig heeft Ivan grote groen regenjacks die snel worden aangetrokken. Ikzelf zit voorin en dus zonder enig dak of scherm maar ben al gauw zo doorweekt dat ik besluit geen jack aan te doen maar de regen geheel te ondergaan. Het heeft iets helends en troostends tegelijk. Alsof ik me erin kan verstoppen. Ik laat het letterlijk en figuurlijk over me heen komen. Het sluit al het andere af. Ivan zet de vaart erin wat wel zorgt dat de striemen in mijn ogen me het kijken bijna onmogelijk maken dus krijg ik van hem zijn pet terwijl hij zijn zonnebril opzet om het water uit zijn ogen te houden. De sfeer blijft opperbest en wordt zelfs meliger door de regen. En zo heftig en snel al de stortbui kwam zo verdwijnt hij ook weer om over te gaan in een gewone regen die langzaam af neemt naar miezer niveau. Als we arriveren bij de Lodge is er een prachtige dubbele regenboog om ons te verwelkomen, waarna we zingend en met paraplu’s door het personeel bovenaan de trap worden opgewacht.

Ik ben volkomen doorweekt, mijn shirt plakt om mijn lijf, maar ik voel me er prima onder. We zien een prachtige vogel, met een enorm lange staart; een Wida.

We stappen het hoofdgebouw binnen. Een prachtige ambiance met zorg ingericht, die een smaakvolle luxe uitstraalt. Een grote centrale ruimte, maar ook een sportzaal een zwembad en restaurant gedeelte. En wifi! We maken kennis met Myriam, de eigenaresse. We checken in  en krijgen informatie over de locatie. Zo mag je bijvoorbeeld nooit alleen over het terrein lopen want er zijn geen hekken en alle dieren kun je in principe tegenkomen en hoe spannend en leuk dat ook klinkt je wil het toch niet echt meemaken ineens oog in oog met een gevaarlijk exemplaar te staan. Verder leggen ze uit dat onder het hoofdgebouw de tunnel naar de zogenoemde Hide is. Je mag er zelf altijd naar toe als je wilt en komt dan uit bij de drinkplaats van de dieren.

Voor de yoga retreat is de villa (een separaat te huren accommodatie naast de “mainlodge”) de uitvalsbasis. De villa heeft net als de mainlodge een verwarmd zwembad. En een eigen gym,yoga ruimte, chef en ranger. En heeft naast een “master bedroom” twee 2-persoons slaapkamers. Op het mooie grote terras dat vanaf hoogte uitkijkt over de vallei en de drinkplaats is een trap langs het zwembad naar beneden. Waar in de verte wat zebra’s staan. Onder de villa zit de officiële yoga ruimte.

Terwijl de rest nog wat rondkijkt zie ik eindelijk gelegenheid me af te zonderen en naar huis te bellen. We praten, huilen (ik dan), overleggen en spreken af dat ik blijf. Zodra er enige verandering of nieuws is hoor ik het. En kan de terugreis zo geregeld. Ergens tussen gerustgesteld en hyper, was ik op de badkamer mijn gezicht met koud water.

Terug op het terras is het uitzicht inmiddels wonderschoon aan het veranderen door de dalende zon en de groep zebra’s die naar de drinkplaats is gelopen. Geen minuut te verliezen: hup terug naar het hoofdgebouw en daar de trap af door de tunnel! Patrick heeft zijn grote zoom lens bij zich maar je zit er in de uitkijkruimte al zo dicht bovenop dat het zelfs met mijn telefoon lukt prachtige plaatjes te schieten. Verderop staat een zebrajong, met haar moeder. Ik slik een paar keer flink en staar in de verte terwijl de zonsondergang bemoedigend naar me knipoogt.

 

Daar de rest van het yoga gezelschap pas morgen arriveert, zullen we dán pas starten met het speciale menu (eigenlijk hoor je echt te detoxen maar de groep koos voor een mildere variant: door Monique samengestelde supergezonde maaltijden). Nu eten we nog uitgebreid en mag er ook nog vlees en alcohol. Voordat we aan tafel gaan, gaan we even naar ons eigen huisje om ons op te frissen. Het is al donker en Ivan loopt mee.

We komen geen wild tegen. Geen groot wild in ieder geval. Wel een krekel en een kikker. Over alles weet Ivan veel te vertellen.

In de Villa is inmiddels de tafel feestelijk gedekt.

