In METRO : ‘VOORBEELDFUNCTIE MEDIA VAKER TER DISCUSSIE’

In Metro mocht ik mn zegje doen over wat ik noem : De Fluwelen Communicatie : Waar begint verantwoordelijkheid en eindigt daar dan creatieve vrijheid?

 

Hebben de makers van Boer zoekt Vrouw een grens overschreden door in een recente aflevering deelnemers over een spoor te laten lopen? ProRail vindt van wel. De beheerder van het spoor in Nederland voert al geruime tijd campagne tegen spoorlopen en verwijt de KRO/NCRV het verkeerde voorbeeld te geven.

Het is niet de eerste keer dat keuzes van media ter discussie staan vanwege hun voorbeeldfunctie. Volgens trendwatcher Lieke Lamb zijn we ook nog lang niet uitgepraat over de mate waarin media enkel ’correct’ gedrag mogen tonen.

ALCOHOL
„Het is echt een vraag van deze tijd. Waar ligt de grens?

Lees Verder

Posted in In the Media | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Lieke Lamb bij SBS Shownieuws Talpa Network over PAL-V de Vliegende auto

In 2020  zal hij er dan eindelijk zijn : De Vliegende Auto: de PAL-V .

Een Nederlandse innovatie en een ware wereldprimeur. Maar hoe werkt dat nou precies? Bij Shownieuws vertelde ik erover (zie fragment vanaf ong 23.15)

Voor meer informatie en alle details en specificaties zie  de site van PAL-V 

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Lieke Lamb bij SBS Shownieuws Talpa Network over Fake accounts

Bij SBS Shownieuws besprak Lieke de fake accounts van BN-ers op social media, die met een bekende naam proberen om mensen geld afhandig te maken of ze op een andere manier op te lichten.

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Visie Klimaat door Richard Lamb

WAT GAAT ER GEBEUREN ALS HET ÉCHT LANG DROOG BLIJFT?

Voor verschillende organisaties werd Richard gevraagd mee te denken over korte  en lange termijn gevolgen van het veranderende klimaat. Wat als we langere periode met extreme droogte of hitte te maken krijgen?

Voor Metro maakte hij een korte samenvatting: Lees hier

Ook sprak hij erover bij verschillende radio programma’s:

luister hier uitzending 1

luister hier uitzending 2  

 

 

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , | Leave a comment

SBS Shownieuws praten over muziek, t-shirts en Retro !

Bij Shownieuws SBS mocht ik mijn visie geven op de retro trend onder jongeren die klassiekers uit de pop en rock muziek vooral kennen uit eigentijdse films en series.

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

TrendWatcher Lieke Lamb bij RTL EditieNL over Ztringz

Bij Editie NL, RTL mocht ik vertellen over de retro trend in speelgoed en dan met name Ztringz

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Vierkante Ogen,
Column voorgedragen bij het Ministerie van OCW, April 2017

Vierkante Ogen,
Column voorgedragen bij het Ministerie van OCW, April 2017
Bijeenkomst over de voor- en nadelen van digitalisering in de klas.

Mijn naam is Lieke Lamb, Innovatie Ambassadeur, TrendStrateeg en Spreker. Ik houd mij bezig met technologische ontwikkelingen en hun impact op de maatschappij, om zo organisaties op weg naar de toekomst te helpen met visies, strategieontwikkelingen, beleidsplannen etc.

Ik woon op twitter (verslaafd schijnt het,.. tja wat heet… verslaafd aan communicatie …verslaafd aan praten met anderen ..aan contact….en verslaafd aan lezen en kijken.. verslaafd aan het nieuws, verslaafd aan het leven!)
Ik ben tevens moeder van 4 pubers.
Ik weet niet of u goed naar mijn ogen heeft gekeken. Ik weet ook niet of het echt goed te zien is, maar ze zouden vierkant moeten zijn.

