SBS Shownieuws praten over muziek, t-shirts en Retro !

Bij Shownieuws SBS mocht ik mijn visie geven op de retro trend onder jongeren die klassiekers uit de pop en rock muziek vooral kennen uit eigentijdse films en series.

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

TrendWatcher Lieke Lamb bij RTL EditieNL over Ztringz

Bij Editie NL, RTL mocht ik vertellen over de retro trend in speelgoed en dan met name Ztringz

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Vierkante Ogen,
Column voorgedragen bij het Ministerie van OCW, April 2017

Vierkante Ogen,
Column voorgedragen bij het Ministerie van OCW, April 2017
Bijeenkomst over de voor- en nadelen van digitalisering in de klas.

Mijn naam is Lieke Lamb, Innovatie Ambassadeur, TrendStrateeg en Spreker. Ik houd mij bezig met technologische ontwikkelingen en hun impact op de maatschappij, om zo organisaties op weg naar de toekomst te helpen met visies, strategieontwikkelingen, beleidsplannen etc.

Ik woon op twitter (verslaafd schijnt het,.. tja wat heet… verslaafd aan communicatie …verslaafd aan praten met anderen ..aan contact….en verslaafd aan lezen en kijken.. verslaafd aan het nieuws, verslaafd aan het leven!)
Ik ben tevens moeder van 4 pubers.
Ik weet niet of u goed naar mijn ogen heeft gekeken. Ik weet ook niet of het echt goed te zien is, maar ze zouden vierkant moeten zijn.

Onklikbaar
Dat gegeven verraadt  dan ook direct mijn leeftijd. Want onze hele generatie kreeg vierkante ogen. Wij allemaal! De schuld van de TV  En we werden ook allemaal enorm agressief. Dat kwam onder andere door The A-team. U weet wel  die groep potige inhuur-helden.  En door MacGuyver  en door nog meer van zulks. Ik herinner me enquêtes die we op school in moesten vullen over wat en hoe vaak we keken. ‘Voer voor statistieken’ gromde mijn vader als we erover vertelden. Ik herinner me een gesprek van mijn moeder met een buurvrouw naar aanleiding van een artikel wat toen verscheen over vierkante ogen. Ik was er verbaasd over. Ik was in de leeftijd dat ik wel begreep dat je van stiekem ‘s avonds lezen in het donker heus niet per direct je ogen verpestte. Iets waar ik als jong kind zo veelvuldig voor was gewaarschuwd. En ik begreep ook dat de gekke bek die je trok heus niet bleef staan als net de klok sloeg. Angst constructen om kinderen sociaal of cultureel gewenst gedrag bij te brengen.  En toch keek ik even…. in de spiegel …naar mijn ogen ..niets vierkants kunnen ontdekken. Wel vroeg ik me recalcitrant  af wat ouderen zouden krijgen van al het krant lezen dat ze deden. Was het niet oa Plato die zich tegenstander toonde van de geschreven tekst? Omdat er zodoende binnen de communicatie dimensies verloren zouden gaan.  Evenals Socrates die vond dat geschreven woorden, zonder aanwezig gesprek, zonder aanvulling van kennis uit het hoofd, overgeleverd werden aan niet bedoelde interpretaties. Schrijven was dom vermaak. Zou te veel lezen ten koste zou gaan van ons geheugen? Waren we als mens gedoemd te ‘verdommen’ zodra we het schrift zouden introduceren en dingen op die manier zouden vastleggen in plaats van traditioneel een beroep doen op onze eigen hersenen? De discussie over de introductie van de rekenmachine (sinds wanneer kunnen en  mogen kinderen die in de klas bij zich hebben?) laat ik verder rusten.

Tegenwoordig zitten we met een generatie Screenagers. Een generatie die niet beter weet dan dat alles op een schermpje te bezichtigen is. Die heel goed weet dat er  naast boeken ook digitale pagina’s bestaan. Gevolgd overigens door een generatie die slechts weet dat er naast digitale pagina’s ook ergens zo iets bestaat (of heeft bestaan)  als boeken. Dat er ooit een telefoongids was .. en een stratengids…onklikbaar….!

Digtal Natives
Talloos zijn inmiddels de onderzoeken over het beter verwerken van informatie als deze niet digitaal maar gewoon op papier zou zijn. Over de nachtrust die verstoord zou worden door schermlicht of sociale druk en onrust, de ontwikkeling van de hersenen die ingeperkt zou worden door digitale vormen van input. De verslaving ligt op de loer. Ikzelf doe als moeder ’s avonds in plaats van het licht soms de wifi uit..

Het mooiste was nog een onderzoek, ik meen vanuit Oxford, van enkele jaren terug waar een tijdschrift gigant mij eens mee om de oren sloeg: dat onderzoek claimde dat jongeren tussen de 12 en 18 het liefste nog gewoon van papier lazen in plaats vanaf een ipad. De ipad!!  (we hebben hem sinds 2010, dus nog geen 10 jaar).  Dus 12 tot 18 jarigen waren toen geen (en zelfs nu zijn 12 jarigen dat nog niet ) ‘Digtal Natives’. Ze werden geboren in het pre-ipad tijdperk. En toch zijn zíj inmiddels de Youtube generatie, waar de Hitkrant zijn papierpers voor stop heeft gezet.!! En het bleek niet het enige tijdschrift dat pijn leed door de jongeren. Laat staan de jonkies, de peuters,  die wel echte ‘Digital Natives’ zijn! Van hen zijn schattige filmpjes te vinden online (ja inderdaad op dat Youtube dus) dat ze op hun moeders Margriet of Viva klikken en swipen om een foto te vergroten en dan met teleurgestelde stem zeggen “kapot”. Ze lezen helemaal niet liever van papier. Als ze überhaupt al graag lezen.

Als Trendwatcher bepleit ik altijd dat het niet het concept is, dat door de eeuwen heen verandert, (op dat niveau verandert er weinig) maar de verschijningsvorm. Een digitale snapchat in plaats van een foto, een foto in plaats van een direct klaar Polaroid, een dia, een schilderij, een rotsschildering…

Een smartphone in plaats van een iPad, een boek, een pen, een krijtje met een bord, een lei, een kleitablet.
Bij veel van die verschijningsvormen is het niet de technologie, maar het gebruik waar het knelpunt ligt.  Wat is zinnig en op welke manier? In welke hoeveelheid? De mens ontwikkelt het liefst vanuit een oude verschijningsvorm. Herinnert u zich de eerste digitale tijdschriften en folders nog? Je zag de pagina’s en kon met de muis naar de hoek van die pagina gaan om daar met een hoekje de pagina ‘om te slaan’.. Op het scherm!
Gedacht vanuit een oude verschijningsvorm terwijl  er voor dit specifieke medium veel betere toepassingen te bedenken zijn . Met ingebedde filmpjes , externe links etc. De echte mogelijkheden die een technologie biedt.

Of je een computer, een digiboard en zelfs een iPad in de klas hebt is allang geen issue meer. Zou het niet moeten zijn. De vraag is : wat doe je er zo zinnig mogelijk mee? Sta je het toe en zorg je zelfs voor een lesprogramma waarbij omgang met en doorgronding van het apparaat dusdanig  gestimuleerd wordt dat het kind er later in de maatschappij zijn voordeel mee kan doen?  Het zelfde geldt nu voor de mobiele telefoon. De smartphone.  Wat zijn de mogelijkheden?

Mogelijkheden die kinderen misschien wel sneller doorhebben dan wij. Toen ik mijn kinderen vroeg naar wat ze ervan vonden dat ze bij sommige docenten hun smartphone in moesten leveren antwoordde mijn 15 jarige zoon: och.. als ik de bluetooth aan laat staan kan ik met m’n oortje gewoon muziek blijven luisteren al ligt de phone dan voorin de klas in het bakje.

