Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 1

Nu ik wist dat ik zelf binnenkort naar Afrika zou gaan, keek ik nog aandachtiger naar de National Geographic documentaire over Cheeta’s. De Cheeta is mijn favoriete dier, dus ik had sowieso wel gekeken maar nu toch met meer kriebels in mijn buik. De programmamaker volgt langere tijd een Cheeta-moeder met haar jongen en laat zien hoe ze onuitputtelijk en toegewijd zorgt, jaagt en les geeft. De oermoeder trekt met haar koters van gebied naar gebied. Daar Cheeta’s zonder direct jachtinstinct worden geboren leren ze het echte jagen van hun moeder die voordoet, de prooi neerhaalt en daarna de jongen de prooi laat doden om ze zo het nodige zelfvertrouwen mee te geven. Bijna twee jaar lang blijft de Cheeta-moeder daardoor bij haar kroost. De documentaire sluit af met het verwachte en onvermijdelijke. Op een dag gaat ze op pad. In stilte, geen afscheid. Tegen de tijd dat haar jongen wakker worden en haar gaan zoeken is zij al mijlenver. En dit keer zal ze niet meer terugkeren. Haar jongen gaan alleen verder.

Het gebied waar ik naar toe ga herbergt naast Cheetas ook de BIG 5.
Mhondoro Game Lodge ligt midden in het park Welgevonden, in het noorden van Zuid Afrika. In deze ‘game reserve’ leven dus Olifanten Buffels, Leeuwen, Neushoorns en Luipaarden naast tal van andere diersoorten. En het is een echt vogelgebied met een keur aan fladderende vriendjes. Ik neem me voor om voor de reis aanvangt er nog wat studie-uren aan te wagen, maar dat komt er helaas niet meer van: het is hier immers altijd drukdrukdruk. Des te leuker dat ik daar, midden in de wilde natuur, me zal onderwerpen aan een paar dagen yoga! Verplicht ontspannen! Een uitdagend nieuw concept waarmee ik mag gaan kennismaken. Onthaasten in optima forma. Na een innig afscheid van het thuisfront en een waslijst aan laatste instructies voor de thuisblijvers begeef ik me op pad.

De vlucht naar Zuid Afrika verloopt soepel. Ik weet het soms omhoog kruipende gevoel van wat ik daar eigenlijk in vredesnaam ga doen, te onderdrukken. Tijdens de nachtelijke overstap in Parijs app ik nog even met thuis en vervolgens met Liesbeth, één van de andere reisdeelnemers, die ik op het vliegveld van Johannesburg zal ontmoeten. Dan gaat de phone uit. Ik slaap licht en geniet vooral van het gave dubbeldekvliegtuig met bar (voor de kenners; een Airbus 380).

Op het vliegveld van Johannesburg zou iemand klaar staan voor me met een bordje met mijn naam. Ik zie zo gauw niemand met mijn naam, dan eerst maar Liesbeth opsnorren. Mijn telefoon wil op geen enkele manier verbinding maken dus ik laat het maar. Gelukkig vind ik Liesbeth en als we nogmaals langs de wachtende mensen met borden loop zie ik ineens onze naam er wél bij staan. Maar enkel doopnamen en zonder achternaam. We kunnen er hartelijk om lachen en de sfeer zit er gelijk goed in. Het blijkt dat ook Monique, de yoga docente, en haar vriend Patrick, fotograaf, op het vliegveld zich bij ons aansluiten en met de chauffeur begeven we ons gevieren naar de taxibus. Een uurtje tijdverschil met Nederland is er slechts en de temperatuur is hier lekker zomers.

Het is een kleine drie uur rijden naar het Reserve en onderweg wissel ik uit het raam staren af met op mijn telefoon kijken of ik enige vorm van verbinding kan krijgen om te laten weten dat ik aan ben. Helaas, geen geluk. Langs de route zie ik de drukke bebouwing van Johannesburg langzaam overgaan in buitenwijken en ten slotte in natuurgebied en bergen met hier en daar wat plukjes bebouwing. De sfeer in de taxi is opperbest en hier en daar melig.

Vlak voor we bij de toegang van het park zijn heb ik ineens kort verbinding met mijn telefoon. Er komt 1 sms berichtje binnen, van mijn man, dat duidelijk deel is van een serie waarvan ik wat gemist heb… “ook al vindt je zus het geen goed idee wilde ik het je toch laten weten. Enfin het is hopen en afwachten nu. Maak je niet druk over terugkomen maar laten we wel contact houden. Je moeder is een sterke he “

Pardon? Verstijft zit ik achter in de wagen. Het Afrikaanse landschap buiten zakt weg in een wazige mist. De rest grapt en grolt verder. Enthousiast dat we er bijna zijn. Ik probeer in stilte wanhopig verbinding te maken.

Voor we het park binnen mogen moeten we allemaal een formulier invullen. Eenmaal door de toegangspoort bevinden we ons op een toegangslocatie met wat gebouwen, wc’s en er is een bedrijvigheid aan mensen en wagens. We stappen uit de taxi en worden ontvangen door Ivan, een jongeman die de rest van de week onze ranger zal zijn. Hij legt onze koffers in een aanhangwagen en klapt het rooster van zijn safari wagen omhoog om er eten en drinken voor ons op te serveren. Kennelijk pauzeren we hier voor we aan de tocht van 3 kwartier het park in beginnen. Water met limoenen, munt (heerlijk in de warmte) wat nootjes, gedroogd fruit, groente snacks en gedroogd vlees dat het proberen waard is.

Bij bellen kreeg ik geen gehoor, maar ik heb inmiddels de rest van de sms-jes binnen. Mijn moeder is vannacht onwel geworden, bleek een hartinfarct te hebben  en ligt na een nachtelijke spoedoperatie nu in een ziekenhuisbed op de intensive care. Het lijkt tot nu toe goed te gaan al is het spannend. Terugkomen wordt me ontraden en het laatste berichtje van manlief eindigt met: concentreer je daar maar, probeer te genieten, alles sal reg kom.

Mijn opties zijn momenteel beperkt en ik concentreer me op het vastleggen van de reis. Ivan is een vrolijke jongeman vol verhalen. Weet ontzettend veel. En praat een aardig te verstaan woordje (Afrikaans)Nederlands al zorgt het accent de hele week voor hilariteit. Het klikt met de groep (hij en Patrick zijn wat betreft humor aan elkaar gewaagd) en het is een warme ontspannen sfeer. Er valt hier gelijk een soort rust over je.

Na een hapje en een drankje gaan we in de safari-wagen richting Lodge en dus echt het gebied in. Ik mag voorin zitten, wat ik geweldig vind, want los van alles goed kunnen zien, hoor ik ook alles wat Ivan vertelt. Ik laat me afleiden. De omgeving is van een intense schoonheid. We rijden op een enkelvoudig spoorachtig pad dat door het hele gebied slingert. Van stukken dichtbegroeid tot bergachtig tot aan grotere vlaktes, met een prachtige lucht die echter wel wat donkerder dreigt te worden. Zuid Afrika kamt al tijden met droogte en al valt het hier in het Noorden mee is water welkom.

Nadat we de eerste emotie van de omgeving te boven zijn en Ivan wat spelregels omtrent wildlife doorgenomen heeft (handen binnenboord, niet gaan staan in de wagen etc) komt hij met een spel op de proppen: punten voor wie dieren weet te spotten. Een zebra of gnoe is 10 punten, net als een impala, waterbok of zwijn. Een buffel is 100 net als een olifant. Een leeuw gaat voor 500, luipaard 1000.