Het is een gezellige groep in de Villa, met ook de mensen van de Lodge zelf erbij en de rangers . Er wordt volop gelachen en gek gedaan. Het leidt heerlijk af en ik lijk meliger dan ooit , maar ook de andere leden van het gezelschap laten zich niet onbetuigd. Het is een ontspannen sfeer. En de maaltijd overheerlijk. Ik geniet er nog even goed van. Aan het eind van de avond komt er Amarula op tafel, Afrikaans alcoholische sterke drank. Ik vind t leuk om te proeven en krijg een glaasje.

Ik vind het lekker, maar voel ook dat ik moe ben en de onzekerheid over thuis en de tranen inmiddels zo drammend hun beurt afwachten dat ik besluit niet verder te drinken omdat ik vrees dat dat mijn ‘vrolijke bui’ zal doen omslaan en ik wil hier de sfeer niet verzieken. Ik voel me schuldig over het laten staan van de rest van het glaasje. Hoop tevergeefs dat niemand het merkt. Ze zien het maar vinden het niet erg.

Het is inmiddels al vrij laat en morgen ochtend zullen we om half 6 gewekt worden door Ivan, om dan om 6 uur op safari te gaan. We achten het dus wijs langzaamaan ons bed te gaan zoeken. Ivan brengt Liesbeth en mij naar ons huisje terwijl we onderweg nog allerlei kleinere dieren zien.

Het huis dat we delen heeft een ruime woon/zitkamer met aan beide kanten een deur naar een slaap- en badkamer. Liesbeth aan de ene kant, ik aan de andere. Naast de eigen badkamer hebben ook beide kamers nog een buitendouche. Ik ben verliefd!! Het huis heeft net als het hoofdgebouw en de villa een veranda-achtig balkon dat over de vlakte uitkijkt. Het bed ziet er geweldig uitnodigend uit, maar ik besluit na Liesbeth welterusten te hebben gewenst, eerst nog uitgebreid met thuis te appen. Dan nog de foto’s inladen op mijn laptop en dan nog even de social media en mail nalopen. Kamer beetje inrichten, outfit klaarleggen voor morgen. Al met al is het diep in de nacht voor ik eindelijk op mijn bed plof.

De wifi werkt gelukkig perfect en al googelend naar de oorzaken, gevolgen, opties en vervolgtrajecten van mijn moeder haar aandoening doezel ik uiteindelijk toch weg.

Klik hier om verder te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Lees Terug: Intro

Posted in Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

André Kuipers doet het licht uit, Lieke Lamb bij Max

André Kuipers doet het licht uit op de Erasmusbrug voor Earth Hour

Op zaterdag 24 maart 2018 doen overal ter wereld om 20.30 uur lokale tijd miljoenen mensen, steden, bedrijven en organisaties het licht voor een uur uit om te laten zien dat zij de toekomst van onze planeet belangrijk vinden: Earth Hour. Ook in Nederland zijn er dit jaar weer vele initiatieven.

Lieke Lamb sprak erover bij Tijd Voor Max. Voor videofragment en artikel klik hier. 

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke bij omroep Max

Bij Tijd voor Max praten over Duurzaamheid, Milieu en Energie

Posted in Blog | Leave a comment

Artificial Intelligence

Edited by Lieke Lamb // TrendStrategist; Innovation Ambassador & Keynote Speaker (e-mail // Linkedin)

15 virtual AI assistants for digital marketers

A quick look at AI digital assistants to carry out marketing tasks (track metrics, detect anomalies, analyze ads, create and publish content, suggest how to optimize campaigns, generate reports) Read More

 

AI, FOR REAL

Hbr.org  the lineup  Read More 

Google gaat spraakassistent Assistant Nederlands leren

Google zoekt een tekstschrijver voor zijn Google Assistant. Het bedrijf zegt hard te werken aan een Nederlandse versie van de spraakassistent. Google zoekt met een vacature een Nederlandse tekstschrijver die zijn spraakassistent persoonlijkheid moet geven. “We werken hard om de Google Assistant ook Nederlands te leren spreken” Read More

Elon Musk: Competition for AI Superiority at National Level Will Be the “Most Likely Cause of WW3”

Elon Musk took to Twitter to respond to Putin’s comments about AI and world war, stating again that he believes we are more likely to see a world war arise as the US, Russia, and China all compete for AI superiority than from any other cause. Read More

Robot shock threatens the most vulnerable communities

Service sector jobs that replaced those in manufacturing are in turn at risk from AI Read More

 

Posted in Artificial Intelligence | Leave a comment