Onklikbaar
Dat gegeven verraadt  dan ook direct mijn leeftijd. Want onze hele generatie kreeg vierkante ogen. Wij allemaal! De schuld van de TV  En we werden ook allemaal enorm agressief. Dat kwam onder andere door The A-team. U weet wel  die groep potige inhuur-helden.  En door MacGuyver  en door nog meer van zulks. Ik herinner me enquêtes die we op school in moesten vullen over wat en hoe vaak we keken. ‘Voer voor statistieken’ gromde mijn vader als we erover vertelden. Ik herinner me een gesprek van mijn moeder met een buurvrouw naar aanleiding van een artikel wat toen verscheen over vierkante ogen. Ik was er verbaasd over. Ik was in de leeftijd dat ik wel begreep dat je van stiekem ‘s avonds lezen in het donker heus niet per direct je ogen verpestte. Iets waar ik als jong kind zo veelvuldig voor was gewaarschuwd. En ik begreep ook dat de gekke bek die je trok heus niet bleef staan als net de klok sloeg. Angst constructen om kinderen sociaal of cultureel gewenst gedrag bij te brengen.  En toch keek ik even…. in de spiegel …naar mijn ogen ..niets vierkants kunnen ontdekken. Wel vroeg ik me recalcitrant  af wat ouderen zouden krijgen van al het krant lezen dat ze deden. Was het niet oa Plato die zich tegenstander toonde van de geschreven tekst? Omdat er zodoende binnen de communicatie dimensies verloren zouden gaan.  Evenals Socrates die vond dat geschreven woorden, zonder aanwezig gesprek, zonder aanvulling van kennis uit het hoofd, overgeleverd werden aan niet bedoelde interpretaties. Schrijven was dom vermaak. Zou te veel lezen ten koste zou gaan van ons geheugen? Waren we als mens gedoemd te ‘verdommen’ zodra we het schrift zouden introduceren en dingen op die manier zouden vastleggen in plaats van traditioneel een beroep doen op onze eigen hersenen? De discussie over de introductie van de rekenmachine (sinds wanneer kunnen en  mogen kinderen die in de klas bij zich hebben?) laat ik verder rusten.

Tegenwoordig zitten we met een generatie Screenagers. Een generatie die niet beter weet dan dat alles op een schermpje te bezichtigen is. Die heel goed weet dat er  naast boeken ook digitale pagina’s bestaan. Gevolgd overigens door een generatie die slechts weet dat er naast digitale pagina’s ook ergens zo iets bestaat (of heeft bestaan)  als boeken. Dat er ooit een telefoongids was .. en een stratengids…onklikbaar….!

Digtal Natives
Talloos zijn inmiddels de onderzoeken over het beter verwerken van informatie als deze niet digitaal maar gewoon op papier zou zijn. Over de nachtrust die verstoord zou worden door schermlicht of sociale druk en onrust, de ontwikkeling van de hersenen die ingeperkt zou worden door digitale vormen van input. De verslaving ligt op de loer. Ikzelf doe als moeder ’s avonds in plaats van het licht soms de wifi uit..

Het mooiste was nog een onderzoek, ik meen vanuit Oxford, van enkele jaren terug waar een tijdschrift gigant mij eens mee om de oren sloeg: dat onderzoek claimde dat jongeren tussen de 12 en 18 het liefste nog gewoon van papier lazen in plaats vanaf een ipad. De ipad!!  (we hebben hem sinds 2010, dus nog geen 10 jaar).  Dus 12 tot 18 jarigen waren toen geen (en zelfs nu zijn 12 jarigen dat nog niet ) ‘Digtal Natives’. Ze werden geboren in het pre-ipad tijdperk. En toch zijn zíj inmiddels de Youtube generatie, waar de Hitkrant zijn papierpers voor stop heeft gezet.!! En het bleek niet het enige tijdschrift dat pijn leed door de jongeren. Laat staan de jonkies, de peuters,  die wel echte ‘Digital Natives’ zijn! Van hen zijn schattige filmpjes te vinden online (ja inderdaad op dat Youtube dus) dat ze op hun moeders Margriet of Viva klikken en swipen om een foto te vergroten en dan met teleurgestelde stem zeggen “kapot”. Ze lezen helemaal niet liever van papier. Als ze überhaupt al graag lezen.

Als Trendwatcher bepleit ik altijd dat het niet het concept is, dat door de eeuwen heen verandert, (op dat niveau verandert er weinig) maar de verschijningsvorm. Een digitale snapchat in plaats van een foto, een foto in plaats van een direct klaar Polaroid, een dia, een schilderij, een rotsschildering…

Een smartphone in plaats van een iPad, een boek, een pen, een krijtje met een bord, een lei, een kleitablet.
Bij veel van die verschijningsvormen is het niet de technologie, maar het gebruik waar het knelpunt ligt.  Wat is zinnig en op welke manier? In welke hoeveelheid? De mens ontwikkelt het liefst vanuit een oude verschijningsvorm. Herinnert u zich de eerste digitale tijdschriften en folders nog? Je zag de pagina’s en kon met de muis naar de hoek van die pagina gaan om daar met een hoekje de pagina ‘om te slaan’.. Op het scherm!
Gedacht vanuit een oude verschijningsvorm terwijl  er voor dit specifieke medium veel betere toepassingen te bedenken zijn . Met ingebedde filmpjes , externe links etc. De echte mogelijkheden die een technologie biedt.

