Mannen en Vrouwen:
‘Verdeel en Werk!’
Reacties op Bussemaker

bussemaker208In de nota  die minister Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap 10 mei 2013 naar de kamer stuurde, pleit ze ervoor dat vrouwen economisch minder afhankelijk worden van hun man. Met name het interview erover in Trouw met de prikkelende kop: ‘Te veel vrouwen teren op hun man’ deed nogal wat stof opwaaien.

“Teveel mannen teren op het organisatietalent
en de gezinszorg van hun vrouw”,

…schreef ik op twitter als reactie.
Dat ‘ teren op’ daar zit m de fuik. Zorg is niet ‘teren op’. In een  gezin heb je 2 taken: werk en zorg (niet dat zorg geen werk is, maar werk als in geld binnenhalen en zorg als in de organisatie binnen het huishouden op orde houden) . En je hebt (meestal) per gezin 2 partners en dus 2 soorten taken. Zo heb je dus  een werkpartner en een zorgpartner (de man kan namelijk ook best zorgpartner zijn), De mate waarin je het een dan wel het ander bent kan variëren. De verdeling kan gaan van: de ene partner honderd pocent zorg en de ander honderd procent werk, tot aan ieder percentage daar tussenin wat betreft de verdeling van de taken. Het probleem hierbij  blijft dat het zorgdeel niet gelijkwaardig wordt gezien aan het werkdeel. Valt de werkpartner weg, mist de zorgpartner inkomsten. Andersom is zorg redelijkerwijs nog wel in te kopen en heeft zodoende dus een lagere status. Verder is het voor de zorgpartner een nadeel dat er een ‘carrierebreuk’ is. Zaak dus om, als je samen naar wens en kunnen een verdeelsleutel in taken maakt,  dat ook met de inkomende financiën te doen (iets wat je redelijkerwijs verwacht bij een scheiding, maar wat in praktijk toch nog heel vaak niet blijkt te werken). Verder is een opleiding nooit een weggegooide investering (tenzij je n leger onopgeleide zorgpartners wil). Temeer als je er van uit gaat dat na een intensieve thuisperiode (als de kinderen klein zijn) er ook weer een intensivering van de werkperiode plaats zal vinden.

Maar dat de beschrijving van het probleem zich makkelijker laat vatten dan de oplossing blijkt uit alle verschillende reacties. Daar openbaart zich direct het volgende probleem: de discussie is te divers. Het zijn in feite allemaal discussies door elkaar.

Namelijk de discussie over de kinderopvang‘Bussemaker kan zich beter druk maken over betaalbaarheid kinderopvang’ reactie in trouw.

De vraag of het een privé keuze is of dat de overheid recht op sturing heeft: Trouw: ‘Bussemaker gaf een preek, een slechte’.

En de discussie over het ‘terugbetalen‘ aan de maatschappij van geinvesteerd geld in opleidingen. (als je dat voor vrouwen wilt, is t logisch en eerlijk dat ook voor mannen te laten gelden en moet je dus na gaan denken over wat je aan soort, niveau en hoeveelheid werk terug kan eisen als maatschappij nav de genoten opleiding danwel gemaakte kosten, maar dat terzijde): Column in NRC; Poetsen met een diploma aan de muur? Betaal die studie dan maar terug, vrouwen

Maar ook de discussie over scheidingen, een van de dwingende redenen die aangevoerd wordt voor zelfredzaamheid. Maar ook aan die zelfredzaamheid zitten haken en ogen . Ik ken hoogopgeleiden vrouwen die na de scheiding- heel zelfredzaam-met de kinderen achterbleven en naast de zorg dus ook hun eigen inkomen kunnen en moeten regelen. Iets dat  lang niet altijd in het voordeel is van het gezin noch van de gezondheid van de moeder met dubbele taken. Dat de regelgeving en de regelhandhaving rondom scheidingen, bezoek-, omgang- en alimenatieafspraken nog lang niet ideaal is blijkt op een medium als twitter al heel snel. Verhalen te over van mensen die (al dan niet tegen afspraken in) of de kinderen niet genoeg mogen zien, te veel betalen, te weinig ontvangen etc.  (Mocht ik ooit scheiden wil ik dolgraag de gegevens van de advocaten van hun ex-partners). Genoeg om discussie over te voeren, ook over de eventuele rol van de overheid om in te springen, bij scheiden, ziekte of overlijden. Maar de vraag is of het -los van partneralimentatie- op deze manier helemaal bij deze discussie thuishoort.