Sprokkelwijs
Kinderen zijn slim en gelukkig maar. Want zij zullen later volop met die technieken aan de slag moeten. Hun voordeel ermee doen en zich er tegen moeten weten te wapenen. Als je ziet dat alleen al je gezondheidszorg steeds meer in je mobieltje zit. Je administratie, je communicatie. En dat zouden we onze kinderen ontzeggen omdat ze nou eenmaal van papier moeten leren omdat.. ja waarom, omdat ze later ook alles vanaf papier zullen doen? Nee, omdat wij dat nou eenmaal zo gewend waren?  Of OK, omdat ze anders zijn afgeleid…door bv snapchat facebook, etc. ( Alsof ik vroeger niet naar buiten staarde, poppetjes tekende  of briefjes schreef. Zou het zin hebben gehad mijn ogen af te plakken of mijn pen af te pakken? Kinderen weten heus wel redelijk maat te houden. Zeker met goede begeleiding! En ja af en toe dus keihard optreden en afpakken die digitale zooi!)

Maar de mogelijkheden met digitaal en zelfs een mobiel in de klas zijn juist zo leuk, nog zo in de kinderschoenen maar zo veelbelovend. Kahoot is een leuk voorbeeld en mijn kinderen wisten me ter verzekeren dat dan eigenlijk altijd iedereen gewoon meedoet. Daar zit de clou. Alles met mate en met duidelijke focus vanuit de docent. Een pro actieve houding. Natuurlijk moet die telefoon af en toe weg en uit, maar compleet verbannen is geen optie.

Temeer in  de toekomst de digitalisering enkel maar groter zal worden.  Op dit moment is het fascinerend om te zien hoe horterig en stoterig dat soms nog gaat. Neem alleen al een volgsysteem zoals Som of Magister ed, waar ieder moment cijfers op kunnen worden gezet. (Die kinderen dan op willekeurige momenten (vlak voor het slapen, vlak voor een ander proefwerk) te zien krijgen. Kan dat niet, wanneer de cijfers dan ook worden  ingevoerd, op 1 vast tijdstip op het systeem gezet?) De apps voor huiswerk hulp blijven nog vaak achter, Google Translate maak er soms echt nog een potje van. Maar het  ontwikkelen van nieuwe apps en toepassingen en het bijblijven bij wat er  als toepassing verkrijgbaar is – hoe vermoeiend soms ook-  is broodnodig. Als je alleen al kijkt naar de Hololens van Microsoft. Een stap verder dan virtual reality, de augmented reality (mixed of added reality). Nog verder gaat Sensory Reality, zoals de 4DX-films in de Pathe-bioscopen en de Experience Pod van Sensiks die alle zintuigen prikkelt met geur-, licht-, geluid-, wind- en temperatuurwisselingen.  Kinderen leren vanuit allerlei bronnen. Lang niet allemaal traditioneel. Zo sprokkelen zij als het ware hun informatie bij elkaar. Lesstof bevindt zich niet meer enkel in een schoolboek. Traditioneel onderwijs wordt Sprokkelwijs. Daarbij krijgt lesstof een hele nieuwe dimensie en kan je als aanbieder geen struisvogelpolitiek bedrijven.

 Artificial Attention
Zaak is wel te zorgen dat de elektronica niet consequent voor foute toepassingen wordt gebruikt. Rekenmachines hebben al een examenstand. Het ‘Jammen’ van telefoons is (ivm 112-bereikbaarheid) verboden voor scholen. Maar een goede oplossing kan niet uitblijven. Een manier waarbij de mogelijkheden van een device, of dat nou een pen is of een smartphone, optimaal zinnig worden gebruikt terwijl misbruik wordt teruggedrongen. Met in de toekomst een steeds persoonlijker digitale assistent (Artificial Intelligence wordt in mijn beleving  ‘Artificial Attention’ en dus een ‘Artificial Assistent’). Want de mogelijkheden voor 1-op-1 assistentie via je mobiel device zijn in feite oneindig. Als je ziet wat Siri nu al kan en waar artificial intelligence zoals bijvoorbeeld Google Home of Alexa en Echo van Amazon toe in staat zijn, is het toch alleen maar toe te juichen om dat zo door te ontwikkelen dat elk kind straks precies op maat uitleg begeleiding controle en ondersteuning krijgt. En je device voor andere zaken gebruiken is dan automatisch al niet meer mogelijk want je digital assistent zal zich direct te kort gedaan voelen. Sterker nog, een groter aandachtspunt ligt wat dat betreft bij de privacy en bewegingsvrijheid dan bij afleiding).  Je AI zal je stemming kennen en misschien wel weten wat er het best op welk moment aan leerstof kan worden opgenomen en dus aangeboden. Hij (of zij) oefent met je, verbetert je, stimuleert je. De eerste projecten om via devices kinderen met autisme te leren communiceren, lopen al. Een enorme uitdaging wel voor de aanbiedende partijen, van zorg tot scholing: welke methode werkt? Wat geeft het meeste leerwinst, wat blijkt niet te werken. Gebruik maken van digitalisering als middel, maar sterker nog ook als doel: leren programmeren. Het is voorlopig heus nog een zoektocht. Maar blijf wel zoeken.

Schermen zullen ons omringen in allerlei vormen. Onder andere klein en prive met al dan niet een terugkoppeling naar een centraal systeem van waaruit een menselijke begeleider nog mee kan kijken.
Is dat slecht voor hun ogen, voor hun nachtrust en voor hun concentratie? Voor hun leervermogen of vooral voor hun begeleiders?

Balans
Zolang  ze er niet agressiever van worden dan ik werd door MacGyver, denk ik dat we er wijs aan doen de schermen voor ze aan te zetten en ze de digitale blik op de wereld te gunnen. Ze webwijs te maken. Met mate, in balans.  Waarbij leren een vrolijke uitdagende bezigheid is waarbij de echte en de digitale wereld elkaar volop versterken en  steeds meer zullen blenden/vervlechten. En zolang we dan die schermen niet te vierkant maken komt het met hun ogen vast ook wel goed.

Lieke Lamb,

TrendWatcher.com // Future Expertise Center

Posted in Blog | Tagged , , | Leave a comment

Bij Shownieuws: Hoe Computers Artiesten Verdringen

Bij Shownieuws o Talpa (op SBS6) mocht ik vertellen over Artificial Intelligence , dat muziekstukken schrijft en tekenfilms tekent en  hoe holografie de plek van artiesten inneemt. Waar we vroeger van Theater overgingen naar Film gingen , gaan we nu van live optredens naar computer gegenereerde beelden  en berekeningen!

Van the Beatles tot Elvis, Michael Jackson tot Kennedy, the Flinstones en Hatsune Miku

Klik op de foto om het item te zien (het begint op ong 24.47)

Posted in Artificial Intelligence, In the Media, Lieke Lamb | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Een dronk op docenten die het verschil maken !

“Nou dan zie ik u bij de diploma uitreiking!” Hij steekt zijn hand uit om gedag te zeggen. Ik wil mijn hand optillen om de zijne te schudden, maar vertraagd dringt door wat hij zegt! En even blokkeert alles in mijn lichaam. Ik verstijf. Kennelijk doorgrondt hij het rare moment van hapering, of misschien is het iets in mijn gezichtsuitdrukking dat me weggeeft. In ieder geval lijkt hij mijn gedachten te raden. Hij lacht ontspannen en voegt er vrolijk aan toe: “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, zo’n bijdehante meid, kom op !”

Morgen wordt ze 19 en dit was de laatste tafeltjesavond (of tienminutengesprek) van dit jaar. De allerlaatste van de hele school periode als ze slaagt…als ze slaagt.  Ik durf het nog niet te geloven. Houd liever nog even een slag om de arm. Er kan nog van alles misgaan. Er moet nog een examen periode. De moeilijkste. Ze is er nog niet.

Drie jaar geleden begon ze op deze VMBO school . Na een lange intensieve strijd die al in groep 1 van de basisschool begon en ons via regulier naar speciaal onderwijs leidde. Tot aan een half jaar thuis zitten aan toe. Want niemand zag het zitten. Niemand durfde het aan. Hele rijen mappen heb ik staan van alle voorgaande gesprekken op scholen, met docenten, met besturen, met begeleiders. Bij alles wat -bij de brand die we hadden- verloren ging, bleef dit ongeschonden. Helaas! zou ik bijna zeggen. Want wat heb ik getwijfeld om het zelf dan allemaal maar weg te gooien bij het herinrichten van het huis. Een schone lei! Ik kon het niet. Bij het doorbladeren, tijdens het afwegen, werd ik de gesprekken weer in gezogen. Terug de tijd in. Met het risico in een zoutpilaar te veranderen. De eindeloze verslagen met daarin de nadruk op wat ze niet kon en vooral de al dan niet goedbedoelde waarschuwingen aan het adres van ons; de ouders. Realiseer wel dat…Wees er van bewust dat.. begrijp wel dat.. Ga ervanuit dat…. U moet niet denken dat… Het indekken.

Er spreekt weinig vertrouwen uit al die verslagen. Waar privé ingehuurde hulp en een enkele gouden therapeut nog de kracht in haar wilden zien, leek het of docenten ons vooral willen doordringen van het feit dat het kansloos was. Hun gebrek aan vertrouwen in haar kunnen is af en toe zelfs pijnlijk voelbaar door geschreven adviezen heen.

Wij hadden als ouders natuurlijk veel onzekerheid, angst soms, hoe het later moest. Maar voelde wel altijd een diep soort vertrouwen. Vertrouwen dat ze het op de een of andere manier zou redden. We waren blij met het vertrouwen dat de school ons schonk toen ze drie jaar geleden na een lange zoek- en smeektocht het daar dan toch mocht gaan proberen. Zwaar omringd door de mitsen en maren. Eigen risico. Wij waren het als ouders die moesten duwen en trekken. Niet alleen aan haar, maar vooral ook aan het schoolsysteem. Anderen overtuigen dat ze het echt wel kon. Smeken om geduld, bidden om begrip en vragen om dat zo waardevolle vertrouwen. En vol “zie-je-wels” als ze goede cijfers haalde. Als ze overging. Wij wisten het wel dat ze het kon! Ha!!  Wij wel. Wij hadden niet getwijfeld aan haar kunnen!

Nu staat daar tegenover me ineens een docent, “een strenge hoor” had mijn dochter mij toevertrouwd. Maar ik vind hem vrolijk en ontspannen. Een lid van ‘het systeem’ dat meer vertrouwen heeft in mijn dochter dan ik. Die me met zijn lach troost, bemoedigt en berispt. “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, kom op !”

Ik kan hem wel zoenen. En als ze straks slaagt (als.. ik durf er helaas gewoon nog niet van uit te gaan) doe ik dat misschien ook wel. En als ze niet mocht slagen: ook!  Want het gaat niet om dat papiertje. Het gaat om willen zien dat er potentie in zit en moed tonen daar mee aan de slag te gaan. Het gaat er om het kind vertrouwen te schenken.

Morgen wordt ze 19. En als we toasten zal ik in gedachten een dronk uitbrengen op deze docent en alle docenten, met name die in het speciaal onderwijs, die bereid zijn een stapje verder te gaan, zonder continu op de rem te gaan staan. Die zoeken naar wat lukt en dat ook durven uitdragen. Een dronk op docenten die het verschil maken! Dank jullie!

Posted in Blog | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

SBS ShowNieuws Over Facebook

Aan de desk bij Shownieuws mocht Lieke Lamb uitleggen wat er nou precies bij Facebook aan de hand was naar aanleiding van het Cambridge Analytica schandaal. (Klik hier )

 

Een paar dagen later volgde nog een korte update, nadat Mark Zuckenberg excuus maakte en beterschap beloofde. (Klik hier)

 

De mediacourant vond er vervolgens ook wat van…

Shownieuws opent frontaal de aanval op Facebook

Shownieuws opent wederom met technieuws

Posted in Blog, In the Media | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

MHONDORO WILDLIFE YOGA, DAG 5

Het begroeten van de nieuwe dag buiten op het balkon met uitzicht over de vlakte en alle vogels op de achtergrond is iets dat ik ga missen thuis. Ik ben behoorlijk verbrand,  heb chronisch slaaptekort maar ben half 6 op en heb zin in de laatste safari.

Er was even sprake van die te laten zitten omdat iedereen best wel moe is en overvoerd met indrukken maar ik wil het voor geen goud missen. Ik ben hier nou toch ! 😉

GELIJK GOED WAKKER

Terwijl ik voor onze lodge op Lies zit te wachten hoor ik achter me Ivan de trap af komen. Zonder op te kijken van mijn telefoon waarop ik net even foto’s aan het indelen ben, groet ik hem. Hij antwoordt niet maar blijft staan. Ik zeg nog een keer hoi en hoor dan een intens gegrombrul. Verschikt draai ik me om en het is dus niet Ivan maar een flinke  aap die vlak achter me zit. Groot en met gevaarlijke tanden. Van schik laat ik bijna mijn telefoon vallen. Gelukkig schikt hij ook erg van mij (can’t blame him ) en hij rent weg. Als ik hem met mijn ogen volg zie ik hem zich aansluiten bij een heel grote groep apen die over het terrein rent.


Als ik even later bij de villa ben zien we de hele groep apen op de vlakte zitten in de buurt van de drinkplek.

 

Maar ook een vlinder laat zich zien.

UITBUIKLEEUW, KEUTELSPUGEN, ZEBRAPORN EN EEN VERREGENDE BROMANCE

Terwijl een deel van de groep uitslaapt of bij het zwembad blijft, gaan wij gauw erop uit. Want er is een leeuw gespot. De sfeer is weer opperbest. Tussen Patrick de fotograaf en Ivan heeft zich een komische ‘bromance’ ontwikkeld van de week waarbij ze elkaar bovendien aftroeven in wie het meest gevat en grappig kan zijn. We spotten een prachtige mannetjes leeuw.

Werkelijk volgevreten ligt hij uit te buiken en dat geeft ons de gelegenheid hem volop te bewonderen. Moeder en welpen zijn verderop.  Maar waar Ivan ze in de verte achter een heuvel ziet liggen blijven ze voor mijn ogen onvindbaar. Ivan vertelt weer honderduit over hoe lang zo’n leeuw er dan over doet zijn eten te verwerken, dat de jongen van een ander mannetjes niet veilig voor hem zijn en hij de vrouwtjes wel erg veel van het zware jaagwerk laat doen.


Na een tijdje besluiten we de leeuw, die inmiddels af en toe rechtop zit, rustig te laten bijkomen van zijn maaltijd en zelf ook even iets te eten een stuk verderop.  Het is nog vroeg maar al behoorlijk warm. Ik ben wel toe aan wat te drinken want voel me wat licht in mijn hoofd en mijn benen voelen wat wiebelig. Myriam, die al de hele week een welkome aanvulling is van de groep leert ons nu samen met Ivan nieuwe termen en ‘bokdrolspuug’.

Waar wij eerst allemaal vol afgrijzen er niet over piekeren om aan t bokdrolspuug mee te doen, hebben we toch even later allen een keutel tussen onze tanden om deze vervolgens zo ver mogelijk weg te spugen.

Het is meligheid top als Ivan op zijn hoofd staat en later blijkt hoe kippig ik ben als ik sta te filmen ik niet doorheb dat vlak achter mij een jakhals loopt. (als je goed kijkt zie je hem in het begin van het film-fragment al lopen 😉

Dan is het langzamerhand echt tijd deze laatste safari af te ronden en terug te gaan. We stuiten nog op een hele horde zebra’s. De beesten bijten elkaar, bestijgen elkaar en trappen elkaar. We kijken gefascineerd toe en voorzien het #metoo achtige schouwspel van het nodige commentaar waarbij we onze eigen menselijke invulling aan het geheel geven. Waarbij het uiteindelijk gewoon vechtende mannetjes blijken.


Ondertussen vallen de eerste druppels en gauw worden de regenjassen aangedaan want op dag 1 leerden we: als het losgaat gaat het goed los. En dat gaat het nu ook .

Terwijl Ivan toch hier en daar nog stopt (al is het maar om Patrick een bloem aan te bieden) houdt de groep de sfeer melig door oa  ‘islands in the stream’ te zingen.

Ik gok dat we een van de meest luidruchtige safarigangers ooit zijn maar hé, we hebben genoten en ik heb zelden zo gelachen en geluk gehad met een groep medereizigers. !

Na een laatste stop voor een waterbok met kleintje, komen we terug bij de lodge waar het ontbijt klaarstaat.

 

 

INTERNET OF THINGS, SAVE THE RHINO’S

Ik ontbijt ik maar half. Voel me niet helemaal topfit. Het is tijd om langzamerhand spullen te gaan pakken en ik wil nog een interview afnemen met Myriam en Monique. Verder maak ik afspraken met Bradley .

Bradley Schroder is de CEO van Welgevonden Game Reserve en aanspreekpunt van het  LoRa project. Ik wil hem dolgraag interviewen over dit state of the art-project om neushoorns te beschermen door middel van nieuwe technologie. Dieren als impala’s en zebra’s krijgen hierbij een band met een zender om, die signalen uitzenden (via LongRange: LoRa). Aan de hand van het realtime verzamelen en bekijken van deze gegevens (algoritmes) kan men het gedrag van de dieren in kaart brengen. En men kan zien of er een stroper op het terrein is. Uit eerdere proeven met dit concept kwam namelijk naar voren dat dieren anders reageren op bijvoorbeeld de aanwezigheid van een leeuw dan van een mens. Het is een belangrijke ontwikkeling want stropers zijn een groot (en complex) probleem en de neushoorn (3 gedode neushoorns per dag in Zuid Afrika)  wordt er als diersoort daadwerkelijk door bedreigd in zijn voortbestaan. Kortom een prachtig project waar ik vanuit mijn werk ook erg in geïnteresseerd ben. Een mooi voorbeeld van ‘the Internet of Things’.. the Internet of Animals. Het was de bedoeling deze week al het interview te doen, maar er was simpelweg te weinig tijd.  Vandaag gaat het helaas ook niet meer lukken, maar we spreken af elkaar te skypen en dan uitgebreid over het project te praten. Ergens ben ik er ook wel blij mee want ik voel me per minuut zieker worden.

Uiteindelijk neem ik (weer thuis) een interview met hem op:

COME AS A GUEST,  LEAVE AS A FRIEND

Voordat we echt vertrekken, krijgen we nog een rondleiding over het achterliggende terrein. De heuvel op, achter onze lodges is namelijk nog een heel stuk daar waar ook de sterrenuitkijk is. Een groot rond plateau helemaal op de top, waar allemaal schuin geplaatste stoelen naast elkaar staan en waar je dus op een heldere avond heerlijk relaxed alle sterren kan bezichtigen. Die zie je hier sowieso heel goed en Ivan heeft ons al een paar avonden uitleg gegeven.

We lopen door naar het gedeelte waar de nieuwbouw in aanbouw is, naar de grote tuin waar eigen groenten en fruit wordt verbouwd. En naar de locatie waar voor eigen gezuiverd water wordt gezorgd. De zon brandt fel als we over het terrein lopen en ik heb moeite om op mijn benen te blijven staan. Mijn hoofd bonkt en gonst en mijn armen lijken zonder kracht of bloed. Ik probeer me krampachtig te focussen op het hier en nu. Iedereen is gelukkig druk met de laatste foto’s en het naderend afscheid. Niemand die iets merkt. Nou ja.. bijna niemand. Als ik bij de villa afscheid van iedereen neem, duwt Eddy me twee paracetamol tabletjes in mijn handen. Een voor nu, een voor eventueel nog later. Hij lacht. Ik kan hem wel omhelzen. Na het glas water en medicijn gaat het al gauw beter en eenmaal in de jeep keert de rust in lijf en hoofd grotendeels terug.

Een laatste zwaai naar de mensen die hier zo geweldig voor ons gezorgd hebben. Een dikke omhelzing voor Myriam, die in korte tijd zo dierbaar is geworden, of zoals ze zelf over Mhondoro zegt: come as a guest, leave as a friend. En dan is het toch echt richting uitgang dat we gaan.

Op de terugweg zien we onder andere nog een giraffe met jawel, een kleintje. Helaas nog steeds geen cheetah  gespot. Dus ooit moet ik terug. Bij de entreegebouwen van het park stappen we over van de jeep in de gewone taxi die ons naar het vliegveld zal brengen. Het begint te regenen. De cirkel is rond.

Thuis ga ik zo gauw mogelijk langs bij mijn moeder. Het gaat relatief goed met haar. Ze is verzwakt maar al weer vol praatjes en als ik haar vraag naar wat er is gebeurd, is ze eigenlijk vooral vol van het feit dat ze wel met 200 km per uur over de weg geracet hebben toen ze in de ambulance lag. Ik glimlach. Ja, zo ken ik haar weer. Ik glimlach en omhels haar intens. Zelden zo blij haar over mijn reisavonturen te kunnen vertellen.

De dagen na thuiskomst is het bij de foto’s uitzoeken heerlijk nagenieten. De plaatjes roepen direct weer dat gevoel van verwondering op, van aanvaarding alsook van confrontatie. Was het de warmte, de yoga, het gezonde eten? Afrika doet iets met je. Afrika gaat in je zitten. Afrika doet je beseffen dat je kwetsbaar bent, hoe groot en sterk ook. In een groep of alleen. Dat de natuur krachtig is en dat die om kan slaan waar je bij staat. Dat alles om kan slaan waar je bij staat…Dat je altijd op reis bent, maar ook altijd thuis bent. Afrika doet je beseffen dat jongen ooit alleen verder zullen moeten. Dat je ze tot die tijd alles moet meegeven wat je kan.  Ik hoop mijn kinderen ooit Zuid-Afrika te kunnen laten zien..

INTERVIEW MET MYRIAM EN MONIQUE:

Wil je meer informatie over deze reis : Zie de Mohondoro Site 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om terug te lezen over Dag 3

Klik hier om terug te lezen over Dag 4

Lees Terug: Intro

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , | Leave a comment

MHONDORO WILDLIFE YOGA – DAG 4

MINDFULNESS WALK EN WILDLIFEYOGA

Het is weer heerlijk ontwaken met de zon  en dan gauw klaar maken voor de eerste wandeling.

In alle vroegte wandelen we over het terrein. Dit keer dwars de vlakte over en langs de uitkijkbunker. Mooi om die nou eens vanaf de andere kant te zien.

Hier stond dus gisterenmiddag de olifant bij het water. Het is een korte maar  fijne wandeling. Een heel stuk door open vlakte.

We zien veel mooie planten en kleinere dieren. Echt groot wild laat zich niet zien.Na terugkomst bij de lodge is het eigenlijk gelijk door de wagens in , want het ontbijt zullen we nuttigen midden in het park bij een groot meer, waar we ook een yoga sessie zullen houden. Als we aan komen rijden hebben kokkin Znobia en Eddy alles al klaargezet en wauw wat ziet dat er geweldig uit!! Een idyllisch plaatje !

Luxe schalen vol gezonde lekkernijen, fruit en verschillende sappen. Terwijl wij ons tegoed doen, stijgt de zon steeds strenger.

Na een uitgebreid ontbijt is het tijd om het meer heen te lopen om aan de overkant op een strook langs het water onze yogamatjes neer te leggen en terwijl Ivan de wacht houdt neemt Monique ons mee in de yogasessie waarbij lichaamsbeheersing, concentratie en ademhaling centraal staan.


De zon is erg warm wat bijdraagt aan het onwerkelijk gevoel van hier zo midden in de natuur aan dit prachtige meer te staan in onnatuurlijke houdingen, met een focus op je eigen wezen. Ik hoor in de verte een vogel drammerig zijn toonriedeltje herhalen. Boven het meer zweven libellen. Die focus op je lijf, je houding, je gedachten heeft iets meditatiefs. De ‘gewone’ wereld met al zijn drukte, verplichtingen en bezigheden kan niet verder weg zijn dan hier en nu op deze plek.

Als we na de sessie teruglopen besluiten Myriam en ik  nog even met blote voeten door het beekje te waden. Wat een heerlijke verkoeling en wat een paradijselijk gevoel.

Het is soms moeilijk voor te stellen dat dit park ook zijn leed kent van gewonde of gejaagde dieren. Hier voel je dat Afrika de essentie van ontstaan en vergaan in zich heeft. Van schepping tot eeuwigheid.

Na de yoga sessie gaan we terug naar de lodge waar het de bedoeling is even te chillen en ik duik het zwembad in , maar ja er komt een zwijnenmoeder met vier (!) kleintjes langs (heimwee!) en er zitten apen  bij de drinkplaats.

Kortom, tijd om je te vervelen is er niet .

 

OLIFANTENKUDDE

Na een voortreffelijk lunch krijgen we een uitgebreide en leuke workshop over voeding. Slim en gezond eten en wijs omgaan met keuzes.  We moeten ook een lijst in vullen met wat voor types we zijn en Monique geeft allerlei tips en trucs. Met trots constateer ik dat ik al de nodige dingen goed doe (dag beginnen met glaasje uitgeperste citroen, koud douchen af en toe ed). Hierna is het alweer tijd voor safari en net als je hier denkt dat het niet gaver kan… kan het gaver!!! Ivan heeft doorgekregen dat er een groep olifanten is gesignaleerd en als we er arriveren is groep een redelijke understatement. Het is een enorme kudde olifanten.

Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Vlak bij de weg staat een kudde dan verderop nog een heel in de verte in een soort kuil staat nog een enorme groep.


Een grote mannetjesolifant steekt vlak voor onze wagen de weg over. Imposant en nederig makend als hij even op ons af lijkt te komen.

 

Wat voel je je dan intens klein. Naast ons het veld bezaait met dieren. Een moeder met een kleintje. Een oudere vrouwtjesolifant.

 

Verderop nog meer kleintjes in verschillende leeftijdscategorieën omringd door grotere.

In de verte een olifant bij een aantal rotsen die zichzelf rustig met stof staat te wassen. We kijken onze ogen uit.

We zouden er zo de hele dag kunnen blijven staan, zo fascinerend. Als ik al niet overdreven veel foto’s maakte deze week doe ik dat hier zeker. Maar het is onmogelijk alles te vangen en weer te geven op beeld wat een intensieve ontmoeting dit is.

Na ons olifanten avontuur gaan we nog even naar een afgelegen plek in het park waar nu nog een oud bouwwerk staat. Maar waar binnenkort een spiksplinternieuw stuk resort zal komen met heuse sterrenbedden: slapen onder de blote hemel.

We eten en drinken er wat. (Ivan heeft ons van de week al kennis laten maken met de fever plant die hij plukt en dan als een soort mint in het water doet.) Het ruikt lekker. We kijken of we vanaf hier Mhondoro Lodge kunnen ontdekken en er is de realisatie dat het eind van de Afrika trip nu in zicht komt….

NEUSHOORN MET KIND

Op de terugrit stuiten we op een neushoornmoeder die met jong midden op de weg loopt. Als ze ons hoort zet ze flink de draf erin terwijl ze haar kind voor zich uit laat rennen.

Verderop zien we een mannetjes neushoorn. Geen idee of hij de vader is.

Ondertussen zakt de zon en geeft een prachtige gloed over het gebied. Ik zuig alles heel intensief in me op.

Eenmaal terug op de lodge is de zon onder. We dineren buiten op de veranda terwijl in de verte het onweer opkomt. De lichtflitsen vormen een prachtig afscheid voor een laatste avond.

Als extra cadeautje verschijnt tegen middernacht de olifant weer. Eerst bij de drinkplek en vanaf daar loopt hij naar het zwembad. Ik ren hem door de tunnel achterna.

Trotseer de stromende regen en zit op de houten vloer naast t zwembad te wachten tot ie weer zal gaan drinken.

Mijn geduld wordt uiteindelijk beloond en ik houd het enorme dier tot lang nadat alle mogelijke foto’s en selfies zijn gemaakt, gezelschap.


Het levert me een intens gevoel van verbondenheid en een extreem korte nacht op.

 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om terug te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

binnenkort hier dag 5

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 3: Olifanten

SUNRISE YOGA
Na een hele korte nacht (ik moest tenslotte nog beeldmateriaal inladen, naar huis bellen, mail beantwoorden voor de zaak etc) sta ik al voor vier uur naast mijn bed.

Rond half vijf moeten we bij de villa zijn waar we de zon zullen zien opgaan tijdens de yoga. De yoga sessie is onderaan de trap van de Villa, dus in feite op het open terrein. Monique heeft kaarsjes neergezet zodat er toch wat licht is, want het is nu nog helemaal donker.

Het eerdere gemopper over het vroege opstaan verdwijnt gauw als de yoga-les begint en zeker op het moment dat de zon zich voorzichtig begint te laten zien. Door de afstandelijke, bijna koude lucht van de nacht trilt de dag langzaam en loom naar  binnen. Liggend op je matje overspoelt het je. De weidsheid, de puurheid, de rust.

Het heeft allemaal een licht hypnotiserende werking. Een verbondenheid met een grootser iets. Een gevoel dat versterkt wordt als de zon prachtig en krachtig alles steeds verder in het licht en de warmte zet.

deze foto: Patrick Kool fotografie

Tijdens het stil liggen aan het eind horen we allemaal de leeuw in de verte brullen. Wat een geweldige timing. Meer zen dan dit kan een yoga-les in mijn beleving nooit worden.

OLIFANTEN
Na de yoga en wat kleine gezonde versnaperingen en sappen is het weer Game Drive tijd. Deze dag zal een paar heel interessante ontmoetingen brengen. Want waar we Ivan plagen dat we nou nog steeds geen olifanten hebben gezien, (iets waar dit resort toch wel om bekend staat) belooft dat vandaag flink te veranderen. Nadat Ivan ze uit de verte al zag staan, rijden we een heel stuk om op op de juiste plek te raken, maar dan kan ook iedereen ze van heel dichtbij zien!

Op de rotsen voor ons staan twee hele grote olifanten. Imposant, zo dichtbij en zo direct. Maar ook zo vanzelfsprekend. Met een natuurlijke gratie op de schuine rotsachtige ondergrond, laten ze zich rustig bekijken en fotograferen.

Ik staar ademloos. Zijn tanden, slurf, hoe hij gras ermee pakt, zijn huid.

Vlak voor Ivan echt besluit weer verder te rijden, bedenk ik dat ik ook nog wel zelf met het dier op de foto wil. Het lukt gelukkig nog net. En natuurlijk is het ook weer ‘Lachen met Liesbeth’.

Als we om de rots heenrijden waar de tweede olifant al naar toe gelopen was, zien we een heel eind verderop in het veld nog een olifant. Ik vind t prachtige beesten.

Waar ik het in mijn jeugd nogal eens stomme dieren vond omdat ik ze met een scheldwoord associeerde dat ik vaak naar mijn hoofd kreeg, zie ik nu enkel hun majestueuze imposante houding. Die prachtkop met slurf en slagtanden.

Dat hele rustige gemoedelijke waarvan je echter weet dat je er niet mee moet sollen. Zo zag ik er geen en zo zag ik er ineens drie, maar de dag is nog lang niet om…

KAMELEON

Op de terugweg naar de lodge staat Ivan ineens op de rem terwijl wij toch echt niets zien. Hij stapt uit, loopt om de auto heen en bukt. Op zijn hand heeft hij een prachtige kameleon. Het is zo schattig! Hij houdt het diertje voor me en de kameleon reikt naar de rand van mijn hoed. Klimt over me heen, mijn hoed op!


Heel de groep wil hem nu wel even van dichtbij zien of op de hand houden en de kameleon laat het geduldig toe. Ik ben verliefd. Zodra ik terug ben in de lodge app ik de foto’s naar mijn vader zodat hij ze aan mijn moeder kan laten zien, zodra ze weer daartoe in staat zal zijn.

Na iedere safari staat Eddy of een van de andere mensen van de lodge klaar met warme vochtige doekjes. Geen overbodige luxe met dit warme weer en het voelt superluxe.

Met Frank, de eigenaar van het resort, praat ik over de dierenpopulatie. Het is een enorm terrein dat door verschillende eigenaren aan elkaar geknoopt is. Ze willen zoveel mogelijk de natuur hun gang laten gaan maar ook wel goede beheerders zijn. Er is bijvoorbeeld een programma met moderne technologie (IoT zenders; internet of things) waarbij dieren een zender krijgen waardoor hun gedrag in kaart kan worden gebracht en onverwachte zaken – zoals een stroper-  vroegtijdig opgemerkt kunnen worden in het gebied, om zo de neushoorns te beschermen.

In principe willen ze verder niet ingrijpen maar als bijvoorbeeld een zebra door een andere zebra kreupel is geschopt  (dat doen ze nogal regelmatig, zijn agressiever dan je denkt) en vlak voor een van de resorts langzaam ligt te creperen, willen ze toch nog wel eens ingrijpen. Ze kunnen natuurlijk niet iedere zebra redden. Soms is het beter de natuur zijn gang te laten gaan. Het is een afweging. Iets dat ik goed snap al voel ik mijn hart ineens zo ineen krimpen.  Ik wil nog verder vragen over hoe en wat, maar de groep komt binnen en het gesprek vervliegt.

RENNEN

Na de prachtige en gezonde lunch is eerst Liesbeth aan de beurt voor een hoofdmassage door Monique en dan ik.

Maar als ik aan kom lopen op het terras van de villa omdat het bijna mijn tijd is, zien we in de verte iets groots aan de bosrand bewegen.  Is het ? Ja!


Er staat een olifant! En hij lijkt met enige aarzeling het grote terrein voor de lodge over te gaan steken. Hij lijkt richting drinkplek te gaan.  De hoofdmassage moet wachten. Ik ren zo snel ik kan van de Villa naar het hoofdgebouw. Vergeet dat ik eigenlijk niet  alleen over het terrein mag, maar in no-time ben ik de trap af, de gang door en sta ik in de uitkijkpost te kijken hoe de olifant aankomt en begint te drinken.

Patrick arriveert en installeert zijn telelens en ook Liesbeth is er. De olifant drinkt, loopt, speelt met water en ik ben ontroerd door zoveel schoonheid. Perfectie. En zo dichtbij. Als ik inzoom met mijn camera zit ik bijna ín de rimpels van zijn hoofd. Ik geniet.

Al lijkt de olifant het op een gegeven moment zat en schudt vervaarlijk met zijn kop voor hij uiteindelijk wegloopt.

MIJN HOOFD ONDER HANDEN

Nadat de olifant is vertrokken is het dan alsnog tijd voor mijn hoofdmassage. De hoofdmassage die Monique geeft, is de heerlijkste die ik ooit gehad heb. Nogmaals; ik vind massages meestal maar niets, maar het druk uitoefenen op mijn hoofd, op mijn hals, terwijl ik op de veranda zit en in de verte naar de plek staar waar net nog de olifant vandaan kwam, raakt me. Het is al een stuk de middag in en de hele setting en de hoeveelheid indrukken van de dag gonzen door mijn hoofd. Ik weet niet of ik emotioneel ben of gewoon erg moe, maar ik focus me heel sterk op de rand van de veranda en tel de schroefpunten. Ik houd mijn gedachten bezig zodat ze er niet met me vandoor kunnen. Ik staar en ik wou dat Monique nooit stopte. Dat dit uitzicht nooit stopte. Dat waar en wie ik ben nooit stopte.  Dat alles hoe het is nooit stopte. Dat dit leven nooit stopte. Maar dat het wel hier stil blijft staan…dat alles blijft zoals het was.

MINDFULNESS WANDELING

Voor dat het donker wordt, gaan we nog op mindfulness wandeling. Gewoon te voet de wildernis in. Er zullen twee rangers meegaan en Ivan legt de spelregels uit.

Als een slang achter elkaar lopen. Niet teveel lawaai maken, niet achterblijven, opletten en wat er ook gebeurt: luisteren naar wat de rangers zeggen. Ik vraag me serieus af of het wel wijs is en of het niet de goden verzoeken is om lopend een gebied met wilde dieren in te gaan. (daarbij vond ik het in de auto ook prima). De rest lacht me uit. En vind mij kennelijk nogal overdrijven. “Als je je niet veilig voelt moet je het niet doen hoor”, zegt één van de dames net iets te kribbig. Ik weet niet of het ‘niet veilig voelen’ is. Ik vind alleen dat je er goed over na moet denken. De natuur laat niet met zich spotten. Ivan verzekert me dat het heus kan en dat het bovendien ook echt de moeite waard is en even later loop ik dus stevig stappend in een rijtje van mensen achter de ranger aan door de wildernis.

Hoe langer je er loopt hoe zekerder je wordt, want in de verste verte lijkt geen dier te zien. Al zou je willen. Behalve hier en daar wat wegschietende impala’s. De enige uitdaging is het terrein dat steeds ruiger wordt en het opletten daarbij om niet met glijdende rotsstenen van een berghelling te storten. In het begin film en fotografeer ik nog, maar als het terrein echt mijn aandacht vraagt berg ik mijn spullen weg. De zon brandt. Alsof hij, voor hij zo onder zal gaan,  zich nog even wil laten gelden. Ik vind het pittig, maar als ik omkijk zie ik dat ik niet de enige ben.  Af en toe houden we stil als de rangers iets willen vertellen over sporen of dieren. De omgeving is geweldig.

Hoe verder we komen hoe wilder het terrein.  We stoppen op een prachtige plek met een adembenemend uitzicht op het gebied. Natuurlijk ziet Ivan gelijk in de verte op een berg aan de overkant van het dal een neushoorn staan en later ook een olifant. Ik doe mijn best maar met de beste wil van de wereld zie ik het niet. En ik heb de inzoomfunctie van mijn camera nodig om te ontdekken waar hij staat. Hilariteit alom want ik ben gelukkig niet de enige met matige ogen. We gaan zitten en na een slokje water en een korte introductie van Monique zullen we een tijd stil zitten en zwijgen.

Ik ben wat recalcitrant merk ik en kan me er niet toe zetten alles los te laten. Bang voor de stilte ben ik niet. Maar ik heb zoveel om me heen om naar te kijken.

Dus houd ik mijn zonnebril op en ziet niemand dat mijn ogen niet dicht zijn. Ik hoor vogels, zie vlinders, planten, voel de zinderende hitte trillen door de lucht. Een zweem van een raar soort eeuwigheid. Ik zie de rest van de groep in gedachten verzonken zitten. Ik wil niet denken. Ik wil de omgeving in me opzuigen. Ik geniet van de brandende zon.  Ik zie hoe de twee rangers rondlopen. Ik voel felheid.Ik zou op willen springen.. een stuk rennen. Schreeuwen.  Over het dal heen galmen.  De stilte vermorzelen. Het leven door elkaar schudden. De schepping laten weten dat ik er ben!

Terwijl we teruglopen (we worden geacht nog steeds te zwijgen, al weet ik niet of dat in verband is met de wilde dieren of de yoga oefening) begint de zon te zakken.  De rangers willen de vaart erin houden, want dit is wel de periode dat bepaalde roofdieren op pad gaan en we willen geen onnodige risico’s nemen.

Terug bij de lodge liggen de yoga matjes al klaar want voor het diner gaan we nog even aan de slag. Monique laat ons kennismaken met zoveel mogelijk soorten yoga. Snel omkleden dus.

Dit keer is de rug aan de beurt. Een soort zwarte schuimrubberen strip waar je met je ruggengraat overheen moet gaan liggen. Geweldig om te voelen hoe sterk mijn rug eigenlijk is. We doen de oefeningen op de veranda en de ervaring van het zo intensief en bewust met je lijf en hoofd bezig zijn in een verdovende stilte, terwijl daar in die oneindige vlakte, die oneindige ‘circle of life’ de zon ondergaat, is lastig te beschrijven. En ik denk aan de zebra’s. Waarvan sommigen dus met hulp gered zullen worden en anderen zelf moeten vechten of sterven.Vanmorgen begonnen we de dag nog voor de zon opging met yoga, nu sluiten we hem hier af terwijl de zon al verdwenen is.

deze foto: Patrick Kool Fotografie

BOUMA

Later dan gebruikelijk gaan we -na de yoga sessie- richting diner. Dat is vanavond niet op de villa veranda, maar in de Bouma. De Bouma is een door grote door houten palen omgeven ronde ruimte vlak bij het hoofdgebouw. Met een kampvuur in het midden staan aan de ene kant, in een halve cirkel, tafels prachtig gedekt met kraanvogel servetten. Aan de ander kant van de cirkel is ‘de keuken en het buffet’. Een barbecue en een uitstalling van allerlei mooi gevulde schalen.

Het eten is genieten. (zeker met de kennis dat het gezond is en dus allemaal mag).

De sfeer  daar in het donker onder de sterrenhemel met enkel het vuur in het midden is magisch.

Halverwege de maaltijd komen de personeelsleden van de lodge voor ons zingen. En al voel ik me even kort ongemakkelijk de toerist die vermaakt moet worden, valt dat al gauw van me af als de sfeer er echt goed inkomt en ze helemaal losgaan.

Het is warm, feestelijk en senang. Aan het eind laat Monique ons eerst allemaal onze diepste gedachten,angsten of verdriet op een briefje schrijven. Ik weet bij dit soort opdrachten nooit goed wat ik op moet schrijven. Ik kijk naar boven. De sterrenhemel is hier in dit donkere gebied zo mooi. Zo fel. Na het dicht te hebben gevouwen mogen we de briefjes in het vuur gooien. Het levert bij sommigen de nodige emoties op. Daarna trekken we om de beurt een kaart. We mogen hem met de groep delen maar het hoeft niet.  Ik fotografeer de mijne in stilte.

 

ZWEMBADFANT

Het is al tegen middernacht als we de Bouma verlaten om naar ons eigen huisje te gaan. Ik ben volkomen kapot en bekaf en klaar voor bed. Maar eenmaal in mijn huisje word ik via whatsapp teruggeroepen. Of ik, als ik zin heb, snel naar het zwembad van het hoofdgebouw wil komen. Niet om te zwemmen maar vanwege een onverwachte gast….Als ik aangerend kom bij het hoofdgebouw staat daar vlak voor de veranda een hele grote olifant.

Waanzinnig om een wild dier zo mega dichtbij je te hebben! En oppassen dat je je bewust blijft dat het een wilde olifant is. Want als je -steeds meer durvend- steeds verder over de balustrade hangt, heb je bijna de neiging je hand uit te strekken om hem te aaien.

Eindeloos blijft hij staan en dus blijf ik eindeloos kijken. Ook ver nadat alle mogelijke foto’s en selfies zijn gemaakt. Op een gegeven moment schuifelt hij richting het zwembad en steekt zijn slurf onder t afdekzeil door voor een slok. (Het water bevat geen chloor, maar is net iets zouter. De olifanten komen wel vaker hier een slok uit het zwembad nemen).

Het was me nooit gelukt om me zelf los te rukken van dit schouwspel, dus ik ben blij als hij op een gegeven moment dan toch besluit weer terug richting de bossen te lopen. Uit zicht. Zodat ik dan uiteindelijk toch mijn bed op kan zoeken.

Het is al laat voor ik echt lig en ik slaap onrustig. Droom over een zwaar gewonde zebra die ik hoe dan ook wil redden, kansloos of niet! Waar ik naast het bed zit terwijl ik alle apparaten hoor piepen en doen.  Op de veranda staan massa’s toeristen te kijken. Ik beloof haar bij haar te blijven tot ze beter is en weer naar haar kinderen kan. Ik beloof haar voor haar kleintjes te zorgen. Ik verjaag leeuwen maar stuur ook artsen weg die haar willen laten inslapen. En ik praat eindeloos met haar. En dan rijd ik met haar over de grote vlakte, terwijl de zon fel brandt. In de verte zien we een olifantenmoeder en een neushoorn met jong. En horde zebra’s. Die komen snel dichterbij. Kleintjes en kreupelen. Voor ik het weet ben ik omringd door ontelbaar veel zebra’s. ik kan geen kant meer op….

Nog voor zessen ben ik alweer wakker. We gaan op wandelsafari. Via het thuisfront leer ik dat mijn moeder van de IC af is en het goed gaat. Mijn hart springt op. Alles sal reg kom. Buiten op het balkon omarmt de zon me. Ik ben klaar voor de dag.

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Leave a comment

Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 2

Op Safari

De volgende ochtend ben ik wakker nog voor mijn wekker afgaat. Ik check gelijk mijn telefoon maar geen nieuwe berichten. Geen bericht is goed bericht.

Ik sta op en neem even later de telefoon in de woonkamer aan als Ivan ons wakker belt. Ik luister bij Liesbeth maar hoor nog geen leven dus klop ik op de deur om haar te wekken. Daarna snel aankleden en naar de Villa waar we na een klein hapje om half zes op de eerste echte safari vertrekken. Een GameDrive (game betekent spel maar ook jagen en daar komt de term dus oorspronkelijk vandaan, al wordt er tegenwoordig dus enkel gejaagd op mooie plaatjes). Dekens liggen klaar mocht het wat koud zijn maar het valt mee. Behalve Liesbeth en ik gaan ook Monique en Patrick mee en Myriam zelf. Ik zit achter Ivan die onderweg hier en daar stopt als hij dieren ziet (waterbok, vogels) en dan volop uitleg geeft. Ook over planten. Zo laat hij ons  pompom weed (pompom bossie)  zien. Een plant uit Brazilië, ontdekt door de Britten die merkten hoe gek hun paarden erop waren. En die het vervolgens de wereld mee over namen, zodat nu de zebra er ook van smult.

Na het eerste stuk -wat nogal bosachtig is van structuur – gaat de weg een eind stijl omhoog. Ivan moet zich via het communicatie-systeem in de auto aanmelden, want er kan maar een auto tegelijk op die weg. Nou is er in de verste verte geen ander wagen maar je weet nooit.

De enige andere wagens in dit game reserve zijn van de andere lodges. ‘Gewone’ auto’s mogen er niet in. Verder is er de afspraak elkaar bij het zien van wild te waarschuwen maar tegelijk wel dat er maximaal  vier auto’s bij een locatie mogen staan (twee is het maximale dat ik deze week ga meemaken). Als de steile weg omhoog is afgelegd en de wagen een bocht maakt ligt daar ineens voor onze neus een enorme vlakte. Een onwerkelijke gewaarwording die je in je lijf voelt. (Een klein beetje alsof je in Droomvlucht zit en het karretje vanuit de gang ineens in de grote ruimte afdaalt). Niks bosachtigs meer maar een zich ver uitstrekkend vlak gebied. Met aan de horizon contouren van bergruggen.

Het is een vlakte die bevolkt is door een grote hoeveelheid zebra’s en gnoe’s  (wildebeesten) die we dan ook volop tegenkomen.

De camera’s klikken volop terwijl Ivan honderduit vertelt over de dieren. Ivan lijkt af en toe wel een wandelende encyclopedie.

Er is geen feitje dat hij niet lijkt te weten. Geen gedrag van de dieren dat hij niet weet te duiden en er is geen vogeltje dat hij niet herkent.

Naast een levend national geographic-kanaal is hij ook nog een menselijke telelens. Waanzinnig hoe goed zijn ogen zijn en hoe hij op voor mij ondoordringbare achtergronden in de verte toch een dier weet te spotten. Waar ik dus op een gegeven moment een zwart  contour van ‘iets van een struik’ zie (wat raar dat die midden op de weg groeit) heeft Ivan allang de luierende neushoorn gespot die ons daar de weg blokkeert. (ja dat is een neushoorn die daar ligt!!!)

En als we dan eindelijk dichtbij genoeg zijn dat ik er ook een neushoorn in herken, heeft hij allang weer de volgende gespot, die mij volledig was ontgaan, vlak naast ons in het hoge gras. Niet te missen zou je zeggen, maar ja, ik kan dingen.

Diep onder de indruk van de imposante verschijning, de schoonheid, de kracht, de kwetsbaarheid en de nabijheid. Want we zijn echt heel dichtbij.

Maar de neushoorns lijken op hun beurt minder onder de indruk van ons en blijven lekker luieren en grazen.

Betoverend om te zien en als het aan mij had gelegen hadden we daar rustig de rest van de dag staan staren.

Maar Ivan rijdt naar een mooie open plek onder een grote boom waar hij het rek uitklapt voor wat fruit cakejes, thee, koffie (al dan niet met een scheutje Amarula). Dit is het luxere ontwaken. De dag is echt begonnen.

Terwijl Patrick en Monique mooie foto’s schieten voor haar yoga school (wat een geweldig decor!) realiseer ik me dat we wel in het open veld staan en er ieder moment een wild dier zou kunnen zijn. Maar Ivan geeft uitleg over zijn verdovingsgeweer en ik besluit me niet te druk te maken.

Er wordt weer volop gelachen vooral als Ivan besluit zijn aandeel te hebben in de yoga foto’s.

foto: Patrick Kool fotografie

Op de terugweg spotten we nog een nijlpaard, maar het is wel heel goed kijken voor mij wederom om overtuigd te raken dat het daadwerkelijk een nijlpaard is.

Terug bij de lodge wordt er ontbeten (ja dat hadden we nog steeds niet echt gedaan). Een overheerlijk ontbijt kan ik wel zeggen.

Ik bel met thuis waar iedereen van en naar het ziekenhuis gaat. Ik voel me wat buitengesloten op de een of andere manier, te losgekoppeld. Het is een dubbel gevoel, al ben ik blij en dankbaar dat het ergste gevaar geweken lijkt en ik niet een mega vergissing heb gemaakt door te blijven.

ZWEMBAD EN MASSAGE
Iets meer ontspannen besluit ik aldus het zwembad van de villa te ontdekken. Wat een ongekende luxe en droomwerkelijkheid om vanuit je zwembad de vlakte te zien met de drinkplaats van de dieren.

Het is wat bewolkt maar heerlijk warm. En een extra cadeautje is de buitendouche bij mijn kamer naderhand. Na de zwempartij is er voor Liesbeth en mij een massage gepland. Ook weer met uitzicht op de vlakte en de dieren.

Het is met Liesbeth enorm gezellig en de sfeer is giechelig. Ik ben blij dat ze er bij is. Ben zelf niet zo van de massage en dat stilliggen en dat gefrunnik aan mijn lijf, maar nadat we elkaar op de foto hebben gezet en de massage dames binnenkomen, zijn we zowaar even stil. Met mijn hoofd omlaag realiseer ik me dat ik nu eigenlijk niets van het uitzicht kan zien. Kan überhaupt niets zien van wat er gebeurt enzo. Vind zo’n machteloze positie altijd iets benauwends hebben. Ik besluit te ontspannen en het doet me goed mijn lijf zo bewust te voelen. Naarmate de massage verdergaat, gaan mijn gedachten dat ook. Vanuit die kamer gaan ze de vlakte over, langs de dierenkuddes, de zebra die helemaal apart stond. Mijn lome hoofd vult zich met beelden van reizen uit het verleden. Reizen met mijn kinderen. Reizen waar ik zelf nog een kind was. Soms te ver achterbleef. De keren dat ik verdwaalde. Keren dat ik  mijn moeder niet meer vond. Te grote mensenmassa’s maar ook te ver uitgestrekte lege vlaktes. De zon die te warm scheen. De bal in  zee die buiten bereik dreef. Niet meer terug te halen. Nog dieper de golven in gaan is zinloos en gevaarlijk. Machteloos. De stilte die teveel geluid maakte. De diepte zonder lucht. Maar dan ook uitjes waarbij ik aan de hand werd genomen. Op de rug mocht. Uitjes waarbij ik mijn eigen kinderen op de rug neem. Op de handdoek waar ik met mijn gezicht in lig vormen zich vlekken van uitgelopen mascara.

Na de rugsessie moet ik me ook nog even omdraaien. Ik voel me versuft. Wezenloos moe. Liesbeth draait zich ook om en na even oogcontact schiet ik alweer genadeloos met haar in de lach. Ik prijs mezelf erg gelukkig met zo’n reisgenoot. Als de massage voorbij is en de dames ons alleen hebben gelaten gaan we nog even het balkon op. Hier is een prachtig bad met uitzicht op de vlakte. ‘Baden in weelde’ krijgt hier een letterlijke betekenis.

Op de terug weg naar ons eigen huisjes gaan we  bij het resort winkeltje langs voor wat souvenirs.

Het is al wat later in de middag als we tijdens de late welkomstlunch de andere deelnemers aan het yoga avontuur ontmoeten die zojuist zijn gearriveerd.  Het yoga weekend is nu echt officieel begonnen, wat ook inhoudt dat er supergezond gegeten wordt. Detoxen!!

Maar dan net niet met enkel sap. Al zijn er wel overheerlijke smoothies van verschillende samenstelling. Er is een keur aan lekkers en het ziet er allemaal even smakelijk uit. Op deze manier lijkt het goed vol te houden.

GAME DRIVE LEEUWIN

Rond vijf uur is het de hoogste tijd voor de namiddag Game Drive. Met de nieuwe gasten zit de wagen een stuk voller maar het is er niet minder gezellig om. We zien van alles en zo ook een groep aapjes, waarbij ook een moederaap de weg over steekt. Onder haar buik hangt een jonkie, een kleintje…die zich stevig vastklampt aan zijn moeder.

Ivan krijgt door dat er een leeuwin is gespot. Hij besluit er de vaart in te zetten en niet te stoppen voor andere bezichtigingen. Ook niet de neushoorn-moeder met jong die we onderweg voorbij zien flitsen.

Maar uiteindelijk blijkt het de moeite meer dan waard. Want we zien een leeuwenmoeder met twee jongen. Die bij haar spelen, bij haar drinken, bij haar schuilen.

WILDERNIS YOGA

Te snel naar mijn zin (ik kan uren staren) besluiten we het jonge gezin met rust te laten en wat verder te rijden en wat te drinken bij de ondergaande zon.

foto: Patrick Kool Fotografie

Monique wil ons yoga in de natuur laten ervaren en met de vallende schemering, leeuwen om de hoek, wordt het inderdaad een intense ervaring om zo midden in de wildernis uit te stappen en onder bewakend oog van Ivan jezelf in allerlei houdingen te buigen. Het heeft ook iets raars decadents. Tijdens de oefeningen spits ik mijn oren: hoor ik een leeuw brullen in de verte? Sluipt er iets achter me? Zou Ivan het dan wel op tijd zien? Ik zie al krantenkoppen voor me bij een slechte afloop. “Leeuw  doet niet aan detox” of zoiets.  Ik ben me bewust van de rauwheid om me heen en de naderende zonsondergang. En van de leeuwenmoeder verderop, die daar vast nog ligt, met haar twee jongen, die niet zonder haar kunnen en waar ze de komende tijd zo intensief en onbaatzuchtig voor zal moeten zorgen.

Als we terugrijden naar de lodge is de duisternis inmiddels echt compleet. Een unieke ervaring om door een pikdonker park te rijden met geen ander licht dan de sterren en de lampen van de auto. En de schijnwerper van Ivan waarmee hij het door middel van weerkaatsende ogen nog steeds presteert allerlei dieren te spotten. Bij de lodge staat een uitgekiende gezonde maaltijd voor ons klaar. Het is te gezellig om echt vroeg naar bed te gaan al staat er voor morgen een sunrise yogasessie op het programma, dat betekent op voor de zon dat doet!

 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , | Leave a comment