Of je een computer, een digiboard en zelfs een iPad in de klas hebt is allang geen issue meer. Zou het niet moeten zijn. De vraag is : wat doe je er zo zinnig mogelijk mee? Sta je het toe en zorg je zelfs voor een lesprogramma waarbij omgang met en doorgronding van het apparaat dusdanig  gestimuleerd wordt dat het kind er later in de maatschappij zijn voordeel mee kan doen?  Het zelfde geldt nu voor de mobiele telefoon. De smartphone.  Wat zijn de mogelijkheden?

Mogelijkheden die kinderen misschien wel sneller doorhebben dan wij. Toen ik mijn kinderen vroeg naar wat ze ervan vonden dat ze bij sommige docenten hun smartphone in moesten leveren antwoordde mijn 15 jarige zoon: och.. als ik de bluetooth aan laat staan kan ik met m’n oortje gewoon muziek blijven luisteren al ligt de phone dan voorin de klas in het bakje.

Sprokkelwijs
Kinderen zijn slim en gelukkig maar. Want zij zullen later volop met die technieken aan de slag moeten. Hun voordeel ermee doen en zich er tegen moeten weten te wapenen. Als je ziet dat alleen al je gezondheidszorg steeds meer in je mobieltje zit. Je administratie, je communicatie. En dat zouden we onze kinderen ontzeggen omdat ze nou eenmaal van papier moeten leren omdat.. ja waarom, omdat ze later ook alles vanaf papier zullen doen? Nee, omdat wij dat nou eenmaal zo gewend waren?  Of OK, omdat ze anders zijn afgeleid…door bv snapchat facebook, etc. ( Alsof ik vroeger niet naar buiten staarde, poppetjes tekende  of briefjes schreef. Zou het zin hebben gehad mijn ogen af te plakken of mijn pen af te pakken? Kinderen weten heus wel redelijk maat te houden. Zeker met goede begeleiding! En ja af en toe dus keihard optreden en afpakken die digitale zooi!)

Maar de mogelijkheden met digitaal en zelfs een mobiel in de klas zijn juist zo leuk, nog zo in de kinderschoenen maar zo veelbelovend. Kahoot is een leuk voorbeeld en mijn kinderen wisten me ter verzekeren dat dan eigenlijk altijd iedereen gewoon meedoet. Daar zit de clou. Alles met mate en met duidelijke focus vanuit de docent. Een pro actieve houding. Natuurlijk moet die telefoon af en toe weg en uit, maar compleet verbannen is geen optie.

Temeer in  de toekomst de digitalisering enkel maar groter zal worden.  Op dit moment is het fascinerend om te zien hoe horterig en stoterig dat soms nog gaat. Neem alleen al een volgsysteem zoals Som of Magister ed, waar ieder moment cijfers op kunnen worden gezet. (Die kinderen dan op willekeurige momenten (vlak voor het slapen, vlak voor een ander proefwerk) te zien krijgen. Kan dat niet, wanneer de cijfers dan ook worden  ingevoerd, op 1 vast tijdstip op het systeem gezet?) De apps voor huiswerk hulp blijven nog vaak achter, Google Translate maak er soms echt nog een potje van. Maar het  ontwikkelen van nieuwe apps en toepassingen en het bijblijven bij wat er  als toepassing verkrijgbaar is – hoe vermoeiend soms ook-  is broodnodig. Als je alleen al kijkt naar de Hololens van Microsoft. Een stap verder dan virtual reality, de augmented reality (mixed of added reality). Nog verder gaat Sensory Reality, zoals de 4DX-films in de Pathe-bioscopen en de Experience Pod van Sensiks die alle zintuigen prikkelt met geur-, licht-, geluid-, wind- en temperatuurwisselingen.  Kinderen leren vanuit allerlei bronnen. Lang niet allemaal traditioneel. Zo sprokkelen zij als het ware hun informatie bij elkaar. Lesstof bevindt zich niet meer enkel in een schoolboek. Traditioneel onderwijs wordt Sprokkelwijs. Daarbij krijgt lesstof een hele nieuwe dimensie en kan je als aanbieder geen struisvogelpolitiek bedrijven.