Het leidt tot een hoop gegil en gegiechel zodra iemand iets denkt te spotten. Zeker als Monique overtuigd is een olifant te zien maar t een zebra blijkt te zijn. Strafpunten!! Ivan wint met gemak want hij heeft superscherpe ogen en natuurlijk enorm veel kennis en ervaring in dit gebied. Maar we doen ons best.

Nadat we Ivan bij de aanblik van de eerste zebra en gnoe hebben gedwongen heel lang stil te staan om ons hele foto geheugen vol te schieten, komen we er al gauw achter dat deze dieren hier veelvuldig voorkomen.

Dus wordt het spotten nu naar groter wild. Weer is Ivan de winnaar als hij ons op een giraffe wijst die wij zelf echt nooit tussen de bomen zouden hebben ontdekt.

 

Terwijl we volop bezig zijn de giraffe te bewonderen en op onze apparaten vast te leggen, betrekt om ons heen ongemerkt de lucht steeds verder. Als we weer gaan rijden vallen de eerste druppels maar al gauw verandert het druppelen in een gigantische hoosbui. Helemaal achterin de wagen zit Patrick droog, Monique en Liesbeth zitten echter door de wind toch flink in de gevarenzone. Gelukkig heeft Ivan grote groen regenjacks die snel worden aangetrokken. Ikzelf zit voorin en dus zonder enig dak of scherm maar ben al gauw zo doorweekt dat ik besluit geen jack aan te doen maar de regen geheel te ondergaan. Het heeft iets helends en troostends tegelijk. Alsof ik me erin kan verstoppen. Ik laat het letterlijk en figuurlijk over me heen komen. Het sluit al het andere af. Ivan zet de vaart erin wat wel zorgt dat de striemen in mijn ogen me het kijken bijna onmogelijk maken dus krijg ik van hem zijn pet terwijl hij zijn zonnebril opzet om het water uit zijn ogen te houden. De sfeer blijft opperbest en wordt zelfs meliger door de regen. En zo heftig en snel al de stortbui kwam zo verdwijnt hij ook weer om over te gaan in een gewone regen die langzaam af neemt naar miezer niveau. Als we arriveren bij de Lodge is er een prachtige dubbele regenboog om ons te verwelkomen, waarna we zingend en met paraplu’s door het personeel bovenaan de trap worden opgewacht.

Ik ben volkomen doorweekt, mijn shirt plakt om mijn lijf, maar ik voel me er prima onder. We zien een prachtige vogel, met een enorm lange staart; een Wida.

We stappen het hoofdgebouw binnen. Een prachtige ambiance met zorg ingericht, die een smaakvolle luxe uitstraalt. Een grote centrale ruimte, maar ook een sportzaal een zwembad en restaurant gedeelte. En wifi! We maken kennis met Myriam, de eigenaresse. We checken in  en krijgen informatie over de locatie. Zo mag je bijvoorbeeld nooit alleen over het terrein lopen want er zijn geen hekken en alle dieren kun je in principe tegenkomen en hoe spannend en leuk dat ook klinkt je wil het toch niet echt meemaken ineens oog in oog met een gevaarlijk exemplaar te staan. Verder leggen ze uit dat onder het hoofdgebouw de tunnel naar de zogenoemde Hide is. Je mag er zelf altijd naar toe als je wilt en komt dan uit bij de drinkplaats van de dieren.

Voor de yoga retreat is de villa (een separaat te huren accommodatie naast de “mainlodge”) de uitvalsbasis. De villa heeft net als de mainlodge een verwarmd zwembad. En een eigen gym,yoga ruimte, chef en ranger. En heeft naast een “master bedroom” twee 2-persoons slaapkamers. Op het mooie grote terras dat vanaf hoogte uitkijkt over de vallei en de drinkplaats is een trap langs het zwembad naar beneden. Waar in de verte wat zebra’s staan. Onder de villa zit de officiële yoga ruimte.

Terwijl de rest nog wat rondkijkt zie ik eindelijk gelegenheid me af te zonderen en naar huis te bellen. We praten, huilen (ik dan), overleggen en spreken af dat ik blijf. Zodra er enige verandering of nieuws is hoor ik het. En kan de terugreis zo geregeld. Ergens tussen gerustgesteld en hyper, was ik op de badkamer mijn gezicht met koud water.

Terug op het terras is het uitzicht inmiddels wonderschoon aan het veranderen door de dalende zon en de groep zebra’s die naar de drinkplaats is gelopen. Geen minuut te verliezen: hup terug naar het hoofdgebouw en daar de trap af door de tunnel! Patrick heeft zijn grote zoom lens bij zich maar je zit er in de uitkijkruimte al zo dicht bovenop dat het zelfs met mijn telefoon lukt prachtige plaatjes te schieten. Verderop staat een zebrajong, met haar moeder. Ik slik een paar keer flink en staar in de verte terwijl de zonsondergang bemoedigend naar me knipoogt.

 

Daar de rest van het yoga gezelschap pas morgen arriveert, zullen we dán pas starten met het speciale menu (eigenlijk hoor je echt te detoxen maar de groep koos voor een mildere variant: door Monique samengestelde supergezonde maaltijden). Nu eten we nog uitgebreid en mag er ook nog vlees en alcohol. Voordat we aan tafel gaan, gaan we even naar ons eigen huisje om ons op te frissen. Het is al donker en Ivan loopt mee.

We komen geen wild tegen. Geen groot wild in ieder geval. Wel een krekel en een kikker. Over alles weet Ivan veel te vertellen.

In de Villa is inmiddels de tafel feestelijk gedekt.

Het is een gezellige groep in de Villa, met ook de mensen van de Lodge zelf erbij en de rangers . Er wordt volop gelachen en gek gedaan. Het leidt heerlijk af en ik lijk meliger dan ooit , maar ook de andere leden van het gezelschap laten zich niet onbetuigd. Het is een ontspannen sfeer. En de maaltijd overheerlijk. Ik geniet er nog even goed van. Aan het eind van de avond komt er Amarula op tafel, Afrikaans alcoholische sterke drank. Ik vind t leuk om te proeven en krijg een glaasje.

Ik vind het lekker, maar voel ook dat ik moe ben en de onzekerheid over thuis en de tranen inmiddels zo drammend hun beurt afwachten dat ik besluit niet verder te drinken omdat ik vrees dat dat mijn ‘vrolijke bui’ zal doen omslaan en ik wil hier de sfeer niet verzieken. Ik voel me schuldig over het laten staan van de rest van het glaasje. Hoop tevergeefs dat niemand het merkt. Ze zien het maar vinden het niet erg.

Het is inmiddels al vrij laat en morgen ochtend zullen we om half 6 gewekt worden door Ivan, om dan om 6 uur op safari te gaan. We achten het dus wijs langzaamaan ons bed te gaan zoeken. Ivan brengt Liesbeth en mij naar ons huisje terwijl we onderweg nog allerlei kleinere dieren zien.

Het huis dat we delen heeft een ruime woon/zitkamer met aan beide kanten een deur naar een slaap- en badkamer. Liesbeth aan de ene kant, ik aan de andere. Naast de eigen badkamer hebben ook beide kamers nog een buitendouche. Ik ben verliefd!! Het huis heeft net als het hoofdgebouw en de villa een veranda-achtig balkon dat over de vlakte uitkijkt. Het bed ziet er geweldig uitnodigend uit, maar ik besluit na Liesbeth welterusten te hebben gewenst, eerst nog uitgebreid met thuis te appen. Dan nog de foto’s inladen op mijn laptop en dan nog even de social media en mail nalopen. Kamer beetje inrichten, outfit klaarleggen voor morgen. Al met al is het diep in de nacht voor ik eindelijk op mijn bed plof.

De wifi werkt gelukkig perfect en al googelend naar de oorzaken, gevolgen, opties en vervolgtrajecten van mijn moeder haar aandoening doezel ik uiteindelijk toch weg.

Klik hier om verder te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

Posted in Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

MHONDORO, Come as a Guest, Leave as a Friend

 

Of ik kennis wilde komen maken met een yoga retreat in de Afrikaanse wildernis.  Vijf dagen intensief yoga en  detox light.  Hoewel ik lang niet op alle reisjes in ga, zag dit er al bij voorbaat zó prachtig uit, dat ik besloot te gaan en er een mooi travelblog over te maken. In het noorden van Zuid Afrika, een kleine drie uur boven Johannesburg, midden in het Game Reserve Welgevonden, ligt het prachtige Mhondoro.  Vijf dagen van genieten. Van yoga, van reflectie, van safari, van bewust eten en bewust genieten.

Van meer leren over de neushoorn en stropers en hoe IoT helpt bij het voorkomen van stropen (zie het filmpje met interview hieronder)

Het werden vijf hele bijzondere dagen. Met veel nieuwe indrukken, herinneringen en vriendschappen. Met heel veel lachen,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

heel veel yoga,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

heel veel gezond eten,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

en heel veel prachtige safari en wilde dieren.

Om jullie een goede indruk te geven van de plek, maar ook van de reis en mijn ervaringen, heb ik er een echt reisdagboek in vijf delen van gemaakt. (kunnen makkelijk ook afzonderlijk gelezen). Afgewisseld met foto’s, stukjes video (Deze plek verdient beeld, veel beeld!!) en hier en daar een wat meer persoonlijke invalshoek.

En een interview met Myriam en Monique:

Ik wens je veel lees en kijk plezier. Liefs Lieke.

Klik hier om verder te lezen over Dag 1

Klik hier om verder te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over dag 5

Meer informatie over de mogelijkheden : zie Mhondoro 

Posted in Blog, Travel | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

André Kuipers doet het licht uit, Lieke Lamb bij Max

André Kuipers doet het licht uit op de Erasmusbrug voor Earth Hour

Op zaterdag 24 maart 2018 doen overal ter wereld om 20.30 uur lokale tijd miljoenen mensen, steden, bedrijven en organisaties het licht voor een uur uit om te laten zien dat zij de toekomst van onze planeet belangrijk vinden: Earth Hour. Ook in Nederland zijn er dit jaar weer vele initiatieven.

Lieke Lamb sprak erover bij Tijd Voor Max. Voor videofragment en artikel klik hier. 

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke bij omroep Max

Bij Tijd voor Max praten over Duurzaamheid, Milieu en Energie

Posted in Blog | Leave a comment

Artificial Intelligence

Edited by Lieke Lamb // TrendStrategist; Innovation Ambassador & Keynote Speaker (e-mail // Linkedin)

15 virtual AI assistants for digital marketers

A quick look at AI digital assistants to carry out marketing tasks (track metrics, detect anomalies, analyze ads, create and publish content, suggest how to optimize campaigns, generate reports) Read More

 

AI, FOR REAL

Hbr.org  the lineup  Read More 

Google gaat spraakassistent Assistant Nederlands leren

Google zoekt een tekstschrijver voor zijn Google Assistant. Het bedrijf zegt hard te werken aan een Nederlandse versie van de spraakassistent. Google zoekt met een vacature een Nederlandse tekstschrijver die zijn spraakassistent persoonlijkheid moet geven. “We werken hard om de Google Assistant ook Nederlands te leren spreken” Read More

Elon Musk: Competition for AI Superiority at National Level Will Be the “Most Likely Cause of WW3”

Elon Musk took to Twitter to respond to Putin’s comments about AI and world war, stating again that he believes we are more likely to see a world war arise as the US, Russia, and China all compete for AI superiority than from any other cause. Read More

Robot shock threatens the most vulnerable communities

Service sector jobs that replaced those in manufacturing are in turn at risk from AI Read More

 

Posted in Artificial Intelligence | Leave a comment

Marokko Mirleft – Never Left

PEARL

Pearl was geloof ik zo’n beetje de eerste en enige die na de brand – die ons huis eind van de zomer trof- niet gelijk alles wegwuifde met een : “nou ja, dan zit je straks lekker in een fris opnieuw geverfd huis met leuke nieuwe meubeltjes.”

Ik kende haar eigenlijk pas net. Maar met haar: “Wat een afscheid van veel vertrouwds! En wat een confronterende ontworteling moet dat zijn”  legde ze de vinger direct op een hele zere plek. Ik vond het eerst wat zwaar en overdreven en lachte het weg. Er zijn ergere dingen. Maar ze vertelde over de brand die ze zelf had gehad en er was veel herkenning en een enorme klik. Door het roerige jaar van tijdelijke huisvesting en uit dozen leven heen, bleven we af en toe contact houden. En tijdens een voor zovelen onzichtbaar december-dieptepunt kwam er ineens een mail: “Liek dit moet anders: jij komt met je gezin naar mij toe in Marokko. Dat zal je goed doen. Even ontspannen en echt even niets doen.”

MAROKKO

Ik had niets met Marokko. Was er nog nooit geweest en het stond ook zeker niet bovenaan mijn lijst. En met mijn volledige (grote) gezin zomaar bij een ander crashen was het laatste wat ik wilde. Maar Pearl hield vol. Maakte mijn kinderen gek met ezel-verhalen en stuurde -speciaal voor mijn oudste (autisme)- foto’s door om eventuele stress weg te nemen. Het plan kreeg steeds meer vorm. En zo stapten we dan eind april, een week nadat we weer terug in ons eigen huis waren, het vliegtuig in, richting Marokko! Agadir, Mirleft. Om tien dagen he-le-maal niets te doen.

Een oom van een vriend (het netwerk van Pearl is ongekend) staat als taxichauffeur klaar, om ons voor een zeer vriendelijk bedrag van Agdir maar Mirleft te brengen. Koffers op het dak en een rondje extra door Tiznit (de kinderen kijken hun ogen uit en spotten direct al volop wagens met ezels). Het is zinderend warm. Maar in de taxi is airco en Pearl heeft gezorgd voor flesjes drinken en koekjes. Het geluid uit de radio wisselt tussen Franstalige discussie, Celine Dion en meer authentiek Marokkaans klinkende klanken.

MIRLEFT

Na zonsondergang rijden we Mirleft binnen, Waar Pearl ons opwacht. Na een korte installatie in ons appartement, eten we nog een ‘late supper’ in de hoofdstraat van Mirleft samen met Pearl, Hassan; de eigenaar van ons appartement en zijn goede vriend Mo. Al is de zon allang vervangen door een duister oplichtende maan, voelt het zwoel ’s zomers. Op de terugweg sjokt er een ezel door onze straat, zoekend naar een beschut plekje voor de nacht.

TAYAFUT

De volgende ochtend, als iedereen nog ligt bij te komen van de trip, sluip ik ons appartement uit de trap op naar het (fenomenale) dakterras waar de rust enkel verstoord wordt door wat geiten met herder die in de verte al op weg zijn, een ontwakende vogel en een zwoele opkomende zon boven een eindeloos uitgestrekt gebied met hier en daar plukjes witte huisjes beschermd door bergen.  We logeren in Tayafut, wat zonsopgang betekent. Het pand wordt beneden door Hassan en familie bewoond, de verdiepingen erboven huisvesten verschillende prachtige appartementen. Schoon, ruim, van alle gemakken (ook wifi) voorzien. Tayafut doet zijn naam eer aan.

MINECRAFT

Terug in het appartement app ik Pearl met hoe laat we zullen ontbijten?   “Wanneer jij wilt”.  Ja maar wanneer ben jij er dan? “gewoon de hele tijd, dus kijk maar”.  Ik merk dat ik het niets doen zonder planning nog wat onwennig vind. De rest van het gezin heeft wel al direct de rust-,luier- en slenter modus te pakken. Terwijl zij van het opstaan een ochtendvullend ritueel maken, kan ik het niet laten wat email te beantwoorden en stukken na te kijken.  Maar uiteindelijk is de hele bende dan toch zo ver om zich naar het ontbijt te te begeven. Buiten is de zon allang klaarwakker en het is even wennen aan de hitte. We nemen de sluiproute naar de dorpsstraat via het paadje achter de huizen langs over het braakliggend gebied.

Mirleft is als steeds populairdere badplaats aan de kust, nog volop in ontwikkeling met de aanleg van wegen en de bouw van huizen. De vlakte tussen de bergen is gevuld met veel vierkante gebouwen. letterlijk blokken beton, waardoor je af en toe het idee hebt in een real life versie van Minecraft te zijn beland. De sluiproute die we nemen is bezaaid met zwerfafval. Openbare prullenbakken gaan hier ooit nog heel groot worden.

TIFAWIN

De eerste dag ontbijten we (nou ja ontbijt, het is richting het middaguur) in café Tifawin. Eerst met het idee de komende week allerlei andere tentjes ook uit te proberen maar uiteindelijk wordt Tifawin onze vaste uitvalbasis. ( Ik raak verslaafd aan hun smoothies). Pearl heeft daar haar mobiele kantoor, dat wil zeggen haar vaste tafel waar zij haar laptop heeft geïnstalleerd en Mo is er samen met de eigenaar iedere ochtend om ontbijt te serveren.  Het eten is lekker, redelijk westers ( voor de kinderen toch wel prettig al is al het eten hier überhaupt wel heel goed te doen) en kost bizar weinig. (Door contacten met de plaatselijke bevolking en het kiezen van lokale gelegenheden in plaats van toeristische top plekken wordt het  uiteindelijk sowieso  een ongelooflijk goedkope vakantie). Tifawin (dat ‘goedemorgen’ betekent in het Berbers) is supergezellig en heeft bovendien prima WiFi, iets dat voor de kinderen toch wel erg fijn is (ok ok …voor mij ook). Een van de ochtenden neemt Pearl ons mee naar de plaatselijke scholengemeenschap waar we in de kleuterklas een uitgebreid kijkje mogen nemen.

AFTAS BEACH

Na iets wat het midden houdt tussen een ontbijt, lunch en siësta wordt er wat door het dorpje geslenterd. Het centrum bestaat uit 1 hoofdstraat omringd door een paar anderen straten maar veel is het niet.  Veel restaurantjes, toeristenwinkeltjes maar ook de vismarkt. De elektronica zaak (dat wil zeggen een hok waar drie koelkasten ter verkoop staan) Een slager met een geitenkop op zijn toonbank, kippen opgehokt en klaar voor de slacht (de haan mag wel loslopen) en een keur aan kleermaker- en stoffenwinkels. Pearl wijst ons waar we kleding kunnen laten maken, tapijten kopen en leert ons afdingen (“en als ik je zus was geweest, hoeveel had je er dan voor gevraagd?” onderhandelt ze in het Frans) en we tikken een voetbal voor de jongste op de kop. In watermeloen print!

Mirleft is uitvalsbasis voor verschillende strandjes  in de directe omgeving, met Aftas Beach echt pal naast de deur. Een plek waar na een periode van franse poeha, nu weer meer de ‘dont worry be happy’- sfeer  de kop opsteekt en teruggrijpt naar de vervlogen tijden uit de jaren ’60 en ’70 waarin de hippies hier kwamen en zelfs Jimi Hendrix ooit met plezier er zijn toevlucht zocht.

De eerste twee dagen brengen we volledig op het strand door. Er zijn enkele eetgelegenheden aan het strandje. Niet heel fancy maar allemaal genoeglijk en prima. Het is er niet druk . Het is ook nog niet hoogseizoen natuurlijk. Er lopen wat Engelsen en wat Fransen rond, maar als er daar bij elkaar tien van zijn is het veel. Verder een wat nukkige oudere man vergezeld door een jongedame in sexy string-bikini.  Iets wat op een echtpaar met een kind lijkt en twee vriendinnen die af en toe over het strand heen en weer wandelen . Veel meer is het niet.

Wat betreft plaatselijke bevolking zijn er wat groepen. Een groep met jonge jongens  die lopen te voetballen en een groep knullen van meer puberleeftijd die volleyballen. Meisjes zijn er eigenlijk niet. Jonge vrouwen heel af en toe en dan met hoofddoek. Mijn jongste wil graag meedoen met het voetballen, maar kijkt liever eerst de kat uit de boom, temeer ze niet weet of ze meisjes wel toe zullen laten. De tweede dag heeft ze haar eigen voetbal bij zich waarmee ze speelt. Zodra de eerste jongetjes arriveren (zonder eigen bal) vragen ze haar of ze mee mogen doen . Het ijs is gebroken en mijn jongste en haar broer zijn de rest van de dag zoet met de jongensclub en de voetbal. En zij leert een belangrijke les: Who owns the ball, makes the rules;)

 

THE PEARL OF MIRLEFT

Mo verruilt zijn werkzaamheden bij Tifawin na de middag altijd voor een baantje in een van de eettentjes aan het strand en het is gezellig hem daar weer te zien. Tussen de bedrijven door komt hij bij ons op het strand zitten en doet spelletjes met de kinderen. Die hebben een grot ‘ontdekt’ en Mo vertelt hoe hij daar als kind speelde en belooft ons als het genoeg eb is en de grot vrij toegankelijk is ons een rondtour te geven tot aan de achterliggende grotten. Een spannend avontuur, gevolgd door een klimpartij van 3 van de 4 kinderen met Mo naar het uitkijkpunt helemaal bovenop de rots. ’s avonds haakt Pearl aan voor het avond eten. Ze heeft zelf vis en groenten en brood mee dat we buiten op het strand bij de ondergaande zon nuttigen. Alcohol wordt alleen in westerse hotels aangeboden als er speciale vergunning is. Wij zijn geen drinkers dus missen het eigenlijk niet.

Een van de avonden waarbij we in het huisje aan strand eten komen er wat vrienden aan om muziek te maken.We zitten op kussens op de vloer en na een wederom prachtige zonsondergang gaan de kaarsen aan.  Mo laat (natuurlijk) ook alle kids even de trommel uitproberen en er wordt aan het eind zelfs gedanst (geen beelden !;) Het is een gezellige ontspannen boel die tot in de late (vroege) uurtjes duurt….

En dat klonk dan ongeveer zo:

VERVOER

Omdat veel wandelen voor mijn oudste toch wat lastig blijft heeft Pearl (weer via een kennis van een kennis) een man met een open laadbak-wagen geregeld die bij nacht(!) en ontij opgebeld kan worden om ons op te pikken. Hoewel ik halve doodsangsten uitsta vinden mijn kinderen het volledig geweldig. Verder doen ze in het verkeer sowieso niet zo moeilijk. Op de dag dat we gaan surfen moet er een stukje gereden worden naar een strandje net iets verderop. Met 9 mensen in een vierpersoonswagen. Dat betekent de twee Zweden die met ons mee willen gaan, samen op de bijrijdersstoel.  Twee kinderen in de achterbak, en drie mensen op de achterbank gepropt met 1 overdwars eroverheen liggend. Gelukkig rijdt hij wel voorzichtig iets dat van de gemiddelde taxichauffeur in de luxere taxi’s niet echt gezegd kan worden. Waar ik eerst nog voorin wilde zitten in verband met het uitzicht besluit ik al snel dat achterin zitten minder rampscenario’s in mijn hoofd triggert. Het verkeer is op de grotere wegen een aparte mengelmoes van overmoedige gehaaste autobestuurders, volgeladen karretjes getrokken door muildieren, ezels en laadbak-auto’s met de meest vreemde ladingen van gasflessen tot aan alle kanten uitpuilende matrassen. Een ritje achterop de scooter bij Mo die lustig overal omheen en tussendoor slalomt maakt het feest compleet.

GUELMIM

Omdat he-le-maal nietsdoen bij mij binnen een dag echt aan zijn tax zit, is er besloten toch het nodige te ondernemen. Na een late avond van eten muziek en doorzakken aan het strand wordt er ‘s-ochtends in alle vroegte – het is dan al warm- afgesproken met Pearl op de taxi standplaats in Mirleft.  Niet te missen want er is maar 1 grote straat en daar halverwege staan de taxi’s. Er gelden in principe vaste bedragen al merken we veel later op de terugweg (waarbij Pearl ons niet begeleidt), dat ze van alles proberen om je toch een hogere prijs te laten betalen. Pas als we aangeven van de pers te zijn kan het ineens dan toch voor de standaard prijs.

KAMELEN

De taxi’s zijn in principe mooie wagens met airco en voldoende ruimte. Er zijn afspraken met betrekking tot werkgebieden dus onze reis naar Guelmin waar de kamelen markt is, gaat in twee delen. In Sidi Ifni moeten we overstappen in een andere taxi. Hoewel we ons van te voren nog enigszins druk maken over de kamelenmarkt, een typische mannenaangelegenheid met weinig toeristen, blijkt dat erg mee te vallen wat betreft bekijks en kledingeisen. Het terrein is vrij toegankelijk en we worden nergens heel raar aangekeken en door iedereen heel warm en aardig begroet en aangesproken. Sterker nog, de kamelen-eigenaar met wie we in gesprek raken, nodigt ons gelijk uit voor de middag en avond in de oase waar hij en zijn familie wonen. We slaan het aanbod vriendelijk af. Al kost dat in de loop van de ochtend nog verschillende keren de nodige moeite. Ik praat uitgebreid met hem over zijn leven.  Hij in gebrekkig Engels ik in klunzig Frans. Het is geen vetpot of luxe leven maar het is te doen.  Maar hard werken wat ik zo begrijp en zie. Hij vertelt over het leven in de oase, de scholing van de kinderen. Hij laat ons de kamelen zien (dromedaris gebruiken ze als term niet)

AFDINGEN

Hij neemt me ook mee naar een kennis verderop die een kraampje met sieraden en prullaria heeft.  Ik zoek wat dingen uit. Er wordt een prijs gemaakt. Pearl moedigt me aan af te dingen net als Yassin, een vriend van Pearl die ons vandaag begeleidt en ook de heren zelf verwachten dat. Ik ben er slecht in. Uiteindelijk maken we een hele mooie prijs maar geef ik er bij het afrekenen toch nog iets extra’s bij . Het is voor ons al zo weinig. Ik word er om uitgelachen maar er warm voor bedankt en nogmaals met klem voor het avondeten uitgenodigd. Iets dat we helaas ivm het programma niet kunnen accepteren.

Er wordt op de markt alles behalve zachtzinnig met de beesten omgegaan. Een partij van de dieren kennen ze hier niet;) En het aaien dat mijn jongste graag doet bij alle geitjes die ze tegenkomt, wordt wat meewarig gadegeslagen…en bij mijn kinderen maakt de angstig ‘blatende’ kameel die tegen de grond gewerkt de poten bij elkaar gebonden krijgt, de nodige indruk.  Ook merkt mijn elfjarige op een gegeven moment dat de slapende geitjes bloeden ..en dus helemaal niet slapen… Tranen…Pearl neemt ons gauw mee  de trap op weg van het veld met de dierenmarkt naar de groentemarkt op grote plein boven.

LUNCH

Yassin regelt halverwege de markt in de galerij-nissen aan de zijkant  een plek voor ons om te lunchen. Zittend op de grond, handen wassen met behulp van een kan water.  En ondertussen allerlei mensen die van ons nu juist  een foto willen maken. Het zijn de mannen die hier de thee zetten en uitschenken. Yassin en een vriend van hem die toevallig langs kwam en zich bij ons aansloot; Seddik, regelen alles.

De thee wordt eindeloos in het glaasje en weer terug gegoten.. het zal vast de smaak ten goede komen.. ook moet er iedere keer een ijsberg suiker bij en de heren snappen dan ook niets van onze Hollandse dames-wens om de suiker achterwege te laten. We eten brood met heerlijke omeletten.

OASE

Seddik en Yassin zijn geweldig. En hebben er lol in ons alles te laten zien. Ze nemen ons mee naar de stad om nog even kamelenvlees in te slaan en dan gaan we per taxi richting Oase.  Een gebied dat we bereiken door eerst een flink stuk door steeds kaler en doodser terrein. Uiteindelijk komen we in ‘the middle of nowhere’ bij een soort van straat die leidt naar een muur waarachter zich ineens een paradijs ontvouwt. Groene palmbomen, kleurrijke bloemen en planten in allerlei variaties. Na een wandeling door dit mini dorp komen we bij Maison d’hotes Nomades. Werkelijk een oase in de woestijn. We zullen er enige tijd verblijven. Seddik zorgt voor een excursie door het gebied, er volgen thee ceremonies en er wordt kamelen vlees gegeten. Zittend in de grote nomade tent lijkt Nederland en de brand en alle gedoe rond de verbouwing nu verder weg dan ooit. De lome warmte zuigt het geluid van de cicades als een droom op.

we worden hartelijk welkom geheten door de eigenaar Ibrahim

Het is een prachtige plek en in alles een verademing

De oase is waarlijk een paradijs van kleuren en planten en bloemen en Seddik weet er het nodige van en lijkt onvermoeibaar om ons alles te laten zien en overal wat over te vertellen. Ik bewonder de bloemenpracht en raap hier en daar wat zaden op.

Seddik vertelt over de wormpjes in de palmboom en hoe die eruit gebrand worden.

We wandelen, eten, proeven, lachen en genieten. De jongste die al een tijdje niet lekker is wordt met heel veel zorg omringd en krijgt zelfs een kruidenhoofdband. Verder komt Seddik nog met tips over andere mogelijke trips. Al met al is het in alle opzichten een rijke ontvangst en een fijn verblijf en is het met pijn in ons hart dat we de terugtocht aanvaarden, terug de kale vlakten in.

MIRLEFT VAN KAMEEL TOT QUAD

Nu het ‘He-le-maal-nietsdoen’ toch overboord is gegooid gaat terug in Mirleft alles in een stroomversnelling. Er wordt kameel gereden, De kinderen gaan los op een quad (ok ok ik ook ) en  ook het surfen wordt niet overgeslagen. Al met al druk gevulde dagen en Mirleft is van alle markten thuis. En ondertussen bakt de moeder van Hassan taarten voor ons. Het is een groot luxe genieten.

MO…..

zonder verder commentaar…..

CACTUSSEN

EZELS

Meer nog dan op de kamelen hebben de kinderen zich op de ezels verheugd en Marokko stelt niet teleur. Op iedere straathoek vind je er een en Pearl heeft zelfs vergevorderde plannen er zelf een aan te schaffen. Waar ik de ezels in de straten er soms toch wel wat verweesd en onverzorgd bij vind staan, zien de kinderen vooral aai-materiaal. En ze kunnen hun geluk dan ook niet op als via een goede vriend van Hassan, Abdullah, er een dagje ezels worden gehuurd. Het eerste plan was een nachtje in de bergen te blijven maar door hitte en tijdgebrek (de tien dagen vliegen om) wordt besloten er gewoon 1 volle dag van te maken. Behalve Pearl en Abdullah, gaan ook Hassan zelf en Mo mee. Iets wat voor mij als moeder een verademing is. Want zowel mijn oudste als mijn jongste hebben toch nog wel enige begeleiding nodig en de knullen zijn geweldig met mijn kinderen, Op een ontspannen manier zijn ze behulpzaam, zien wat nodig is en grijpen in en pakken op. Ik kan er enorm aan wennen die extra paar handen om me heen. Ik hoef niets zelf te tillen of te sjouwen of te doen.

De ezeltocht gaat vanaf Mirleft de bergen in en al gauw blijkt dat ‘gewoon op een ezel zitten’ als je omhoog gaat geen sinecure is.. en sterker nog als er een stukje afgedaald moet is het dat nog minder. Pearl en ik halen veelvuldig Brigitte Kaandorp aan met haar verhaal over “we zouden morgen op muilezel-safari kunnen gaan” en hebben de grootste lol. En natuurlijk zingen we Dolly Parton 😉  De jongens lopen ernaast om de dieren aan te moedigen. Een speciaal aanmoedigingszinnetje (nou ja meer klank) RiiRiii  wordt hier nog steeds door de kinderen gebruikt als ze vinden dat er iets is dat sneller kan. Ik vind het af en toe nog wat zielig voor de dieren al dat gesjok en gesjor maar er wordt mij keer op keer verzekerd dat de dieren nog niet eens op volle kracht werken nu. En ze echt heel krachtig zijn. Boven op de berg krijgen ze goed te eten en te drinken en een mooie plek in de schaduw.

Na een lange tocht zijn we in de bergen bij ik gok de ouders (maar het kan ook een tante zijn) van Abdullah aangekomen. Het is warm, er is geen bereik (Hassan heeft belangrijk telefoontje voor zijn appartementen verhuur dus moet een heel eind terug lopen) en er is geen ‘echte’ wc. Maar  er is een geweldig uitzicht, een schaduwrijke koele kamer, een ketel water om de handen te wassen en er is thee en lekkers. Onder andere een rond bol brood. Ik krijg uitleg over hoe het gebakken wordt. Robert eat your heart out 😉

Voor de liefhebbers van langere video’s:

Hassan legt me ook uit hoe ze hier de argan olie produceren…

Op de terugweg gaan we langs de ruïne die uitzicht geeft over Mirleft. Het was een fantastische – zwaar vermoeiende maar-  schitterende dag met een gouden randje.

HAMMAM

Om bij te komen neemt Pearl ons de volgende dag mee naar Tiznit, naar een hammam, badhuis, niet een westerse maar een echt plaatselijke versie. Voor de kinderen een complete openbaring. (voor de jongste is de hitte wel erg benauwd ivm astma). Volledig naakt tussen de plaatselijke bevolking gescrubd en gewassen. De pubers houden zich wonderwel goed! Foto’s ontbreken logischerwijs;)  Op de weg erheen komen we langs een kledingwinkel en Pearl kan het niet laten met mijn meiden even helemaal los te gaan 😉 En daar zijn dan wel foto’s van:

FAMILIE

Het einde van de reis is in zicht en Mo nodigt ons uit bij hem thuis waar hij met zijn moeder en zus woont. Nu hij had begrepen hoe leuk de meiden het vonden om zich in mooie gewaden te hullen, heeft hij met zijn moeder besproken dat ze de traditionele feestkledij die zij in huis hebben mogen passen. Het wordt een groot verkleedfeest, ook Pearl en ik moeten er aan geloven en zelfs de heren doen mee en worden in een bruin soort herderscape gehesen. Mo zijn zus en moeder (zelf willen ze liever niet op de foto)  doen heel lief erg veel moeite, zelfs make up wordt aangebracht. En alle sieraden etc worden erbij gehaald terwijl de rest zich te goed doet aan thee en lekkernijen.

VLOEREN EN GEVELS

Wie net als ik een zwak heeft voor mooie vloeren, muren, plafonds en gevels dan wel gekke muurschilderingen kan in Marokko zijn lol op.

INSECTEN

Weinig last gehad van muggen gelukkig en ook geen mierenplaag. Wel -bij goed opletten- de mooiste insecten gespot.. maar je moet er van houden natuurlijk. Voor de liefhebber een kleine greep:

 

DORPSLEVEN EN HONDEN

Na tien heerlijke dagen is het dan toch tijd geworden afscheid te nemen van Mirleft.  Al zal een deel van ons hart daar nu voor altijd achterblijven. Er wordt nog gauw naar de kapper gegaan, een pak aangemeten bij de plaatselijke kleermaker, inkopen en souveniers geregeld en er wordt afscheid genomen van de hond die ons de laatste dagen steeds intensiever volgde. Helaas moet ik de kinderen uitleggen dat hij echt niet mee naar huis kan. De laatste avond eten we boven op het dak van een restaurant langs de hoofdstraat met uitzicht op de straat waar de afgelopen tien dagen ons leventje zich centreerde.

(UPDATE: Pearl heeft de hond min of meer geadopteerd en hij maakt het goed!)

Op de laatste ochtend rijdt in alle vroegte de taxi voor en komt Pearl ons gedag zwaaien. We zullen haar in Nederland gauw weer zien. De kinderen zijn volledig gek op haar en we zijn haar heel dankbaar voor al het geregel en de warmte en gezelligheid.  Van Hassan en Mo namen we gister al afscheid met natuurlijk de belofte nog eens terug te komen.

DOOSJE

Wat we meenemen uit Mirleft zijn twee grappige doosjes. Te leuk om niet te kopen. Hieronder een korte demonstratie:


AGADIR PARADISE VALLEY

Voordat we op het vliegtuig terug naar huis stappen gaan we nog langs Agadir Paradise Valley.  Een absolute aanrader. En uurtje rijden vanaf het vliegveld van Agadir. Midden in een prachtig natuurgebied begint met een eigenlijk best onopvallend bord langs een parkeerplek langs de weg, de wandelroute naar het hart van het gebied, op weg naar de watervalletjes en zwemmeertjes. Af en toe is het wel even zoeken hoe t pad loopt maar gelukkig zijn er de nodige gidsen in het gebied die graag bereid zijn voor een kleine vergoeding mee te lopen. Iets wat achteraf een goede zet bleek temeer onze tijdschema nogal strak is en rondzwerven in het gebied-hoe heerlijk ook -zonde is van de tijd daar het afgaat van de zwemtijd van de kinderen.

Het helemaal niets doen is jammerlijk mislukt, het uitrusten was simpelweg te tijdrovend, maar het bijkomen, adem halen, zinnen verzetten en genieten zorgde voor een herboren energie en rust die met twee weken vast slapen niet bereikt zou zijn.

Pearl is inmiddels druk met mensen uit het Nederlandse bedrijfsleven in Mirleft te begeleiden. Ze brengt daar mensen met verschillende werkzaamheden voor een week of langer bij elkaar om zo samenwerkingen en inspiratie tot stand te brengen.

Pearl is te volgen op twitter. 

Tayafut is vinden op Facebook. Hassan ontvangt u graag.

Tifawin zit ook op Facebook. Mo is er bijna iedere dag.

en ooit in de buurt van Guelmim, dan zeker langs bij de nomaden! 

MIRLEFT, NEVER LEFT

Posted in Lieke Lamb, Travel | Leave a comment

Dutch Integration Network in de Margriet

Lieke Lamb (43) nam Syrische vluchtelingen onder haar hoede: ‘Ik gunde hen de luxe van een goed bed in een eigen kamer’

LEES HIER VERDER IN MARGRIET…
Posted in In the Media | Leave a comment

Veerkracht – Een ongeluk zit in een klein hoekje, geluk in de rest!

Met Veerkracht beschrijft Pauline Joosten openhartig over de gevolgen van het ongeval van haar man en de enorme impact daarvan op haar gezin. Hoe het is om jaren in (financiële) onzekerheid te leven. Maar geen drama zonder humor; het gezin bleek veerkrachtig en hoe haar kinderen haar op de been hielden -en soms vlekken in haar nek bezorgden- blijkt uit dit boek. Juist wanneer de situatie uitzichtloos lijkt te worden en Pauline zich bedenkt hoe veerkrachtig ze nog kan zijn, komt haar vader – voor wie ze intensief zorgt – te overlijden. Hoe houdt ze dit vol?

bestellen van het boek kan hier

Posted in Lieke Lamb | Leave a comment

Blote Borsten

Twee keer ben ik  in mijn leven van onzedelijk gedrag beticht.

De eerste keer was op de lagere school. Ik zat in wat nu groep 8 heet. Een jongen had ruzie met een vriendinnetje van mij, wat uitliep op een handgemeen. Ik sprong tussenbeide en het werd knokken. Tijdens het vechten presteerde de knul het om op de een of andere manier mijn bloesje – waaronder ik niets aan had – aan de voorkant volkomen kapot te scheuren. Vreemd genoeg  kreeg ik van de schoolleiding de schuld van de vechtpartij en bovendien een uitgebreide berisping voor ongepast gekleed gaan (!) en ik werd gesommeerd naar huis te gaan om me beschaafd aan te kleden.

Tiet voor een slokje

De tweede keer was  toen ik mijn zus in Engeland op ging zoeken en met twee kleine kinderen en een baby op een  overvolle boot zat waar ik nergens een rustig plekje of onbezette stoel kon vinden.  Een huilende baby die honger had, zorgde dat ik uiteindelijk met de twee kleuters naast me op de grond in een hoekje zat met een doek over mijn schouders met daaronder, nauwelijks zichtbaar, de baby aan de borst. Niet de meest ideale situatie, maar erg veel keus was er niet. Iets verderop stond een oudere heer gefascineerd te kijken. Net toen ik me er wat ongemakkelijk onder ging voelen liep hij weg. Niet veel later kwam er een steward naar me toe met de mededeling dat er een klacht was van een medepassagier voor aanstootgevend gedrag en of ik zo vriendelijk wilde zijn te stoppen met het voeden van mijn kind. En het ontbloten van mijn borsten in het openbaar achterwege wilde laten. Ik was verplicht het met twee kleine peuters  aan mn been in een kleine benauwde vieze wc af te maken.

Hypocriete kuisheid

Borstvoeding tegenover flesvoeding, er is al veel over gezegd en geschreven. Columniste Roos Schlikker deed het in 2013 en in 2015 leek er helaas nog weinig veranderd in strijd tussen fles- en borstvoeding. Van mij mag het allebei, die discussie wil ik niet aan. Wel raar vind ik het feit dat er in die ruim 12 jaar sinds ik op die boot zat er nog steeds zo’n discussie is over voeden in het openbaar. Begrijp me niet verkeerd, ik  heb nooit enige behoefte gevoeld mijn borsten open en bloot ten toon te spreiden in restaurants of parken en nog minder groot is mijn behoefte die van anderen te moeten aanschouwen. Maar wat een absurde overdreven hypocriete kuisheid leggen mensen ineens aan de dag bij het geven van de borst aan een baby. Alsof voedsel tot je nemen hetzelfde is als een luier verschonen.  Natuurlijk zijn aparte ruimtes erg prettig, zeker als ze er op ingericht zijn. Natuurlijk is het prettig als een moeder het zo weet te doen dat het niet teveel in het oog springt.  Geloof me dat is het voor haar zelf ook. Maar helaas is die gelegenheid er niet altijd. Verbaasd was ik destijds over de verschillende reacties die ik op mijn bootavontuur kreeg aan Engelse zijde (meid wat naar voor je) en aan Nederlandse zijde (ja maar ja.. het is ook wel een beetje gênant natuurlijk zo in het openbaar). Wat een raar puriteins landje zijn we dan ineens.

Doutzen

Nederland, waar we prat gaan op onze vrijgevochtenheid. Waar lingeriemerken niets verhullend op de bushokjes prijken, waar we parades in de grachten houden waar niet alleen schaar geklede extroverten maar ook bijvoorbeeld politici vrolijk aan mee doen. Waarbij we dat feestgejoel zonder enige gene (en terecht) uitzenden op TV. Waar bladen in de rekken (ja hoor ook gewoon op kinderhoogte) alles laten zien wat de natuur te laten zien heeft. Waar beelden van een blowjob-ontvangende Bekende Nietsnut bijna niet te vermijden waren. Waar we lachen om de preutse Amerikanen. Afgeven op Facebook omdat het tepels bant. Nederland waar we een hele krantenpagina opvullen met plaatjes van blote piemels want ohhh de randstedelijke pubers zijn zo vrijgemaakt en taboe doorbrekend. Dát land doet moeilijk over een stukje tepel.  Dáár wordt het aanstootgevend  gevonden als een tafeltje verderop een vrouw haar blouse even een stukje opent en er een babyhoofdje tegen aanlegt. Heel blij ben ik dus dat de discussie nu steeds meer de goede kant op lijkt te gaan.  Mede dankzij de nodige celebs die ook steeds vrijer met het voeden van hun baby omgaan. Een breastfie schijnt dat te heten. Zelfs onze ‘eigen’ Doutzen  Kroes deed eraan mee door een kolf-foto te plaatsen en oogstte zowaar veel lof. Zou het tij dan eindelijk toch keren?

Zoogselfie

“Wil je dan overal in het park blote tieten te zien met een baby bungelend aan de tepel?” vroeg een vriend laatst?  Ik denk dat het zo’n vaart niet loopt. Privacy is voor moeder en kind zelf ook fijner.  En nee ik zou zeker niet de eerste zijn een zoogselfie te posten, zou ik nu nog een baby hebben.  Maar als zelfs in de kerk de borsten bloot mogen laat Nederland dan niet achterblijven.

Posted in Lieke Lamb | Leave a comment

Vuur en vlam

2016flamesfeatureimage

Augustus 2016. Het is al laat. Midden in de nacht. Net terug van een gouden vakantie. Hond opgehaald. Kids naar bed, ik zet -na een eerste was- de droger aan en stop alle kids in. Nog even naar beneden. Nog wat rommelen en misschien straks nog een crodinootje om de vakantie in stijl af te sluiten.

Dan ineens een grote knal.. Gestommel, gegil. Wat gebeurt er boven? Schoonzoon roept brand. Brand?!! Ik roep Rich en snel de trap op. In de badkamer zie ik vlammen. Beheersbaar denk ik. Gooi er handdoek overheen. Die vat vlam. Het brandt fiks. Kids moeten weg! Schoonzoon roept ze. 

Deken uit slaapkamer wordt me aangegeven. Vuur wordt groter en ook de deken helpt niet. Veel rook. Er komt een emmer water door.. Het helpt minimaal. Ik pak door de rook de douchekop en zet de kraan aan, richt op de vlammen. Hoor gedoe over de jongste. Wil niet wakker worden. Gegil gestommel rook en vlammen. Schoonzoon naar zolder. Jongste uit bed sjorren. Ik hoor mezelf haar naam gillen. Snel! Rook neemt toe. Ook richting gang..trapgat..Is ze er al? Zijn alle kids er al ? Zijn alle kids er nu uit???

Rustig blijven.

Ja! Iedereen in tuin. 112 is al gebeld. Badkamer staat nu goed in brand. Douchekop is matig krachtig. In no time komen zoon en schoonzoon de trap op met tuinslang die Rich aansloot in de schuur. Ik neem hem aan en stuur ze weg. Zij mogen niet meer komen. Ik kuch.. Krijg nog een natte lap aangereikt. “Jullie moeten weg!” hamer ik. Ze gaan. Doek helpt iets. Ik spuit met tuinslang. Alles moet nu doorweekt zijn. Waar blijft de brandweer? Het vuur lijkt te doven maar laait dan juist ineens overal weer op. En zoveel rook. Dan gaat ineens de elektriciteit eraf.. Tis donker, ik ben alleen en de rook is ineens dik en overal. Rustig blijven. Als ik me omdraai zie en voel ik slechts een rookgordijn. Waar is de trap? Ik ben draaierig en misselijk. Mijn ogen prikken en ik begrijp dat ook ik nu als de duvel weg moet…deur badkamer dicht, de trap af. Hoestend. Op de tast. De tuinslang achter me aan de trap af sproeit rondjes alle kanten op. Als er zicht was geweest, was het vast hilarisch. Rich is er. Helpt me.

De tuin in. Terwijl de rook uit alle kieren van het huis stoomt. De tuinslang nu vanuit de tuin erop. Ik bel nog een keer 112. En ik bel mijn broer, die gelukkig in de buurt is en snel arriveert. Buurman komt ook met zijn tuinslang assisteren. De politie arriveert. Goddank. Nu de brandweer graag nog. 

Een cordon aan nieuwsgierige buurtbewoners, fotograferende aagjes en lollende puberjeugd is inmiddels ook gearriveerd. Ik loop heen en weer. Kids en hond? Hup richting buren. Ik hoor een groepje praten als ik op straat langsloop. ‘Volgens mij zijn er nog mensen binnen?’ Nee hoor. Zeg ik kordaat. Ze kijken me wat geïrriteerd aan (nog net niet teleurgesteld) en met n blik van waar bemoei jij je mee. Realiseren zich niet dat ik erbij hoor. De brandweer arriveert. Gaan blussen. Politie sluit met een lint het gebied af. Ben ze er dankbaar voor. Ik praat met ze. Straks medische checks voor zoon en schoonzoon en voor man en mij. Buren moeten nu ook huis uit. Kids en zij naar buren verderop. Brandweer is bezig. Ik draal wat, app wat mensen..maar dan ook naar de verderopburen. De kinderen troosten. Mijn zoon troost mij, door me te omarmen en te verzekeren dat we als supergezin alles aankunnen. Ik knuffel hem zowat plat. Bedden regelen. (Jacqueline je bent een held) Uithijgen. De heren lopen op en neer en houden contact met de brandweer en houden ons op de hoogte, melden op goed moment brandmeester.

 

Het is 4 uur s nachts de kids slapen bij de verderopburen, de buren in hun eigen huis (hun enige last lijkt de lucht en enige waterschade is hond die van de stress bij ze op de vloer plaste).Wij zitten in onze berookte woonkamer om tafel met de verzekeringsman die alles gaat regelen. De gespecialiseerde ploeg boven is bezig water te zuigen en de eerste zooi op te ruimen. Wasdroger lijkt boosdoener. (goed merk, goed schoongehouden, maar brandoorzaak nr 1  en vaak is het de stof erachter vertelt brandweer me later en doe je er dus echt niets aan). Hij ligt zwaar gehavend op het balkon. Rook-, roet-en waterschade door hele huis. We mogen er voorlopig niet blijven. Alles stinkt en verstikt. Alles van waarde er zo snel mogelijk uit. Alles moet speciaal gereinigd. Veel is door roetschade verloren. De meneer adviseert van alles. Veel gaat langs me heen. Er zulle schade experts ed op ons afkomen. Nieuws gaat als n lopend vuurtje (lol). Veel mensen zullen eindeloos nieuwsgierig/hulpvaardig zijn. Vaak goed bedoeld maar bescherm jezelf, zegt hij. Ik kijk stiekem op mijn phone en zie dat het nieuws de lokale facebookers inderdaad vannacht al had bereikt. Verder nadenken over polissen, tijdelijke huisvesting etc etc. En hij waarschuwt voor terugkomende ‘herbeleef beelden’.

 

Het is 5 uur a half 6 en we rollen bij verderopburen op logeerkamer het bed in. Rich moet 7 uur op en naar werk. Kan bijna beter wakker blijven.

Als ik ga liggen vrees ik de herbeleefbeelden.. Ik probeer me te verdedigen door ze te provoceren. Ik her-visualiseer de vlammen.. Kijk of ik mezelf mijn kinderen ,hun namen, hoor schreeuwen. Maar ik ben er te moe voor. En het is alsof het mij niet aangaat. Het maar n film was. Ik maak nu liever lijstjes. Tandenborstels, sokken, schoolboeken, laptops, keukengerei. Lijstjes wat beschadigd zal zijn. Lijstjes wat vervangen moet. Lijstjes wie ik moet bellen. Lijstjes wie ik moet bedanken.. Lijstjes wat ik… Lijstjessszzz . Ik slaap. 

 

Het is licht. Er moet een hoop geregeld maar iedereen is ok. We zijn er ongedeerd uit. Het gaat een tijd duren voor alles weer als vanouds is. Maar eerste zakentelefoontjes zijn alweer gepleegd. We kunnen gewoon weer volle vaart aan t werk.

Nog een paar dagen voor de scholen weer beginnen. In de koelkast van het tijdelijke logeerhuis staan twee crodino’s koud geduldig te wachten. Alles sal reg kom.

ps. Het is nu begin 2017. We zitten nog in het tijdelijk huis. Zonder echte meubels, met zeer beperkte hoeveelheid spullen. Maar met goede hoop in het voorjaar eindelijk terug te kunnen naar ons eigen huis.

(Met daarbij heel veel dank voor alle goede zorg en assistentie aan Eric Jan van Brummelen!! en dank alle lieve mensen die zo heel dicht om ons heen stonden en staan met (huis)raad en daad)

Voor de #MIJNMOMENT pagina van Henk-Jan Winkeldermaat  schreef ik over het positieve van de brand.

Posted in Blog, personal | Tagged , , , , , , , | Leave a comment