Dan is er nog de discussie over mantelzorg en werk. Er wordt door de overheid een groter beroep gedaan op ons al mantelzorgers, maar is dat een reeële mogelijkheid als je daarnaast ook oproept tot meer (betaald) werk. Financieel afhankelijk van mijn gehandicapte man?

Kortom rommelig en dat was het al toen in 2010 Femke Halsema haar lezing uitsprak Femke Halsema. Zo constateerde ik toen al in de blogpost erover : “Het was een leuke avond, al vond ik het jammer dat de problematiek zo chaotisch door elkaar gegooid werd. Een hoogopgeleide vrouw aanmoedigen een baan op niveau te zoeken is iets heel anders dan de allochtonen vrouwen naar een opleiding zien te krijgen. Al zijn deze uitersten met elkaar verbonden en hebben ze onderling invloed, de argumenten ervoor zijn uitgezet tegen elkaar niet steekhoudend. Een imam versus een eerlijke verdeling van de Quote 500…de burka-discussie versus studiefinanciering.”

Inmiddels reageerde
Femke Halsema op Twitter. En met haar velen anderen. Zie oa dit artikel van de NOS.
Margriet van der Linden (Opzij) reageert ook: ‘Goed dat Bussemaker de zweep over de man haalt’.
Jeannet Vaessen reageerde op de WomenInc site.
Malou van Hintum benadrukt nog even dat emancipatie ook leuk kan zijn.
De Telegraaf  legt nog eens uit waarom mannen juist op hun vrouw teren
Henk Strijkers van het Katholiek Nieuwsblad begint vastgeroest in traditionele denkbeelden ook nog eens over homo’s en over Satan, wat jammer is want de weerstand die dat oproept vertroebelt de rest van zijn betoog.
Suzanne Bosman roept de dames in haar haar column op uit de gordijnen te komen en vraagt waar de mannen blijven.

Al ben ik zelf nogal positief over de ‘nieuwe generatie’ waarbij mannen en vrouwen niet meer tegenover elkaar staan, maar voor wie het veel vanzelfsprekender is goed en gelijkwaardig samen te werken, is het goed de discussie levendig te houden en alert te blijven.

Mocht je nog mooie blogs, columns of andere zinnige aanvullingen hebben voor deze post (zijn er al mannen met een serieuze reactie?): graag een email Lieke@BalanceBabes.com

Ten Slotte nog twee uitsmijters…

In de New York Times begon deze maand een ouder-dagboek serie: How We Do It: Time Diaries of Family Life. Bestaat er in Nederland al zoiets? Welke krant/tijdschrift pikt het op ?

En The Atlantic teslotte kwam  met een leuke infographic (van amerikaanse cijfers); The Atlantic  how motherhood is changing dramatically in 11 graphs

Voor de discussie liefhebber hier nog de uitzending van Debatop2 (15 mei 20130)
Get Adobe Flash

Bij Pauw en Witteman zei Mona Keijzer‘Het is een goede zaak als vrouwen nadenken over hun financiële positie’

 

Toevoegingen van lezers:

Blog van Monique Sparla : ehh, de zweep erover?

Lied van Lijnie van Wijk: Een Lied

Lieke Lamb: "Stuur mij jouw reactie op Balance Babes..."

This entry was posted in Blog, Lieke Lamb, News. Bookmark the permalink.

4 Responses to Mannen en Vrouwen:
‘Verdeel en Werk!’
Reacties op Bussemaker

  1. Jacqueline Keuning says:

    Het zou mooi zijn als ouders al voor de kinderen komen een ouderschapsplan maken. Daarin zouden ze moeten vastleggen wie welke taken op zich neemt. Wie welke ontwikkelingen op werkgebied wil doormaken. Natuurlijk moet je het onderweg bijstellen, maar als je een plan met afspraken hebt, is het veel makkelijker om subtiele veranderingen te signaleren en bij te sturen als een van de partijen zich er niet (meer) prettig bij voelt.

    Zo spreek je met elkaar af waar je verantwoordelijk voor bent en wat er bij de ander ligt. Dan hoef je daar ook geen ruzie meer over te maken. Het is volgens mij ook handiger om taken of verantwoordelijkheden af te spreken dan uren. Komt het huishouden in het gedrang? Dan kan je ervoor kiezen om (sommige) werkzaamheden uit te besteden. Kom je er niet meer aan toe om het samen leuk te hebben? Dan kan je oppas inhuren zodat je samen iets kunt doen dat je nu mist.
    Zodra de omstandigheden veranderen, pak je het plan er weer bij. Oma heeft mantelzorg nodig? Waar kunnen we dan ruimte creëren in het oude takenpakket? Je kunt ook beslissen dat je voorlopig even niet gaat sporten, of dat je geen kleding meer strijkt, of…
    De essentie zou moeten zijn, dat je het als partners samen mogelijk maakt dat beiden (blijven) werken en zich ontplooien. Dat is net zo belangrijk voor een relatie als zorgen dat de kinderen op tijd op school zijn en dat er eten op tafel komt.

    Het belangrijkste is volgens mij dat je bewust afwegingen maakt. Toen mijn zoon, destijds 11, een ernstige ziekte kreeg, ben ik ander werk gaan doen. Voor de trainingen die ik gaf was ik veel van huis. Toen hij ziek werd, ben ik van huis uit gaan coachen. Ik zorgde voor een half uurtje tussen mijn afspraken, zodat ik even bij hem kon gaan kijken. Ook kon ik mijn werktijden aanpassen aan doktersbezoeken en fysio. Totdat ik dit voor elkaar had, paste mijn man zijn werk aan. Dat kostte geld en zette een rem op zijn carrière, maar dat was voor ons de beste oplossing.

    Dat ontplooiingsprincipe geldt overigens niet alleen voor hoogopgeleiden. Ook ander werk geeft vrouwen de mogelijkheid om verder te kijken dan hun voordeur en het schoolplein. Het gaat er volgens mij in dat we met z’n allen zo veel mogelijk gebruik maken van ieders talenten.

  2. Marloes says:

    Zojuist heb ik met veel interesse deze blog en de reacties daarop gelezen. Het is gewoon niet mogelijk om je als vrouw niet aangevallen te voelen als je (op het moment dat je er voor kiest voor je kinderen te zorgen) wordt gezien als een “klaploopster”.

    Mijn vader heeft er gedurende onze jeugd (jaren 60) altijd op gestaan dat wij (4 zussen) een goede opleiding zouden volgen zodat we altijd een vak hadden waar we op terug konden vallen als dat nodig mocht zijn. Mijn zussen hebben deze raad opgevolgd, ik heb de wijde wereld opgezocht omdat ik er van overtuigd was dat ik, hoe dan ook, altijd wel mijn eigen geld zou kunnen verdienen. Je moest alleen niet kieskeurig zijn.

    In de jaren 80 ben ik getrouwd met een man die 16 jaar ouder is. Mijn man was 10 maanden van het jaar afwezig. Zijn beroep (hotelmanager op de binnenvaart) en het daarbij behorende inkomen, liet het toe dat ik mij volledig kon wijden aan de opvoeding van onze kinderen. Iets wat ik vol overgave en met enorm veel vreugde heb gedaan. Ik had het ook voor geen goud willen missen. Op het moment dat de twee jongsten naar de middelbare school gingen ben ik, zonder al te grote problemen, de arbeidsmarkt weer opgerold.

    Er zijn legio vrouwen zoals ik. Vrouwen die een man hebben die vanwege zijn beroep geen deel kunnen uitmaken van het zorgproces binnen het gezin. Moeten die vrouwen er dan voor kiezen om hun kroost naar de opvang te sturen omdat we van mevrouw Bussemakers niet op de zak van de echtgenoot mogen teren? Hoeveel tijd blijft er dan voor de kinderen over als al die moeders na hun werk ook nog eens de huishoudelijke taken in hun eentje moeten vervullen. Heel weinig ben ik bang.

    Ondertussen zijn bij ons de rollen omgekeerd. Mijn man is gepensioneerd en houdt ons huishouden draaiende, terwijl ik als hoofdkostwinner te boek sta.

    Als het gaat om de investering die de overheid in ons heeft gedaan en die wij terug zouden “moeten betalen” Voor zover ik het kan bekijken hebben wij nooit een keuze gehad. Onze leerplicht maakt vroegtijdig afhaken bijna onmogelijk, dus kan van een vrijwillig geen sprake zijn. Alleen als het gaat om universitaire en of HBO opleidingen is er sprake van eigen keuze.

    Het bewijst eens te meer, dat niet alles zwart/wit gezien moet worden. Mijn inziens mag je als overheid nooit zo generaliserend spreken over iets wat deze zo variabele samenleving aangaat. Een van de redenen waarom ik dit soort uitspraken meestal naast me neerleg als goedkoop scoren over andermans leven.

  3. Pingback: Francine Verbiest | ’n Vrouwtje zijn en je Mannetje staan….

  4. Pingback: ’n Vrouwtje zijn en je Mannetje staan…. | Francine Verbiest

Geef een reactie