 Artificial Attention
Zaak is wel te zorgen dat de elektronica niet consequent voor foute toepassingen wordt gebruikt. Rekenmachines hebben al een examenstand. Het ‘Jammen’ van telefoons is (ivm 112-bereikbaarheid) verboden voor scholen. Maar een goede oplossing kan niet uitblijven. Een manier waarbij de mogelijkheden van een device, of dat nou een pen is of een smartphone, optimaal zinnig worden gebruikt terwijl misbruik wordt teruggedrongen. Met in de toekomst een steeds persoonlijker digitale assistent (Artificial Intelligence wordt in mijn beleving  ‘Artificial Attention’ en dus een ‘Artificial Assistent’). Want de mogelijkheden voor 1-op-1 assistentie via je mobiel device zijn in feite oneindig. Als je ziet wat Siri nu al kan en waar artificial intelligence zoals bijvoorbeeld Google Home of Alexa en Echo van Amazon toe in staat zijn, is het toch alleen maar toe te juichen om dat zo door te ontwikkelen dat elk kind straks precies op maat uitleg begeleiding controle en ondersteuning krijgt. En je device voor andere zaken gebruiken is dan automatisch al niet meer mogelijk want je digital assistent zal zich direct te kort gedaan voelen. Sterker nog, een groter aandachtspunt ligt wat dat betreft bij de privacy en bewegingsvrijheid dan bij afleiding).  Je AI zal je stemming kennen en misschien wel weten wat er het best op welk moment aan leerstof kan worden opgenomen en dus aangeboden. Hij (of zij) oefent met je, verbetert je, stimuleert je. De eerste projecten om via devices kinderen met autisme te leren communiceren, lopen al. Een enorme uitdaging wel voor de aanbiedende partijen, van zorg tot scholing: welke methode werkt? Wat geeft het meeste leerwinst, wat blijkt niet te werken. Gebruik maken van digitalisering als middel, maar sterker nog ook als doel: leren programmeren. Het is voorlopig heus nog een zoektocht. Maar blijf wel zoeken.

Schermen zullen ons omringen in allerlei vormen. Onder andere klein en prive met al dan niet een terugkoppeling naar een centraal systeem van waaruit een menselijke begeleider nog mee kan kijken.
Is dat slecht voor hun ogen, voor hun nachtrust en voor hun concentratie? Voor hun leervermogen of vooral voor hun begeleiders?

Balans
Zolang  ze er niet agressiever van worden dan ik werd door MacGyver, denk ik dat we er wijs aan doen de schermen voor ze aan te zetten en ze de digitale blik op de wereld te gunnen. Ze webwijs te maken. Met mate, in balans.  Waarbij leren een vrolijke uitdagende bezigheid is waarbij de echte en de digitale wereld elkaar volop versterken en  steeds meer zullen blenden/vervlechten. En zolang we dan die schermen niet te vierkant maken komt het met hun ogen vast ook wel goed.

Lieke Lamb,

TrendWatcher.com // Future Expertise Center

Posted in Blog | Tagged , , | Leave a comment

Bij Shownieuws: Hoe Computers Artiesten Verdringen

Bij Shownieuws o Talpa (op SBS6) mocht ik vertellen over Artificial Intelligence , dat muziekstukken schrijft en tekenfilms tekent en  hoe holografie de plek van artiesten inneemt. Waar we vroeger van Theater overgingen naar Film gingen , gaan we nu van live optredens naar computer gegenereerde beelden  en berekeningen!

Van the Beatles tot Elvis, Michael Jackson tot Kennedy, the Flinstones en Hatsune Miku

Klik op de foto om het item te zien (het begint op ong 24.47)

Posted in Artificial Intelligence, In the Media, Lieke Lamb | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Een dronk op docenten die het verschil maken !

“Nou dan zie ik u bij de diploma uitreiking!” Hij steekt zijn hand uit om gedag te zeggen. Ik wil mijn hand optillen om de zijne te schudden, maar vertraagd dringt door wat hij zegt! En even blokkeert alles in mijn lichaam. Ik verstijf. Kennelijk doorgrondt hij het rare moment van hapering, of misschien is het iets in mijn gezichtsuitdrukking dat me weggeeft. In ieder geval lijkt hij mijn gedachten te raden. Hij lacht ontspannen en voegt er vrolijk aan toe: “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, zo’n bijdehante meid, kom op !”

