Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 3: Olifanten

SUNRISE YOGA
Na een hele korte nacht (ik moest tenslotte nog beeldmateriaal inladen, naar huis bellen, mail beantwoorden voor de zaak etc) sta ik al voor vier uur naast mijn bed.

Rond half vijf moeten we bij de villa zijn waar we de zon zullen zien opgaan tijdens de yoga. De yoga sessie is onderaan de trap van de Villa, dus in feite op het open terrein. Monique heeft kaarsjes neergezet zodat er toch wat licht is, want het is nu nog helemaal donker.

Het eerdere gemopper over het vroege opstaan verdwijnt gauw als de yoga-les begint en zeker op het moment dat de zon zich voorzichtig begint te laten zien. Door de afstandelijke, bijna koude lucht van de nacht trilt de dag langzaam en loom naar  binnen. Liggend op je matje overspoelt het je. De weidsheid, de puurheid, de rust.

Het heeft allemaal een licht hypnotiserende werking. Een verbondenheid met een grootser iets. Een gevoel dat versterkt wordt als de zon prachtig en krachtig alles steeds verder in het licht en de warmte zet.

deze foto: Patrick Kool fotografie

Tijdens het stil liggen aan het eind horen we allemaal de leeuw in de verte brullen. Wat een geweldige timing. Meer zen dan dit kan een yoga-les in mijn beleving nooit worden.

OLIFANTEN
Na de yoga en wat kleine gezonde versnaperingen en sappen is het weer Game Drive tijd. Deze dag zal een paar heel interessante ontmoetingen brengen. Want waar we Ivan plagen dat we nou nog steeds geen olifanten hebben gezien, (iets waar dit resort toch wel om bekend staat) belooft dat vandaag flink te veranderen. Nadat Ivan ze uit de verte al zag staan, rijden we een heel stuk om op op de juiste plek te raken, maar dan kan ook iedereen ze van heel dichtbij zien!

Op de rotsen voor ons staan twee hele grote olifanten. Imposant, zo dichtbij en zo direct. Maar ook zo vanzelfsprekend. Met een natuurlijke gratie op de schuine rotsachtige ondergrond, laten ze zich rustig bekijken en fotograferen.

Ik staar ademloos. Zijn tanden, slurf, hoe hij gras ermee pakt, zijn huid.

Vlak voor Ivan echt besluit weer verder te rijden, bedenk ik dat ik ook nog wel zelf met het dier op de foto wil. Het lukt gelukkig nog net. En natuurlijk is het ook weer ‘Lachen met Liesbeth’.

Als we om de rots heenrijden waar de tweede olifant al naar toe gelopen was, zien we een heel eind verderop in het veld nog een olifant. Ik vind t prachtige beesten.

Waar ik het in mijn jeugd nogal eens stomme dieren vond omdat ik ze met een scheldwoord associeerde dat ik vaak naar mijn hoofd kreeg, zie ik nu enkel hun majestueuze imposante houding. Die prachtkop met slurf en slagtanden.

Dat hele rustige gemoedelijke waarvan je echter weet dat je er niet mee moet sollen. Zo zag ik er geen en zo zag ik er ineens drie, maar de dag is nog lang niet om…

KAMELEON

Op de terugweg naar de lodge staat Ivan ineens op de rem terwijl wij toch echt niets zien. Hij stapt uit, loopt om de auto heen en bukt. Op zijn hand heeft hij een prachtige kameleon. Het is zo schattig! Hij houdt het diertje voor me en de kameleon reikt naar de rand van mijn hoed. Klimt over me heen, mijn hoed op!


Heel de groep wil hem nu wel even van dichtbij zien of op de hand houden en de kameleon laat het geduldig toe. Ik ben verliefd. Zodra ik terug ben in de lodge app ik de foto’s naar mijn vader zodat hij ze aan mijn moeder kan laten zien, zodra ze weer daartoe in staat zal zijn.

Na iedere safari staat Eddy of een van de andere mensen van de lodge klaar met warme vochtige doekjes. Geen overbodige luxe met dit warme weer en het voelt superluxe.

Met Frank, de eigenaar van het resort, praat ik over de dierenpopulatie. Het is een enorm terrein dat door verschillende eigenaren aan elkaar geknoopt is. Ze willen zoveel mogelijk de natuur hun gang laten gaan maar ook wel goede beheerders zijn. Er is bijvoorbeeld een programma met moderne technologie (IoT zenders; internet of things) waarbij dieren een zender krijgen waardoor hun gedrag in kaart kan worden gebracht en onverwachte zaken – zoals een stroper-  vroegtijdig opgemerkt kunnen worden in het gebied, om zo de neushoorns te beschermen.

In principe willen ze verder niet ingrijpen maar als bijvoorbeeld een zebra door een andere zebra kreupel is geschopt  (dat doen ze nogal regelmatig, zijn agressiever dan je denkt) en vlak voor een van de resorts langzaam ligt te creperen, willen ze toch nog wel eens ingrijpen. Ze kunnen natuurlijk niet iedere zebra redden. Soms is het beter de natuur zijn gang te laten gaan. Het is een afweging. Iets dat ik goed snap al voel ik mijn hart ineens zo ineen krimpen.  Ik wil nog verder vragen over hoe en wat, maar de groep komt binnen en het gesprek vervliegt.

RENNEN

Na de prachtige en gezonde lunch is eerst Liesbeth aan de beurt voor een hoofdmassage door Monique en dan ik.

Maar als ik aan kom lopen op het terras van de villa omdat het bijna mijn tijd is, zien we in de verte iets groots aan de bosrand bewegen.  Is het ? Ja!


Er staat een olifant! En hij lijkt met enige aarzeling het grote terrein voor de lodge over te gaan steken. Hij lijkt richting drinkplek te gaan.  De hoofdmassage moet wachten. Ik ren zo snel ik kan van de Villa naar het hoofdgebouw. Vergeet dat ik eigenlijk niet  alleen over het terrein mag, maar in no-time ben ik de trap af, de gang door en sta ik in de uitkijkpost te kijken hoe de olifant aankomt en begint te drinken.

Patrick arriveert en installeert zijn telelens en ook Liesbeth is er. De olifant drinkt, loopt, speelt met water en ik ben ontroerd door zoveel schoonheid. Perfectie. En zo dichtbij. Als ik inzoom met mijn camera zit ik bijna ín de rimpels van zijn hoofd. Ik geniet.

Al lijkt de olifant het op een gegeven moment zat en schudt vervaarlijk met zijn kop voor hij uiteindelijk wegloopt.

MIJN HOOFD ONDER HANDEN

Nadat de olifant is vertrokken is het dan alsnog tijd voor mijn hoofdmassage. De hoofdmassage die Monique geeft, is de heerlijkste die ik ooit gehad heb. Nogmaals; ik vind massages meestal maar niets, maar het druk uitoefenen op mijn hoofd, op mijn hals, terwijl ik op de veranda zit en in de verte naar de plek staar waar net nog de olifant vandaan kwam, raakt me. Het is al een stuk de middag in en de hele setting en de hoeveelheid indrukken van de dag gonzen door mijn hoofd. Ik weet niet of ik emotioneel ben of gewoon erg moe, maar ik focus me heel sterk op de rand van de veranda en tel de schroefpunten. Ik houd mijn gedachten bezig zodat ze er niet met me vandoor kunnen. Ik staar en ik wou dat Monique nooit stopte. Dat dit uitzicht nooit stopte. Dat waar en wie ik ben nooit stopte.  Dat alles hoe het is nooit stopte. Dat dit leven nooit stopte. Maar dat het wel hier stil blijft staan…dat alles blijft zoals het was.

MINDFULNESS WANDELING

Voor dat het donker wordt, gaan we nog op mindfulness wandeling. Gewoon te voet de wildernis in. Er zullen twee rangers meegaan en Ivan legt de spelregels uit.

Als een slang achter elkaar lopen. Niet teveel lawaai maken, niet achterblijven, opletten en wat er ook gebeurt: luisteren naar wat de rangers zeggen. Ik vraag me serieus af of het wel wijs is en of het niet de goden verzoeken is om lopend een gebied met wilde dieren in te gaan. (daarbij vond ik het in de auto ook prima). De rest lacht me uit. En vind mij kennelijk nogal overdrijven. “Als je je niet veilig voelt moet je het niet doen hoor”, zegt één van de dames net iets te kribbig. Ik weet niet of het ‘niet veilig voelen’ is. Ik vind alleen dat je er goed over na moet denken. De natuur laat niet met zich spotten. Ivan verzekert me dat het heus kan en dat het bovendien ook echt de moeite waard is en even later loop ik dus stevig stappend in een rijtje van mensen achter de ranger aan door de wildernis.

Hoe langer je er loopt hoe zekerder je wordt, want in de verste verte lijkt geen dier te zien. Al zou je willen. Behalve hier en daar wat wegschietende impala’s. De enige uitdaging is het terrein dat steeds ruiger wordt en het opletten daarbij om niet met glijdende rotsstenen van een berghelling te storten. In het begin film en fotografeer ik nog, maar als het terrein echt mijn aandacht vraagt berg ik mijn spullen weg. De zon brandt. Alsof hij, voor hij zo onder zal gaan,  zich nog even wil laten gelden. Ik vind het pittig, maar als ik omkijk zie ik dat ik niet de enige ben.  Af en toe houden we stil als de rangers iets willen vertellen over sporen of dieren. De omgeving is geweldig.

Hoe verder we komen hoe wilder het terrein.  We stoppen op een prachtige plek met een adembenemend uitzicht op het gebied. Natuurlijk ziet Ivan gelijk in de verte op een berg aan de overkant van het dal een neushoorn staan en later ook een olifant. Ik doe mijn best maar met de beste wil van de wereld zie ik het niet. En ik heb de inzoomfunctie van mijn camera nodig om te ontdekken waar hij staat. Hilariteit alom want ik ben gelukkig niet de enige met matige ogen. We gaan zitten en na een slokje water en een korte introductie van Monique zullen we een tijd stil zitten en zwijgen.

Ik ben wat recalcitrant merk ik en kan me er niet toe zetten alles los te laten. Bang voor de stilte ben ik niet. Maar ik heb zoveel om me heen om naar te kijken.

Dus houd ik mijn zonnebril op en ziet niemand dat mijn ogen niet dicht zijn. Ik hoor vogels, zie vlinders, planten, voel de zinderende hitte trillen door de lucht. Een zweem van een raar soort eeuwigheid. Ik zie de rest van de groep in gedachten verzonken zitten. Ik wil niet denken. Ik wil de omgeving in me opzuigen. Ik geniet van de brandende zon.  Ik zie hoe de twee rangers rondlopen. Ik voel felheid.Ik zou op willen springen.. een stuk rennen. Schreeuwen.  Over het dal heen galmen.  De stilte vermorzelen. Het leven door elkaar schudden. De schepping laten weten dat ik er ben!

Terwijl we teruglopen (we worden geacht nog steeds te zwijgen, al weet ik niet of dat in verband is met de wilde dieren of de yoga oefening) begint de zon te zakken.  De rangers willen de vaart erin houden, want dit is wel de periode dat bepaalde roofdieren op pad gaan en we willen geen onnodige risico’s nemen.

Terug bij de lodge liggen de yoga matjes al klaar want voor het diner gaan we nog even aan de slag. Monique laat ons kennismaken met zoveel mogelijk soorten yoga. Snel omkleden dus.

Dit keer is de rug aan de beurt. Een soort zwarte schuimrubberen strip waar je met je ruggengraat overheen moet gaan liggen. Geweldig om te voelen hoe sterk mijn rug eigenlijk is. We doen de oefeningen op de veranda en de ervaring van het zo intensief en bewust met je lijf en hoofd bezig zijn in een verdovende stilte, terwijl daar in die oneindige vlakte, die oneindige ‘circle of life’ de zon ondergaat, is lastig te beschrijven. En ik denk aan de zebra’s. Waarvan sommigen dus met hulp gered zullen worden en anderen zelf moeten vechten of sterven.Vanmorgen begonnen we de dag nog voor de zon opging met yoga, nu sluiten we hem hier af terwijl de zon al verdwenen is.

deze foto: Patrick Kool Fotografie

BOUMA

Later dan gebruikelijk gaan we -na de yoga sessie- richting diner. Dat is vanavond niet op de villa veranda, maar in de Bouma. De Bouma is een door grote door houten palen omgeven ronde ruimte vlak bij het hoofdgebouw. Met een kampvuur in het midden staan aan de ene kant, in een halve cirkel, tafels prachtig gedekt met kraanvogel servetten. Aan de ander kant van de cirkel is ‘de keuken en het buffet’. Een barbecue en een uitstalling van allerlei mooi gevulde schalen.

Het eten is genieten. (zeker met de kennis dat het gezond is en dus allemaal mag).

De sfeer  daar in het donker onder de sterrenhemel met enkel het vuur in het midden is magisch.

Halverwege de maaltijd komen de personeelsleden van de lodge voor ons zingen. En al voel ik me even kort ongemakkelijk de toerist die vermaakt moet worden, valt dat al gauw van me af als de sfeer er echt goed inkomt en ze helemaal losgaan.

Het is warm, feestelijk en senang. Aan het eind laat Monique ons eerst allemaal onze diepste gedachten,angsten of verdriet op een briefje schrijven. Ik weet bij dit soort opdrachten nooit goed wat ik op moet schrijven. Ik kijk naar boven. De sterrenhemel is hier in dit donkere gebied zo mooi. Zo fel. Na het dicht te hebben gevouwen mogen we de briefjes in het vuur gooien. Het levert bij sommigen de nodige emoties op. Daarna trekken we om de beurt een kaart. We mogen hem met de groep delen maar het hoeft niet.  Ik fotografeer de mijne in stilte.

 

ZWEMBADFANT

Het is al tegen middernacht als we de Bouma verlaten om naar ons eigen huisje te gaan. Ik ben volkomen kapot en bekaf en klaar voor bed. Maar eenmaal in mijn huisje word ik via whatsapp teruggeroepen. Of ik, als ik zin heb, snel naar het zwembad van het hoofdgebouw wil komen. Niet om te zwemmen maar vanwege een onverwachte gast….Als ik aangerend kom bij het hoofdgebouw staat daar vlak voor de veranda een hele grote olifant.

Waanzinnig om een wild dier zo mega dichtbij je te hebben! En oppassen dat je je bewust blijft dat het een wilde olifant is. Want als je -steeds meer durvend- steeds verder over de balustrade hangt, heb je bijna de neiging je hand uit te strekken om hem te aaien.

Eindeloos blijft hij staan en dus blijf ik eindeloos kijken. Ook ver nadat alle mogelijke foto’s en selfies zijn gemaakt. Op een gegeven moment schuifelt hij richting het zwembad en steekt zijn slurf onder t afdekzeil door voor een slok. (Het water bevat geen chloor, maar is net iets zouter. De olifanten komen wel vaker hier een slok uit het zwembad nemen).

Het was me nooit gelukt om me zelf los te rukken van dit schouwspel, dus ik ben blij als hij op een gegeven moment dan toch besluit weer terug richting de bossen te lopen. Uit zicht. Zodat ik dan uiteindelijk toch mijn bed op kan zoeken.

Het is al laat voor ik echt lig en ik slaap onrustig. Droom over een zwaar gewonde zebra die ik hoe dan ook wil redden, kansloos of niet! Waar ik naast het bed zit terwijl ik alle apparaten hoor piepen en doen.  Op de veranda staan massa’s toeristen te kijken. Ik beloof haar bij haar te blijven tot ze beter is en weer naar haar kinderen kan. Ik beloof haar voor haar kleintjes te zorgen. Ik verjaag leeuwen maar stuur ook artsen weg die haar willen laten inslapen. En ik praat eindeloos met haar. En dan rijd ik met haar over de grote vlakte, terwijl de zon fel brandt. In de verte zien we een olifantenmoeder en een neushoorn met jong. En horde zebra’s. Die komen snel dichterbij. Kleintjes en kreupelen. Voor ik het weet ben ik omringd door ontelbaar veel zebra’s. ik kan geen kant meer op….

Nog voor zessen ben ik alweer wakker. We gaan op wandelsafari. Via het thuisfront leer ik dat mijn moeder van de IC af is en het goed gaat. Mijn hart springt op. Alles sal reg kom. Buiten op het balkon omarmt de zon me. Ik ben klaar voor de dag.

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om terug te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Leave a comment

Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 2

Op Safari

De volgende ochtend ben ik wakker nog voor mijn wekker afgaat. Ik check gelijk mijn telefoon maar geen nieuwe berichten. Geen bericht is goed bericht.

Ik sta op en neem even later de telefoon in de woonkamer aan als Ivan ons wakker belt. Ik luister bij Liesbeth maar hoor nog geen leven dus klop ik op de deur om haar te wekken. Daarna snel aankleden en naar de Villa waar we na een klein hapje om half zes op de eerste echte safari vertrekken. Een GameDrive (game betekent spel maar ook jagen en daar komt de term dus oorspronkelijk vandaan, al wordt er tegenwoordig dus enkel gejaagd op mooie plaatjes). Dekens liggen klaar mocht het wat koud zijn maar het valt mee. Behalve Liesbeth en ik gaan ook Monique en Patrick mee en Myriam zelf. Ik zit achter Ivan die onderweg hier en daar stopt als hij dieren ziet (waterbok, vogels) en dan volop uitleg geeft. Ook over planten. Zo laat hij ons  pompom weed (pompom bossie)  zien. Een plant uit Brazilië, ontdekt door de Britten die merkten hoe gek hun paarden erop waren. En die het vervolgens de wereld mee over namen, zodat nu de zebra er ook van smult.

Na het eerste stuk -wat nogal bosachtig is van structuur – gaat de weg een eind stijl omhoog. Ivan moet zich via het communicatie-systeem in de auto aanmelden, want er kan maar een auto tegelijk op die weg. Nou is er in de verste verte geen ander wagen maar je weet nooit.

De enige andere wagens in dit game reserve zijn van de andere lodges. ‘Gewone’ auto’s mogen er niet in. Verder is er de afspraak elkaar bij het zien van wild te waarschuwen maar tegelijk wel dat er maximaal  vier auto’s bij een locatie mogen staan (twee is het maximale dat ik deze week ga meemaken). Als de steile weg omhoog is afgelegd en de wagen een bocht maakt ligt daar ineens voor onze neus een enorme vlakte. Een onwerkelijke gewaarwording die je in je lijf voelt. (Een klein beetje alsof je in Droomvlucht zit en het karretje vanuit de gang ineens in de grote ruimte afdaalt). Niks bosachtigs meer maar een zich ver uitstrekkend vlak gebied. Met aan de horizon contouren van bergruggen.

Het is een vlakte die bevolkt is door een grote hoeveelheid zebra’s en gnoe’s  (wildebeesten) die we dan ook volop tegenkomen.

De camera’s klikken volop terwijl Ivan honderduit vertelt over de dieren. Ivan lijkt af en toe wel een wandelende encyclopedie.

Er is geen feitje dat hij niet lijkt te weten. Geen gedrag van de dieren dat hij niet weet te duiden en er is geen vogeltje dat hij niet herkent.

Naast een levend national geographic-kanaal is hij ook nog een menselijke telelens. Waanzinnig hoe goed zijn ogen zijn en hoe hij op voor mij ondoordringbare achtergronden in de verte toch een dier weet te spotten. Waar ik dus op een gegeven moment een zwart  contour van ‘iets van een struik’ zie (wat raar dat die midden op de weg groeit) heeft Ivan allang de luierende neushoorn gespot die ons daar de weg blokkeert. (ja dat is een neushoorn die daar ligt!!!)

En als we dan eindelijk dichtbij genoeg zijn dat ik er ook een neushoorn in herken, heeft hij allang weer de volgende gespot, die mij volledig was ontgaan, vlak naast ons in het hoge gras. Niet te missen zou je zeggen, maar ja, ik kan dingen.

Diep onder de indruk van de imposante verschijning, de schoonheid, de kracht, de kwetsbaarheid en de nabijheid. Want we zijn echt heel dichtbij.

Maar de neushoorns lijken op hun beurt minder onder de indruk van ons en blijven lekker luieren en grazen.

Betoverend om te zien en als het aan mij had gelegen hadden we daar rustig de rest van de dag staan staren.

Maar Ivan rijdt naar een mooie open plek onder een grote boom waar hij het rek uitklapt voor wat fruit cakejes, thee, koffie (al dan niet met een scheutje Amarula). Dit is het luxere ontwaken. De dag is echt begonnen.

Terwijl Patrick en Monique mooie foto’s schieten voor haar yoga school (wat een geweldig decor!) realiseer ik me dat we wel in het open veld staan en er ieder moment een wild dier zou kunnen zijn. Maar Ivan geeft uitleg over zijn verdovingsgeweer en ik besluit me niet te druk te maken.

Er wordt weer volop gelachen vooral als Ivan besluit zijn aandeel te hebben in de yoga foto’s.

foto: Patrick Kool fotografie

Op de terugweg spotten we nog een nijlpaard, maar het is wel heel goed kijken voor mij wederom om overtuigd te raken dat het daadwerkelijk een nijlpaard is.

Terug bij de lodge wordt er ontbeten (ja dat hadden we nog steeds niet echt gedaan). Een overheerlijk ontbijt kan ik wel zeggen.

Ik bel met thuis waar iedereen van en naar het ziekenhuis gaat. Ik voel me wat buitengesloten op de een of andere manier, te losgekoppeld. Het is een dubbel gevoel, al ben ik blij en dankbaar dat het ergste gevaar geweken lijkt en ik niet een mega vergissing heb gemaakt door te blijven.

ZWEMBAD EN MASSAGE
Iets meer ontspannen besluit ik aldus het zwembad van de villa te ontdekken. Wat een ongekende luxe en droomwerkelijkheid om vanuit je zwembad de vlakte te zien met de drinkplaats van de dieren.

Het is wat bewolkt maar heerlijk warm. En een extra cadeautje is de buitendouche bij mijn kamer naderhand. Na de zwempartij is er voor Liesbeth en mij een massage gepland. Ook weer met uitzicht op de vlakte en de dieren.

Het is met Liesbeth enorm gezellig en de sfeer is giechelig. Ik ben blij dat ze er bij is. Ben zelf niet zo van de massage en dat stilliggen en dat gefrunnik aan mijn lijf, maar nadat we elkaar op de foto hebben gezet en de massage dames binnenkomen, zijn we zowaar even stil. Met mijn hoofd omlaag realiseer ik me dat ik nu eigenlijk niets van het uitzicht kan zien. Kan überhaupt niets zien van wat er gebeurt enzo. Vind zo’n machteloze positie altijd iets benauwends hebben. Ik besluit te ontspannen en het doet me goed mijn lijf zo bewust te voelen. Naarmate de massage verdergaat, gaan mijn gedachten dat ook. Vanuit die kamer gaan ze de vlakte over, langs de dierenkuddes, de zebra die helemaal apart stond. Mijn lome hoofd vult zich met beelden van reizen uit het verleden. Reizen met mijn kinderen. Reizen waar ik zelf nog een kind was. Soms te ver achterbleef. De keren dat ik verdwaalde. Keren dat ik  mijn moeder niet meer vond. Te grote mensenmassa’s maar ook te ver uitgestrekte lege vlaktes. De zon die te warm scheen. De bal in  zee die buiten bereik dreef. Niet meer terug te halen. Nog dieper de golven in gaan is zinloos en gevaarlijk. Machteloos. De stilte die teveel geluid maakte. De diepte zonder lucht. Maar dan ook uitjes waarbij ik aan de hand werd genomen. Op de rug mocht. Uitjes waarbij ik mijn eigen kinderen op de rug neem. Op de handdoek waar ik met mijn gezicht in lig vormen zich vlekken van uitgelopen mascara.

Na de rugsessie moet ik me ook nog even omdraaien. Ik voel me versuft. Wezenloos moe. Liesbeth draait zich ook om en na even oogcontact schiet ik alweer genadeloos met haar in de lach. Ik prijs mezelf erg gelukkig met zo’n reisgenoot. Als de massage voorbij is en de dames ons alleen hebben gelaten gaan we nog even het balkon op. Hier is een prachtig bad met uitzicht op de vlakte. ‘Baden in weelde’ krijgt hier een letterlijke betekenis.

Op de terug weg naar ons eigen huisjes gaan we  bij het resort winkeltje langs voor wat souvenirs.

Het is al wat later in de middag als we tijdens de late welkomstlunch de andere deelnemers aan het yoga avontuur ontmoeten die zojuist zijn gearriveerd.  Het yoga weekend is nu echt officieel begonnen, wat ook inhoudt dat er supergezond gegeten wordt. Detoxen!!

Maar dan net niet met enkel sap. Al zijn er wel overheerlijke smoothies van verschillende samenstelling. Er is een keur aan lekkers en het ziet er allemaal even smakelijk uit. Op deze manier lijkt het goed vol te houden.

GAME DRIVE LEEUWIN

Rond vijf uur is het de hoogste tijd voor de namiddag Game Drive. Met de nieuwe gasten zit de wagen een stuk voller maar het is er niet minder gezellig om. We zien van alles en zo ook een groep aapjes, waarbij ook een moederaap de weg over steekt. Onder haar buik hangt een jonkie, een kleintje…die zich stevig vastklampt aan zijn moeder.

Ivan krijgt door dat er een leeuwin is gespot. Hij besluit er de vaart in te zetten en niet te stoppen voor andere bezichtigingen. Ook niet de neushoorn-moeder met jong die we onderweg voorbij zien flitsen.

Maar uiteindelijk blijkt het de moeite meer dan waard. Want we zien een leeuwenmoeder met twee jongen. Die bij haar spelen, bij haar drinken, bij haar schuilen.

WILDERNIS YOGA

Te snel naar mijn zin (ik kan uren staren) besluiten we het jonge gezin met rust te laten en wat verder te rijden en wat te drinken bij de ondergaande zon.

foto: Patrick Kool Fotografie

Monique wil ons yoga in de natuur laten ervaren en met de vallende schemering, leeuwen om de hoek, wordt het inderdaad een intense ervaring om zo midden in de wildernis uit te stappen en onder bewakend oog van Ivan jezelf in allerlei houdingen te buigen. Het heeft ook iets raars decadents. Tijdens de oefeningen spits ik mijn oren: hoor ik een leeuw brullen in de verte? Sluipt er iets achter me? Zou Ivan het dan wel op tijd zien? Ik zie al krantenkoppen voor me bij een slechte afloop. “Leeuw  doet niet aan detox” of zoiets.  Ik ben me bewust van de rauwheid om me heen en de naderende zonsondergang. En van de leeuwenmoeder verderop, die daar vast nog ligt, met haar twee jongen, die niet zonder haar kunnen en waar ze de komende tijd zo intensief en onbaatzuchtig voor zal moeten zorgen.

Als we terugrijden naar de lodge is de duisternis inmiddels echt compleet. Een unieke ervaring om door een pikdonker park te rijden met geen ander licht dan de sterren en de lampen van de auto. En de schijnwerper van Ivan waarmee hij het door middel van weerkaatsende ogen nog steeds presteert allerlei dieren te spotten. Bij de lodge staat een uitgekiende gezonde maaltijd voor ons klaar. Het is te gezellig om echt vroeg naar bed te gaan al staat er voor morgen een sunrise yogasessie op het programma, dat betekent op voor de zon dat doet!

 

Klik hier om terug te lezen over Dag 1

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

Posted in Blog, Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , | Leave a comment

Mhondoro Wildlife Yoga – Dag 1

Nu ik wist dat ik zelf binnenkort naar Afrika zou gaan, keek ik nog aandachtiger naar de National Geographic documentaire over Cheeta’s. De Cheeta is mijn favoriete dier, dus ik had sowieso wel gekeken maar nu toch met meer kriebels in mijn buik. De programmamaker volgt langere tijd een Cheeta-moeder met haar jongen en laat zien hoe ze onuitputtelijk en toegewijd zorgt, jaagt en les geeft. De oermoeder trekt met haar koters van gebied naar gebied. Daar Cheeta’s zonder direct jachtinstinct worden geboren leren ze het echte jagen van hun moeder die voordoet, de prooi neerhaalt en daarna de jongen de prooi laat doden om ze zo het nodige zelfvertrouwen mee te geven. Bijna twee jaar lang blijft de Cheeta-moeder daardoor bij haar kroost. De documentaire sluit af met het verwachte en onvermijdelijke. Op een dag gaat ze op pad. In stilte, geen afscheid. Tegen de tijd dat haar jongen wakker worden en haar gaan zoeken is zij al mijlenver. En dit keer zal ze niet meer terugkeren. Haar jongen gaan alleen verder.

Het gebied waar ik naar toe ga herbergt naast Cheetas ook de BIG 5.
Mhondoro Game Lodge ligt midden in het park Welgevonden, in het noorden van Zuid Afrika. In deze ‘game reserve’ leven dus Olifanten Buffels, Leeuwen, Neushoorns en Luipaarden naast tal van andere diersoorten. En het is een echt vogelgebied met een keur aan fladderende vriendjes. Ik neem me voor om voor de reis aanvangt er nog wat studie-uren aan te wagen, maar dat komt er helaas niet meer van: het is hier immers altijd drukdrukdruk. Des te leuker dat ik daar, midden in de wilde natuur, me zal onderwerpen aan een paar dagen yoga! Verplicht ontspannen! Een uitdagend nieuw concept waarmee ik mag gaan kennismaken. Onthaasten in optima forma. Na een innig afscheid van het thuisfront en een waslijst aan laatste instructies voor de thuisblijvers begeef ik me op pad.

De vlucht naar Zuid Afrika verloopt soepel. Ik weet het soms omhoog kruipende gevoel van wat ik daar eigenlijk in vredesnaam ga doen, te onderdrukken. Tijdens de nachtelijke overstap in Parijs app ik nog even met thuis en vervolgens met Liesbeth, één van de andere reisdeelnemers, die ik op het vliegveld van Johannesburg zal ontmoeten. Dan gaat de phone uit. Ik slaap licht en geniet vooral van het gave dubbeldekvliegtuig met bar (voor de kenners; een Airbus 380).

Op het vliegveld van Johannesburg zou iemand klaar staan voor me met een bordje met mijn naam. Ik zie zo gauw niemand met mijn naam, dan eerst maar Liesbeth opsnorren. Mijn telefoon wil op geen enkele manier verbinding maken dus ik laat het maar. Gelukkig vind ik Liesbeth en als we nogmaals langs de wachtende mensen met borden loop zie ik ineens onze naam er wél bij staan. Maar enkel doopnamen en zonder achternaam. We kunnen er hartelijk om lachen en de sfeer zit er gelijk goed in. Het blijkt dat ook Monique, de yoga docente, en haar vriend Patrick, fotograaf, op het vliegveld zich bij ons aansluiten en met de chauffeur begeven we ons gevieren naar de taxibus. Een uurtje tijdverschil met Nederland is er slechts en de temperatuur is hier lekker zomers.

Het is een kleine drie uur rijden naar het Reserve en onderweg wissel ik uit het raam staren af met op mijn telefoon kijken of ik enige vorm van verbinding kan krijgen om te laten weten dat ik aan ben. Helaas, geen geluk. Langs de route zie ik de drukke bebouwing van Johannesburg langzaam overgaan in buitenwijken en ten slotte in natuurgebied en bergen met hier en daar wat plukjes bebouwing. De sfeer in de taxi is opperbest en hier en daar melig.

Vlak voor we bij de toegang van het park zijn heb ik ineens kort verbinding met mijn telefoon. Er komt 1 sms berichtje binnen, van mijn man, dat duidelijk deel is van een serie waarvan ik wat gemist heb… “ook al vindt je zus het geen goed idee wilde ik het je toch laten weten. Enfin het is hopen en afwachten nu. Maak je niet druk over terugkomen maar laten we wel contact houden. Je moeder is een sterke he “

Pardon? Verstijft zit ik achter in de wagen. Het Afrikaanse landschap buiten zakt weg in een wazige mist. De rest grapt en grolt verder. Enthousiast dat we er bijna zijn. Ik probeer in stilte wanhopig verbinding te maken.

Voor we het park binnen mogen moeten we allemaal een formulier invullen. Eenmaal door de toegangspoort bevinden we ons op een toegangslocatie met wat gebouwen, wc’s en er is een bedrijvigheid aan mensen en wagens. We stappen uit de taxi en worden ontvangen door Ivan, een jongeman die de rest van de week onze ranger zal zijn. Hij legt onze koffers in een aanhangwagen en klapt het rooster van zijn safari wagen omhoog om er eten en drinken voor ons op te serveren. Kennelijk pauzeren we hier voor we aan de tocht van 3 kwartier het park in beginnen. Water met limoenen, munt (heerlijk in de warmte) wat nootjes, gedroogd fruit, groente snacks en gedroogd vlees dat het proberen waard is.

Bij bellen kreeg ik geen gehoor, maar ik heb inmiddels de rest van de sms-jes binnen. Mijn moeder is vannacht onwel geworden, bleek een hartinfarct te hebben  en ligt na een nachtelijke spoedoperatie nu in een ziekenhuisbed op de intensive care. Het lijkt tot nu toe goed te gaan al is het spannend. Terugkomen wordt me ontraden en het laatste berichtje van manlief eindigt met: concentreer je daar maar, probeer te genieten, alles sal reg kom.

Mijn opties zijn momenteel beperkt en ik concentreer me op het vastleggen van de reis. Ivan is een vrolijke jongeman vol verhalen. Weet ontzettend veel. En praat een aardig te verstaan woordje (Afrikaans)Nederlands al zorgt het accent de hele week voor hilariteit. Het klikt met de groep (hij en Patrick zijn wat betreft humor aan elkaar gewaagd) en het is een warme ontspannen sfeer. Er valt hier gelijk een soort rust over je.

Na een hapje en een drankje gaan we in de safari-wagen richting Lodge en dus echt het gebied in. Ik mag voorin zitten, wat ik geweldig vind, want los van alles goed kunnen zien, hoor ik ook alles wat Ivan vertelt. Ik laat me afleiden. De omgeving is van een intense schoonheid. We rijden op een enkelvoudig spoorachtig pad dat door het hele gebied slingert. Van stukken dichtbegroeid tot bergachtig tot aan grotere vlaktes, met een prachtige lucht die echter wel wat donkerder dreigt te worden. Zuid Afrika kamt al tijden met droogte en al valt het hier in het Noorden mee is water welkom.

Nadat we de eerste emotie van de omgeving te boven zijn en Ivan wat spelregels omtrent wildlife doorgenomen heeft (handen binnenboord, niet gaan staan in de wagen etc) komt hij met een spel op de proppen: punten voor wie dieren weet te spotten. Een zebra of gnoe is 10 punten, net als een impala, waterbok of zwijn. Een buffel is 100 net als een olifant. Een leeuw gaat voor 500, luipaard 1000.

Het leidt tot een hoop gegil en gegiechel zodra iemand iets denkt te spotten. Zeker als Monique overtuigd is een olifant te zien maar t een zebra blijkt te zijn. Strafpunten!! Ivan wint met gemak want hij heeft superscherpe ogen en natuurlijk enorm veel kennis en ervaring in dit gebied. Maar we doen ons best.

Nadat we Ivan bij de aanblik van de eerste zebra en gnoe hebben gedwongen heel lang stil te staan om ons hele foto geheugen vol te schieten, komen we er al gauw achter dat deze dieren hier veelvuldig voorkomen.

Dus wordt het spotten nu naar groter wild. Weer is Ivan de winnaar als hij ons op een giraffe wijst die wij zelf echt nooit tussen de bomen zouden hebben ontdekt.

 

Terwijl we volop bezig zijn de giraffe te bewonderen en op onze apparaten vast te leggen, betrekt om ons heen ongemerkt de lucht steeds verder. Als we weer gaan rijden vallen de eerste druppels maar al gauw verandert het druppelen in een gigantische hoosbui. Helemaal achterin de wagen zit Patrick droog, Monique en Liesbeth zitten echter door de wind toch flink in de gevarenzone. Gelukkig heeft Ivan grote groen regenjacks die snel worden aangetrokken. Ikzelf zit voorin en dus zonder enig dak of scherm maar ben al gauw zo doorweekt dat ik besluit geen jack aan te doen maar de regen geheel te ondergaan. Het heeft iets helends en troostends tegelijk. Alsof ik me erin kan verstoppen. Ik laat het letterlijk en figuurlijk over me heen komen. Het sluit al het andere af. Ivan zet de vaart erin wat wel zorgt dat de striemen in mijn ogen me het kijken bijna onmogelijk maken dus krijg ik van hem zijn pet terwijl hij zijn zonnebril opzet om het water uit zijn ogen te houden. De sfeer blijft opperbest en wordt zelfs meliger door de regen. En zo heftig en snel al de stortbui kwam zo verdwijnt hij ook weer om over te gaan in een gewone regen die langzaam af neemt naar miezer niveau. Als we arriveren bij de Lodge is er een prachtige dubbele regenboog om ons te verwelkomen, waarna we zingend en met paraplu’s door het personeel bovenaan de trap worden opgewacht.

Ik ben volkomen doorweekt, mijn shirt plakt om mijn lijf, maar ik voel me er prima onder. We zien een prachtige vogel, met een enorm lange staart; een Wida.

We stappen het hoofdgebouw binnen. Een prachtige ambiance met zorg ingericht, die een smaakvolle luxe uitstraalt. Een grote centrale ruimte, maar ook een sportzaal een zwembad en restaurant gedeelte. En wifi! We maken kennis met Myriam, de eigenaresse. We checken in  en krijgen informatie over de locatie. Zo mag je bijvoorbeeld nooit alleen over het terrein lopen want er zijn geen hekken en alle dieren kun je in principe tegenkomen en hoe spannend en leuk dat ook klinkt je wil het toch niet echt meemaken ineens oog in oog met een gevaarlijk exemplaar te staan. Verder leggen ze uit dat onder het hoofdgebouw de tunnel naar de zogenoemde Hide is. Je mag er zelf altijd naar toe als je wilt en komt dan uit bij de drinkplaats van de dieren.

Voor de yoga retreat is de villa (een separaat te huren accommodatie naast de “mainlodge”) de uitvalsbasis. De villa heeft net als de mainlodge een verwarmd zwembad. En een eigen gym,yoga ruimte, chef en ranger. En heeft naast een “master bedroom” twee 2-persoons slaapkamers. Op het mooie grote terras dat vanaf hoogte uitkijkt over de vallei en de drinkplaats is een trap langs het zwembad naar beneden. Waar in de verte wat zebra’s staan. Onder de villa zit de officiële yoga ruimte.

Terwijl de rest nog wat rondkijkt zie ik eindelijk gelegenheid me af te zonderen en naar huis te bellen. We praten, huilen (ik dan), overleggen en spreken af dat ik blijf. Zodra er enige verandering of nieuws is hoor ik het. En kan de terugreis zo geregeld. Ergens tussen gerustgesteld en hyper, was ik op de badkamer mijn gezicht met koud water.

Terug op het terras is het uitzicht inmiddels wonderschoon aan het veranderen door de dalende zon en de groep zebra’s die naar de drinkplaats is gelopen. Geen minuut te verliezen: hup terug naar het hoofdgebouw en daar de trap af door de tunnel! Patrick heeft zijn grote zoom lens bij zich maar je zit er in de uitkijkruimte al zo dicht bovenop dat het zelfs met mijn telefoon lukt prachtige plaatjes te schieten. Verderop staat een zebrajong, met haar moeder. Ik slik een paar keer flink en staar in de verte terwijl de zonsondergang bemoedigend naar me knipoogt.

 

Daar de rest van het yoga gezelschap pas morgen arriveert, zullen we dán pas starten met het speciale menu (eigenlijk hoor je echt te detoxen maar de groep koos voor een mildere variant: door Monique samengestelde supergezonde maaltijden). Nu eten we nog uitgebreid en mag er ook nog vlees en alcohol. Voordat we aan tafel gaan, gaan we even naar ons eigen huisje om ons op te frissen. Het is al donker en Ivan loopt mee.

We komen geen wild tegen. Geen groot wild in ieder geval. Wel een krekel en een kikker. Over alles weet Ivan veel te vertellen.

In de Villa is inmiddels de tafel feestelijk gedekt.

Het is een gezellige groep in de Villa, met ook de mensen van de Lodge zelf erbij en de rangers . Er wordt volop gelachen en gek gedaan. Het leidt heerlijk af en ik lijk meliger dan ooit , maar ook de andere leden van het gezelschap laten zich niet onbetuigd. Het is een ontspannen sfeer. En de maaltijd overheerlijk. Ik geniet er nog even goed van. Aan het eind van de avond komt er Amarula op tafel, Afrikaans alcoholische sterke drank. Ik vind t leuk om te proeven en krijg een glaasje.

Ik vind het lekker, maar voel ook dat ik moe ben en de onzekerheid over thuis en de tranen inmiddels zo drammend hun beurt afwachten dat ik besluit niet verder te drinken omdat ik vrees dat dat mijn ‘vrolijke bui’ zal doen omslaan en ik wil hier de sfeer niet verzieken. Ik voel me schuldig over het laten staan van de rest van het glaasje. Hoop tevergeefs dat niemand het merkt. Ze zien het maar vinden het niet erg.

Het is inmiddels al vrij laat en morgen ochtend zullen we om half 6 gewekt worden door Ivan, om dan om 6 uur op safari te gaan. We achten het dus wijs langzaamaan ons bed te gaan zoeken. Ivan brengt Liesbeth en mij naar ons huisje terwijl we onderweg nog allerlei kleinere dieren zien.

Het huis dat we delen heeft een ruime woon/zitkamer met aan beide kanten een deur naar een slaap- en badkamer. Liesbeth aan de ene kant, ik aan de andere. Naast de eigen badkamer hebben ook beide kamers nog een buitendouche. Ik ben verliefd!! Het huis heeft net als het hoofdgebouw en de villa een veranda-achtig balkon dat over de vlakte uitkijkt. Het bed ziet er geweldig uitnodigend uit, maar ik besluit na Liesbeth welterusten te hebben gewenst, eerst nog uitgebreid met thuis te appen. Dan nog de foto’s inladen op mijn laptop en dan nog even de social media en mail nalopen. Kamer beetje inrichten, outfit klaarleggen voor morgen. Al met al is het diep in de nacht voor ik eindelijk op mijn bed plof.

De wifi werkt gelukkig perfect en al googelend naar de oorzaken, gevolgen, opties en vervolgtrajecten van mijn moeder haar aandoening doezel ik uiteindelijk toch weg.

Klik hier om verder te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over Dag 5

Lees Terug: Intro

Posted in Lieke Lamb, Travel | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

MHONDORO, Come as a Guest, Leave as a Friend

 

Of ik kennis wilde komen maken met een yoga retreat in de Afrikaanse wildernis.  Vijf dagen intensief yoga en  detox light.  Hoewel ik lang niet op alle reisjes in ga, zag dit er al bij voorbaat zó prachtig uit, dat ik besloot te gaan en er een mooi travelblog over te maken. In het noorden van Zuid Afrika, een kleine drie uur boven Johannesburg, midden in het Game Reserve Welgevonden, ligt het prachtige Mhondoro.  Vijf dagen van genieten. Van yoga, van reflectie, van safari, van bewust eten en bewust genieten.

Van meer leren over de neushoorn en stropers en hoe IoT helpt bij het voorkomen van stropen (zie het filmpje met interview hieronder)

Het werden vijf hele bijzondere dagen. Met veel nieuwe indrukken, herinneringen en vriendschappen. Met heel veel lachen,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

heel veel yoga,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

heel veel gezond eten,

(foto: Patrick Kool Fotografie)

en heel veel prachtige safari en wilde dieren.

Om jullie een goede indruk te geven van de plek, maar ook van de reis en mijn ervaringen, heb ik er een echt reisdagboek in vijf delen van gemaakt. (kunnen makkelijk ook afzonderlijk gelezen). Afgewisseld met foto’s, stukjes video (Deze plek verdient beeld, veel beeld!!) en hier en daar een wat meer persoonlijke invalshoek.

En een interview met Myriam en Monique:

Ik wens je veel lees en kijk plezier. Liefs Lieke.

Klik hier om verder te lezen over Dag 1

Klik hier om verder te lezen over Dag 2

Klik hier om verder te lezen over Dag 3

Klik hier om verder te lezen over Dag 4

Klik hier om verder te lezen over dag 5

Meer informatie over de mogelijkheden : zie Mhondoro 

Posted in Blog, Travel | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

André Kuipers doet het licht uit, Lieke Lamb bij Max

André Kuipers doet het licht uit op de Erasmusbrug voor Earth Hour

Op zaterdag 24 maart 2018 doen overal ter wereld om 20.30 uur lokale tijd miljoenen mensen, steden, bedrijven en organisaties het licht voor een uur uit om te laten zien dat zij de toekomst van onze planeet belangrijk vinden: Earth Hour. Ook in Nederland zijn er dit jaar weer vele initiatieven.

Lieke Lamb sprak erover bij Tijd Voor Max. Voor videofragment en artikel klik hier. 

Posted in In the Media | Leave a comment

Lieke bij omroep Max

Bij Tijd voor Max praten over Duurzaamheid, Milieu en Energie

Posted in Blog | Leave a comment

Artificial Intelligence

Edited by Lieke Lamb // TrendStrategist; Innovation Ambassador & Keynote Speaker (e-mail // Linkedin)

15 virtual AI assistants for digital marketers

A quick look at AI digital assistants to carry out marketing tasks (track metrics, detect anomalies, analyze ads, create and publish content, suggest how to optimize campaigns, generate reports) Read More

 

AI, FOR REAL

Hbr.org  the lineup  Read More 

Google gaat spraakassistent Assistant Nederlands leren

Google zoekt een tekstschrijver voor zijn Google Assistant. Het bedrijf zegt hard te werken aan een Nederlandse versie van de spraakassistent. Google zoekt met een vacature een Nederlandse tekstschrijver die zijn spraakassistent persoonlijkheid moet geven. “We werken hard om de Google Assistant ook Nederlands te leren spreken” Read More

Elon Musk: Competition for AI Superiority at National Level Will Be the “Most Likely Cause of WW3”

Elon Musk took to Twitter to respond to Putin’s comments about AI and world war, stating again that he believes we are more likely to see a world war arise as the US, Russia, and China all compete for AI superiority than from any other cause. Read More

Robot shock threatens the most vulnerable communities

Service sector jobs that replaced those in manufacturing are in turn at risk from AI Read More

 

Posted in Artificial Intelligence | Leave a comment

Marokko Mirleft – Never Left

PEARL

Pearl was geloof ik zo’n beetje de eerste en enige die na de brand – die ons huis eind van de zomer trof- niet gelijk alles wegwuifde met een : “nou ja, dan zit je straks lekker in een fris opnieuw geverfd huis met leuke nieuwe meubeltjes.”

Ik kende haar eigenlijk pas net. Maar met haar: “Wat een afscheid van veel vertrouwds! En wat een confronterende ontworteling moet dat zijn”  legde ze de vinger direct op een hele zere plek. Ik vond het eerst wat zwaar en overdreven en lachte het weg. Er zijn ergere dingen. Maar ze vertelde over de brand die ze zelf had gehad en er was veel herkenning en een enorme klik. Door het roerige jaar van tijdelijke huisvesting en uit dozen leven heen, bleven we af en toe contact houden. En tijdens een voor zovelen onzichtbaar december-dieptepunt kwam er ineens een mail: “Liek dit moet anders: jij komt met je gezin naar mij toe in Marokko. Dat zal je goed doen. Even ontspannen en echt even niets doen.”

MAROKKO

Ik had niets met Marokko. Was er nog nooit geweest en het stond ook zeker niet bovenaan mijn lijst. En met mijn volledige (grote) gezin zomaar bij een ander crashen was het laatste wat ik wilde. Maar Pearl hield vol. Maakte mijn kinderen gek met ezel-verhalen en stuurde -speciaal voor mijn oudste (autisme)- foto’s door om eventuele stress weg te nemen. Het plan kreeg steeds meer vorm. En zo stapten we dan eind april, een week nadat we weer terug in ons eigen huis waren, het vliegtuig in, richting Marokko! Agadir, Mirleft. Om tien dagen he-le-maal niets te doen.

Een oom van een vriend (het netwerk van Pearl is ongekend) staat als taxichauffeur klaar, om ons voor een zeer vriendelijk bedrag van Agdir maar Mirleft te brengen. Koffers op het dak en een rondje extra door Tiznit (de kinderen kijken hun ogen uit en spotten direct al volop wagens met ezels). Het is zinderend warm. Maar in de taxi is airco en Pearl heeft gezorgd voor flesjes drinken en koekjes. Het geluid uit de radio wisselt tussen Franstalige discussie, Celine Dion en meer authentiek Marokkaans klinkende klanken.

MIRLEFT

Na zonsondergang rijden we Mirleft binnen, Waar Pearl ons opwacht. Na een korte installatie in ons appartement, eten we nog een ‘late supper’ in de hoofdstraat van Mirleft samen met Pearl, Hassan; de eigenaar van ons appartement en zijn goede vriend Mo. Al is de zon allang vervangen door een duister oplichtende maan, voelt het zwoel ’s zomers. Op de terugweg sjokt er een ezel door onze straat, zoekend naar een beschut plekje voor de nacht.

TAYAFUT

De volgende ochtend, als iedereen nog ligt bij te komen van de trip, sluip ik ons appartement uit de trap op naar het (fenomenale) dakterras waar de rust enkel verstoord wordt door wat geiten met herder die in de verte al op weg zijn, een ontwakende vogel en een zwoele opkomende zon boven een eindeloos uitgestrekt gebied met hier en daar plukjes witte huisjes beschermd door bergen.  We logeren in Tayafut, wat zonsopgang betekent. Het pand wordt beneden door Hassan en familie bewoond, de verdiepingen erboven huisvesten verschillende prachtige appartementen. Schoon, ruim, van alle gemakken (ook wifi) voorzien. Tayafut doet zijn naam eer aan.

MINECRAFT

Terug in het appartement app ik Pearl met hoe laat we zullen ontbijten?   “Wanneer jij wilt”.  Ja maar wanneer ben jij er dan? “gewoon de hele tijd, dus kijk maar”.  Ik merk dat ik het niets doen zonder planning nog wat onwennig vind. De rest van het gezin heeft wel al direct de rust-,luier- en slenter modus te pakken. Terwijl zij van het opstaan een ochtendvullend ritueel maken, kan ik het niet laten wat email te beantwoorden en stukken na te kijken.  Maar uiteindelijk is de hele bende dan toch zo ver om zich naar het ontbijt te te begeven. Buiten is de zon allang klaarwakker en het is even wennen aan de hitte. We nemen de sluiproute naar de dorpsstraat via het paadje achter de huizen langs over het braakliggend gebied.

Mirleft is als steeds populairdere badplaats aan de kust, nog volop in ontwikkeling met de aanleg van wegen en de bouw van huizen. De vlakte tussen de bergen is gevuld met veel vierkante gebouwen. letterlijk blokken beton, waardoor je af en toe het idee hebt in een real life versie van Minecraft te zijn beland. De sluiproute die we nemen is bezaaid met zwerfafval. Openbare prullenbakken gaan hier ooit nog heel groot worden.

TIFAWIN

De eerste dag ontbijten we (nou ja ontbijt, het is richting het middaguur) in café Tifawin. Eerst met het idee de komende week allerlei andere tentjes ook uit te proberen maar uiteindelijk wordt Tifawin onze vaste uitvalbasis. ( Ik raak verslaafd aan hun smoothies). Pearl heeft daar haar mobiele kantoor, dat wil zeggen haar vaste tafel waar zij haar laptop heeft geïnstalleerd en Mo is er samen met de eigenaar iedere ochtend om ontbijt te serveren.  Het eten is lekker, redelijk westers ( voor de kinderen toch wel prettig al is al het eten hier überhaupt wel heel goed te doen) en kost bizar weinig. (Door contacten met de plaatselijke bevolking en het kiezen van lokale gelegenheden in plaats van toeristische top plekken wordt het  uiteindelijk sowieso  een ongelooflijk goedkope vakantie). Tifawin (dat ‘goedemorgen’ betekent in het Berbers) is supergezellig en heeft bovendien prima WiFi, iets dat voor de kinderen toch wel erg fijn is (ok ok …voor mij ook). Een van de ochtenden neemt Pearl ons mee naar de plaatselijke scholengemeenschap waar we in de kleuterklas een uitgebreid kijkje mogen nemen.

AFTAS BEACH

Na iets wat het midden houdt tussen een ontbijt, lunch en siësta wordt er wat door het dorpje geslenterd. Het centrum bestaat uit 1 hoofdstraat omringd door een paar anderen straten maar veel is het niet.  Veel restaurantjes, toeristenwinkeltjes maar ook de vismarkt. De elektronica zaak (dat wil zeggen een hok waar drie koelkasten ter verkoop staan) Een slager met een geitenkop op zijn toonbank, kippen opgehokt en klaar voor de slacht (de haan mag wel loslopen) en een keur aan kleermaker- en stoffenwinkels. Pearl wijst ons waar we kleding kunnen laten maken, tapijten kopen en leert ons afdingen (“en als ik je zus was geweest, hoeveel had je er dan voor gevraagd?” onderhandelt ze in het Frans) en we tikken een voetbal voor de jongste op de kop. In watermeloen print!

Mirleft is uitvalsbasis voor verschillende strandjes  in de directe omgeving, met Aftas Beach echt pal naast de deur. Een plek waar na een periode van franse poeha, nu weer meer de ‘dont worry be happy’- sfeer  de kop opsteekt en teruggrijpt naar de vervlogen tijden uit de jaren ’60 en ’70 waarin de hippies hier kwamen en zelfs Jimi Hendrix ooit met plezier er zijn toevlucht zocht.

De eerste twee dagen brengen we volledig op het strand door. Er zijn enkele eetgelegenheden aan het strandje. Niet heel fancy maar allemaal genoeglijk en prima. Het is er niet druk . Het is ook nog niet hoogseizoen natuurlijk. Er lopen wat Engelsen en wat Fransen rond, maar als er daar bij elkaar tien van zijn is het veel. Verder een wat nukkige oudere man vergezeld door een jongedame in sexy string-bikini.  Iets wat op een echtpaar met een kind lijkt en twee vriendinnen die af en toe over het strand heen en weer wandelen . Veel meer is het niet.

Wat betreft plaatselijke bevolking zijn er wat groepen. Een groep met jonge jongens  die lopen te voetballen en een groep knullen van meer puberleeftijd die volleyballen. Meisjes zijn er eigenlijk niet. Jonge vrouwen heel af en toe en dan met hoofddoek. Mijn jongste wil graag meedoen met het voetballen, maar kijkt liever eerst de kat uit de boom, temeer ze niet weet of ze meisjes wel toe zullen laten. De tweede dag heeft ze haar eigen voetbal bij zich waarmee ze speelt. Zodra de eerste jongetjes arriveren (zonder eigen bal) vragen ze haar of ze mee mogen doen . Het ijs is gebroken en mijn jongste en haar broer zijn de rest van de dag zoet met de jongensclub en de voetbal. En zij leert een belangrijke les: Who owns the ball, makes the rules;)

 

THE PEARL OF MIRLEFT

Mo verruilt zijn werkzaamheden bij Tifawin na de middag altijd voor een baantje in een van de eettentjes aan het strand en het is gezellig hem daar weer te zien. Tussen de bedrijven door komt hij bij ons op het strand zitten en doet spelletjes met de kinderen. Die hebben een grot ‘ontdekt’ en Mo vertelt hoe hij daar als kind speelde en belooft ons als het genoeg eb is en de grot vrij toegankelijk is ons een rondtour te geven tot aan de achterliggende grotten. Een spannend avontuur, gevolgd door een klimpartij van 3 van de 4 kinderen met Mo naar het uitkijkpunt helemaal bovenop de rots. ’s avonds haakt Pearl aan voor het avond eten. Ze heeft zelf vis en groenten en brood mee dat we buiten op het strand bij de ondergaande zon nuttigen. Alcohol wordt alleen in westerse hotels aangeboden als er speciale vergunning is. Wij zijn geen drinkers dus missen het eigenlijk niet.

Een van de avonden waarbij we in het huisje aan strand eten komen er wat vrienden aan om muziek te maken.We zitten op kussens op de vloer en na een wederom prachtige zonsondergang gaan de kaarsen aan.  Mo laat (natuurlijk) ook alle kids even de trommel uitproberen en er wordt aan het eind zelfs gedanst (geen beelden !;) Het is een gezellige ontspannen boel die tot in de late (vroege) uurtjes duurt….

En dat klonk dan ongeveer zo:

VERVOER

Omdat veel wandelen voor mijn oudste toch wat lastig blijft heeft Pearl (weer via een kennis van een kennis) een man met een open laadbak-wagen geregeld die bij nacht(!) en ontij opgebeld kan worden om ons op te pikken. Hoewel ik halve doodsangsten uitsta vinden mijn kinderen het volledig geweldig. Verder doen ze in het verkeer sowieso niet zo moeilijk. Op de dag dat we gaan surfen moet er een stukje gereden worden naar een strandje net iets verderop. Met 9 mensen in een vierpersoonswagen. Dat betekent de twee Zweden die met ons mee willen gaan, samen op de bijrijdersstoel.  Twee kinderen in de achterbak, en drie mensen op de achterbank gepropt met 1 overdwars eroverheen liggend. Gelukkig rijdt hij wel voorzichtig iets dat van de gemiddelde taxichauffeur in de luxere taxi’s niet echt gezegd kan worden. Waar ik eerst nog voorin wilde zitten in verband met het uitzicht besluit ik al snel dat achterin zitten minder rampscenario’s in mijn hoofd triggert. Het verkeer is op de grotere wegen een aparte mengelmoes van overmoedige gehaaste autobestuurders, volgeladen karretjes getrokken door muildieren, ezels en laadbak-auto’s met de meest vreemde ladingen van gasflessen tot aan alle kanten uitpuilende matrassen. Een ritje achterop de scooter bij Mo die lustig overal omheen en tussendoor slalomt maakt het feest compleet.

GUELMIM

Omdat he-le-maal nietsdoen bij mij binnen een dag echt aan zijn tax zit, is er besloten toch het nodige te ondernemen. Na een late avond van eten muziek en doorzakken aan het strand wordt er ‘s-ochtends in alle vroegte – het is dan al warm- afgesproken met Pearl op de taxi standplaats in Mirleft.  Niet te missen want er is maar 1 grote straat en daar halverwege staan de taxi’s. Er gelden in principe vaste bedragen al merken we veel later op de terugweg (waarbij Pearl ons niet begeleidt), dat ze van alles proberen om je toch een hogere prijs te laten betalen. Pas als we aangeven van de pers te zijn kan het ineens dan toch voor de standaard prijs.

KAMELEN

De taxi’s zijn in principe mooie wagens met airco en voldoende ruimte. Er zijn afspraken met betrekking tot werkgebieden dus onze reis naar Guelmin waar de kamelen markt is, gaat in twee delen. In Sidi Ifni moeten we overstappen in een andere taxi. Hoewel we ons van te voren nog enigszins druk maken over de kamelenmarkt, een typische mannenaangelegenheid met weinig toeristen, blijkt dat erg mee te vallen wat betreft bekijks en kledingeisen. Het terrein is vrij toegankelijk en we worden nergens heel raar aangekeken en door iedereen heel warm en aardig begroet en aangesproken. Sterker nog, de kamelen-eigenaar met wie we in gesprek raken, nodigt ons gelijk uit voor de middag en avond in de oase waar hij en zijn familie wonen. We slaan het aanbod vriendelijk af. Al kost dat in de loop van de ochtend nog verschillende keren de nodige moeite. Ik praat uitgebreid met hem over zijn leven.  Hij in gebrekkig Engels ik in klunzig Frans. Het is geen vetpot of luxe leven maar het is te doen.  Maar hard werken wat ik zo begrijp en zie. Hij vertelt over het leven in de oase, de scholing van de kinderen. Hij laat ons de kamelen zien (dromedaris gebruiken ze als term niet)

AFDINGEN

Hij neemt me ook mee naar een kennis verderop die een kraampje met sieraden en prullaria heeft.  Ik zoek wat dingen uit. Er wordt een prijs gemaakt. Pearl moedigt me aan af te dingen net als Yassin, een vriend van Pearl die ons vandaag begeleidt en ook de heren zelf verwachten dat. Ik ben er slecht in. Uiteindelijk maken we een hele mooie prijs maar geef ik er bij het afrekenen toch nog iets extra’s bij . Het is voor ons al zo weinig. Ik word er om uitgelachen maar er warm voor bedankt en nogmaals met klem voor het avondeten uitgenodigd. Iets dat we helaas ivm het programma niet kunnen accepteren.

Er wordt op de markt alles behalve zachtzinnig met de beesten omgegaan. Een partij van de dieren kennen ze hier niet;) En het aaien dat mijn jongste graag doet bij alle geitjes die ze tegenkomt, wordt wat meewarig gadegeslagen…en bij mijn kinderen maakt de angstig ‘blatende’ kameel die tegen de grond gewerkt de poten bij elkaar gebonden krijgt, de nodige indruk.  Ook merkt mijn elfjarige op een gegeven moment dat de slapende geitjes bloeden ..en dus helemaal niet slapen… Tranen…Pearl neemt ons gauw mee  de trap op weg van het veld met de dierenmarkt naar de groentemarkt op grote plein boven.

LUNCH

Yassin regelt halverwege de markt in de galerij-nissen aan de zijkant  een plek voor ons om te lunchen. Zittend op de grond, handen wassen met behulp van een kan water.  En ondertussen allerlei mensen die van ons nu juist  een foto willen maken. Het zijn de mannen die hier de thee zetten en uitschenken. Yassin en een vriend van hem die toevallig langs kwam en zich bij ons aansloot; Seddik, regelen alles.

De thee wordt eindeloos in het glaasje en weer terug gegoten.. het zal vast de smaak ten goede komen.. ook moet er iedere keer een ijsberg suiker bij en de heren snappen dan ook niets van onze Hollandse dames-wens om de suiker achterwege te laten. We eten brood met heerlijke omeletten.

OASE

Seddik en Yassin zijn geweldig. En hebben er lol in ons alles te laten zien. Ze nemen ons mee naar de stad om nog even kamelenvlees in te slaan en dan gaan we per taxi richting Oase.  Een gebied dat we bereiken door eerst een flink stuk door steeds kaler en doodser terrein. Uiteindelijk komen we in ‘the middle of nowhere’ bij een soort van straat die leidt naar een muur waarachter zich ineens een paradijs ontvouwt. Groene palmbomen, kleurrijke bloemen en planten in allerlei variaties. Na een wandeling door dit mini dorp komen we bij Maison d’hotes Nomades. Werkelijk een oase in de woestijn. We zullen er enige tijd verblijven. Seddik zorgt voor een excursie door het gebied, er volgen thee ceremonies en er wordt kamelen vlees gegeten. Zittend in de grote nomade tent lijkt Nederland en de brand en alle gedoe rond de verbouwing nu verder weg dan ooit. De lome warmte zuigt het geluid van de cicades als een droom op.

we worden hartelijk welkom geheten door de eigenaar Ibrahim

Het is een prachtige plek en in alles een verademing

De oase is waarlijk een paradijs van kleuren en planten en bloemen en Seddik weet er het nodige van en lijkt onvermoeibaar om ons alles te laten zien en overal wat over te vertellen. Ik bewonder de bloemenpracht en raap hier en daar wat zaden op.

Seddik vertelt over de wormpjes in de palmboom en hoe die eruit gebrand worden.

We wandelen, eten, proeven, lachen en genieten. De jongste die al een tijdje niet lekker is wordt met heel veel zorg omringd en krijgt zelfs een kruidenhoofdband. Verder komt Seddik nog met tips over andere mogelijke trips. Al met al is het in alle opzichten een rijke ontvangst en een fijn verblijf en is het met pijn in ons hart dat we de terugtocht aanvaarden, terug de kale vlakten in.

MIRLEFT VAN KAMEEL TOT QUAD

Nu het ‘He-le-maal-nietsdoen’ toch overboord is gegooid gaat terug in Mirleft alles in een stroomversnelling. Er wordt kameel gereden, De kinderen gaan los op een quad (ok ok ik ook ) en  ook het surfen wordt niet overgeslagen. Al met al druk gevulde dagen en Mirleft is van alle markten thuis. En ondertussen bakt de moeder van Hassan taarten voor ons. Het is een groot luxe genieten.

MO…..

zonder verder commentaar…..

CACTUSSEN

EZELS

Meer nog dan op de kamelen hebben de kinderen zich op de ezels verheugd en Marokko stelt niet teleur. Op iedere straathoek vind je er een en Pearl heeft zelfs vergevorderde plannen er zelf een aan te schaffen. Waar ik de ezels in de straten er soms toch wel wat verweesd en onverzorgd bij vind staan, zien de kinderen vooral aai-materiaal. En ze kunnen hun geluk dan ook niet op als via een goede vriend van Hassan, Abdullah, er een dagje ezels worden gehuurd. Het eerste plan was een nachtje in de bergen te blijven maar door hitte en tijdgebrek (de tien dagen vliegen om) wordt besloten er gewoon 1 volle dag van te maken. Behalve Pearl en Abdullah, gaan ook Hassan zelf en Mo mee. Iets wat voor mij als moeder een verademing is. Want zowel mijn oudste als mijn jongste hebben toch nog wel enige begeleiding nodig en de knullen zijn geweldig met mijn kinderen, Op een ontspannen manier zijn ze behulpzaam, zien wat nodig is en grijpen in en pakken op. Ik kan er enorm aan wennen die extra paar handen om me heen. Ik hoef niets zelf te tillen of te sjouwen of te doen.

De ezeltocht gaat vanaf Mirleft de bergen in en al gauw blijkt dat ‘gewoon op een ezel zitten’ als je omhoog gaat geen sinecure is.. en sterker nog als er een stukje afgedaald moet is het dat nog minder. Pearl en ik halen veelvuldig Brigitte Kaandorp aan met haar verhaal over “we zouden morgen op muilezel-safari kunnen gaan” en hebben de grootste lol. En natuurlijk zingen we Dolly Parton 😉  De jongens lopen ernaast om de dieren aan te moedigen. Een speciaal aanmoedigingszinnetje (nou ja meer klank) RiiRiii  wordt hier nog steeds door de kinderen gebruikt als ze vinden dat er iets is dat sneller kan. Ik vind het af en toe nog wat zielig voor de dieren al dat gesjok en gesjor maar er wordt mij keer op keer verzekerd dat de dieren nog niet eens op volle kracht werken nu. En ze echt heel krachtig zijn. Boven op de berg krijgen ze goed te eten en te drinken en een mooie plek in de schaduw.

Na een lange tocht zijn we in de bergen bij ik gok de ouders (maar het kan ook een tante zijn) van Abdullah aangekomen. Het is warm, er is geen bereik (Hassan heeft belangrijk telefoontje voor zijn appartementen verhuur dus moet een heel eind terug lopen) en er is geen ‘echte’ wc. Maar  er is een geweldig uitzicht, een schaduwrijke koele kamer, een ketel water om de handen te wassen en er is thee en lekkers. Onder andere een rond bol brood. Ik krijg uitleg over hoe het gebakken wordt. Robert eat your heart out 😉

Voor de liefhebbers van langere video’s:

Hassan legt me ook uit hoe ze hier de argan olie produceren…

Op de terugweg gaan we langs de ruïne die uitzicht geeft over Mirleft. Het was een fantastische – zwaar vermoeiende maar-  schitterende dag met een gouden randje.

HAMMAM

Om bij te komen neemt Pearl ons de volgende dag mee naar Tiznit, naar een hammam, badhuis, niet een westerse maar een echt plaatselijke versie. Voor de kinderen een complete openbaring. (voor de jongste is de hitte wel erg benauwd ivm astma). Volledig naakt tussen de plaatselijke bevolking gescrubd en gewassen. De pubers houden zich wonderwel goed! Foto’s ontbreken logischerwijs;)  Op de weg erheen komen we langs een kledingwinkel en Pearl kan het niet laten met mijn meiden even helemaal los te gaan 😉 En daar zijn dan wel foto’s van:

FAMILIE

Het einde van de reis is in zicht en Mo nodigt ons uit bij hem thuis waar hij met zijn moeder en zus woont. Nu hij had begrepen hoe leuk de meiden het vonden om zich in mooie gewaden te hullen, heeft hij met zijn moeder besproken dat ze de traditionele feestkledij die zij in huis hebben mogen passen. Het wordt een groot verkleedfeest, ook Pearl en ik moeten er aan geloven en zelfs de heren doen mee en worden in een bruin soort herderscape gehesen. Mo zijn zus en moeder (zelf willen ze liever niet op de foto)  doen heel lief erg veel moeite, zelfs make up wordt aangebracht. En alle sieraden etc worden erbij gehaald terwijl de rest zich te goed doet aan thee en lekkernijen.

VLOEREN EN GEVELS

Wie net als ik een zwak heeft voor mooie vloeren, muren, plafonds en gevels dan wel gekke muurschilderingen kan in Marokko zijn lol op.

INSECTEN

Weinig last gehad van muggen gelukkig en ook geen mierenplaag. Wel -bij goed opletten- de mooiste insecten gespot.. maar je moet er van houden natuurlijk. Voor de liefhebber een kleine greep:

 

DORPSLEVEN EN HONDEN

Na tien heerlijke dagen is het dan toch tijd geworden afscheid te nemen van Mirleft.  Al zal een deel van ons hart daar nu voor altijd achterblijven. Er wordt nog gauw naar de kapper gegaan, een pak aangemeten bij de plaatselijke kleermaker, inkopen en souveniers geregeld en er wordt afscheid genomen van de hond die ons de laatste dagen steeds intensiever volgde. Helaas moet ik de kinderen uitleggen dat hij echt niet mee naar huis kan. De laatste avond eten we boven op het dak van een restaurant langs de hoofdstraat met uitzicht op de straat waar de afgelopen tien dagen ons leventje zich centreerde.

(UPDATE: Pearl heeft de hond min of meer geadopteerd en hij maakt het goed!)

Op de laatste ochtend rijdt in alle vroegte de taxi voor en komt Pearl ons gedag zwaaien. We zullen haar in Nederland gauw weer zien. De kinderen zijn volledig gek op haar en we zijn haar heel dankbaar voor al het geregel en de warmte en gezelligheid.  Van Hassan en Mo namen we gister al afscheid met natuurlijk de belofte nog eens terug te komen.

DOOSJE

Wat we meenemen uit Mirleft zijn twee grappige doosjes. Te leuk om niet te kopen. Hieronder een korte demonstratie:


AGADIR PARADISE VALLEY

Voordat we op het vliegtuig terug naar huis stappen gaan we nog langs Agadir Paradise Valley.  Een absolute aanrader. En uurtje rijden vanaf het vliegveld van Agadir. Midden in een prachtig natuurgebied begint met een eigenlijk best onopvallend bord langs een parkeerplek langs de weg, de wandelroute naar het hart van het gebied, op weg naar de watervalletjes en zwemmeertjes. Af en toe is het wel even zoeken hoe t pad loopt maar gelukkig zijn er de nodige gidsen in het gebied die graag bereid zijn voor een kleine vergoeding mee te lopen. Iets wat achteraf een goede zet bleek temeer onze tijdschema nogal strak is en rondzwerven in het gebied-hoe heerlijk ook -zonde is van de tijd daar het afgaat van de zwemtijd van de kinderen.

Het helemaal niets doen is jammerlijk mislukt, het uitrusten was simpelweg te tijdrovend, maar het bijkomen, adem halen, zinnen verzetten en genieten zorgde voor een herboren energie en rust die met twee weken vast slapen niet bereikt zou zijn.

Pearl is inmiddels druk met mensen uit het Nederlandse bedrijfsleven in Mirleft te begeleiden. Ze brengt daar mensen met verschillende werkzaamheden voor een week of langer bij elkaar om zo samenwerkingen en inspiratie tot stand te brengen.

Pearl is te volgen op twitter. 

Tayafut is vinden op Facebook. Hassan ontvangt u graag.

Tifawin zit ook op Facebook. Mo is er bijna iedere dag.

en ooit in de buurt van Guelmim, dan zeker langs bij de nomaden! 

MIRLEFT, NEVER LEFT

Posted in Lieke Lamb, Travel | Leave a comment

Dutch Integration Network in de Margriet

Lieke Lamb (43) nam Syrische vluchtelingen onder haar hoede: ‘Ik gunde hen de luxe van een goed bed in een eigen kamer’

LEES HIER VERDER IN MARGRIET…
Posted in In the Media | Leave a comment

Veerkracht – Een ongeluk zit in een klein hoekje, geluk in de rest!

Met Veerkracht beschrijft Pauline Joosten openhartig over de gevolgen van het ongeval van haar man en de enorme impact daarvan op haar gezin. Hoe het is om jaren in (financiële) onzekerheid te leven. Maar geen drama zonder humor; het gezin bleek veerkrachtig en hoe haar kinderen haar op de been hielden -en soms vlekken in haar nek bezorgden- blijkt uit dit boek. Juist wanneer de situatie uitzichtloos lijkt te worden en Pauline zich bedenkt hoe veerkrachtig ze nog kan zijn, komt haar vader – voor wie ze intensief zorgt – te overlijden. Hoe houdt ze dit vol?

bestellen van het boek kan hier

Posted in Lieke Lamb | Leave a comment