Morgen wordt ze 19 en dit was de laatste tafeltjesavond (of tienminutengesprek) van dit jaar. De allerlaatste van de hele school periode als ze slaagt…als ze slaagt.  Ik durf het nog niet te geloven. Houd liever nog even een slag om de arm. Er kan nog van alles misgaan. Er moet nog een examen periode. De moeilijkste. Ze is er nog niet.

Drie jaar geleden begon ze op deze VMBO school . Na een lange intensieve strijd die al in groep 1 van de basisschool begon en ons via regulier naar speciaal onderwijs leidde. Tot aan een half jaar thuis zitten aan toe. Want niemand zag het zitten. Niemand durfde het aan. Hele rijen mappen heb ik staan van alle voorgaande gesprekken op scholen, met docenten, met besturen, met begeleiders. Bij alles wat -bij de brand die we hadden- verloren ging, bleef dit ongeschonden. Helaas! zou ik bijna zeggen. Want wat heb ik getwijfeld om het zelf dan allemaal maar weg te gooien bij het herinrichten van het huis. Een schone lei! Ik kon het niet. Bij het doorbladeren, tijdens het afwegen, werd ik de gesprekken weer in gezogen. Terug de tijd in. Met het risico in een zoutpilaar te veranderen. De eindeloze verslagen met daarin de nadruk op wat ze niet kon en vooral de al dan niet goedbedoelde waarschuwingen aan het adres van ons; de ouders. Realiseer wel dat…Wees er van bewust dat.. begrijp wel dat.. Ga ervanuit dat…. U moet niet denken dat… Het indekken.

Er spreekt weinig vertrouwen uit al die verslagen. Waar privé ingehuurde hulp en een enkele gouden therapeut nog de kracht in haar wilden zien, leek het of docenten ons vooral willen doordringen van het feit dat het kansloos was. Hun gebrek aan vertrouwen in haar kunnen is af en toe zelfs pijnlijk voelbaar door geschreven adviezen heen.

Wij hadden als ouders natuurlijk veel onzekerheid, angst soms, hoe het later moest. Maar voelde wel altijd een diep soort vertrouwen. Vertrouwen dat ze het op de een of andere manier zou redden. We waren blij met het vertrouwen dat de school ons schonk toen ze drie jaar geleden na een lange zoek- en smeektocht het daar dan toch mocht gaan proberen. Zwaar omringd door de mitsen en maren. Eigen risico. Wij waren het als ouders die moesten duwen en trekken. Niet alleen aan haar, maar vooral ook aan het schoolsysteem. Anderen overtuigen dat ze het echt wel kon. Smeken om geduld, bidden om begrip en vragen om dat zo waardevolle vertrouwen. En vol “zie-je-wels” als ze goede cijfers haalde. Als ze overging. Wij wisten het wel dat ze het kon! Ha!!  Wij wel. Wij hadden niet getwijfeld aan haar kunnen!

Nu staat daar tegenover me ineens een docent, “een strenge hoor” had mijn dochter mij toevertrouwd. Maar ik vind hem vrolijk en ontspannen. Een lid van ‘het systeem’ dat meer vertrouwen heeft in mijn dochter dan ik. Die me met zijn lach troost, bemoedigt en berispt. “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, kom op !”

Ik kan hem wel zoenen. En als ze straks slaagt (als.. ik durf er helaas gewoon nog niet van uit te gaan) doe ik dat misschien ook wel. En als ze niet mocht slagen: ook!  Want het gaat niet om dat papiertje. Het gaat om willen zien dat er potentie in zit en moed tonen daar mee aan de slag te gaan. Het gaat er om het kind vertrouwen te schenken.

Morgen wordt ze 19. En als we toasten zal ik in gedachten een dronk uitbrengen op deze docent en alle docenten, met name die in het speciaal onderwijs, die bereid zijn een stapje verder te gaan, zonder continu op de rem te gaan staan. Die zoeken naar wat lukt en dat ook durven uitdragen. Een dronk op docenten die het verschil maken! Dank jullie!

Posted in Blog | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

SBS ShowNieuws Over Facebook

Aan de desk bij Shownieuws mocht Lieke Lamb uitleggen wat er nou precies bij Facebook aan de hand was naar aanleiding van het Cambridge Analytica schandaal. (Klik hier )

 

Een paar dagen later volgde nog een korte update, nadat Mark Zuckenberg excuus maakte en beterschap beloofde. (Klik hier)

 

De mediacourant vond er vervolgens ook wat van…

Shownieuws opent frontaal de aanval op Facebook

Shownieuws opent wederom met technieuws

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment